The Black Pearl

Dinsdag en woensdag staan vooral in het teken van wachten. Maar natuurlijk zitten we dan niet gewoon stil. Sebas is van maandag tot en met donderdag aan het werk. En ik krijg langzaam het gevoel dat ik dat misschien ook beter had kunnen doen. Helaas is voor mij de rol als huisvrouw weggelegd. Wat betekent dat de stapel was, hoog opgebouwd door het vele klussen en het snel vies maken daardoor van kleren, moet worden weggewerkt. Het huisje weer aan kant wordt gemaakt, de boodschappen worden gedaan en de spullen die voor de begassing van boord zijn gehaald worden uitgezocht. Ook was het een goed moment voor mij om wat rust te nemen.

Daarnaast kitten we nog even wat naden op een testplankje om te kijken of deze naden steviger worden met zand en of je ze kan overschilderen met lijnolieverf en boen ik nog even de stootwillen. En dan is het al heel snel weer donderdag. In de tussentijd worden we wel elke dag door Jaime van Van Meijel op de hoogte gehouden hoe de begassing ervoor staat. Gelukkig gaat deze zeer goed en wordt zeker de benodigde concentratie gas voor het geplande einde van de begassing gehaald. Kortom alleen maar goed nieuws. Dit vieren we op woensdagavond nog even met pannenkoeken met Sebas zijn ouders en Joram op hun uitnodiging in Hellevoetsluis. Dat hebben we blijkbaar verdient door dit grote project. En natuurlijk zeggen wij geen nee tegen een lekkere pannenkoek!

Dan is het eindelijk donderdag en sta ik rond half tien weer in het dok om het uitpakken van ons scheepje mee te maken. Ik kom gelijk Jaime de gasleider tegen en die verteld me dat de begassing niet beter had gekund en dat ze nu aan het ontgassen zijn. Dat is te zien want de tent voor is deels opengemaakt en er hangt een grote blauwe buis uit, waaruit het gas geholpen met een ventilator kan ontsnappen. Zelf mag ik dus nog niet het dok in, maar de drie mannen van van Meijel mogen dit wel en zijn de hekken en alles al aan het opruimen. Helaas zit het weer niet echt mee en wordt aan me gevraagd of het erg is als de tent openstaat als het regent. Helaas wel. Ze beloven mij er alles aan te doen om Birgitte zo droog mogelijk te houden. Daar vertrouw ik dan maar op, want ik mag er immers nog niet bij. Om iets minder lang te hoeven wachten ga ik maar even boodschappen doen. Als ik terugkom regent het helaas flink. Maar van Meijel heeft zijn woord gehouden en een paar van hun zeilen over de Birgitte laten liggen om haar droog te houden in afwachting van het betere weer zoals voorspeld. Na de lunch is het gelukkig redelijk droog en kunnen ook deze zeilen worden opgeruimd. Dan wordt het tijd om gasvrij te gaan geven. Ik ga samen met Jaime en een meetapparaat aanboord en meet samen met hem op allerlei plaatsen de concentratie gas. Die is overal nul, behalve in bijvoorbeeld de generator die hij expres heeft dichtgelaten om mij te laten zien dat het apparaat werkt. Dus wanneer hij deze dop opendraait begint het apparaat te piepen. Ik vraag nog of dit niet schadelijk voor ons is. Maar nee, tandenpoetsen is schadelijker (zit ook fluor in net als in het gas). Dus gerustgesteld zie ik de waarde dalen tot nul. Andere kleine dingen staan ook nog gas in zien we, maar ook dit kan dus geen kwaad. Ik krijg dus netjes een certificaat dat ze gasvrij is inclusief een fles wijn en een kaart om dit feit te vieren. We zijn houtworm vrij! Inderdaad een feestje waard. Helaas even geen tijd om hier bij stil te staan, want het gaat weer regenen. Dus ik fatsoeneer even zo goed als dat gaat de tent en sluit nog wat dingen die openstaan van het gassen. Maar er hangt toch een vreemde lucht in de boot, dus ik besluit dat ik het zo wel even goed vind en haar lekker laat luchten. Tijd om naar huis te gaan. Helaas is Sebas oefenen met de band, dus een feestje bouwen we morgen maar. Dan maar even nog de breeuwijzers voor de verschillende doeleinden verschillende kleuren geven. Helaas dekt de verf niet direct, dus hebben we nu rode breeuwijzers met een andere gloed eroverheen. Ach ook leuk.

Ontgassing

Ontgassing

P1090866

Daar is ze weer 🙂

Op vrijdag is Sebas ook weer lekker vrij en kunnen we dus weer aan de klus. Het team wordt vandaag versterkt door Jan en Janneke en Jasper en Wendy. Genoeg handen dus om weer lekker aan de slag te gaan. Ze is gelukkig goed onder tent vandaan gekomen en niet verder opengescheurd. Het harde werken om haar nog in de primer te krijgen is dus niet voor niks geweest. Maar ja nu moet binnen drie weken alles klaar. Dus Sebas en ik gaan snel verder met breeuwen aan stuurboord onderwater, zodat deze naden ook afgemaakt kunnen worden en in de primer kunnen. Janneke haalt nog even het laatste water onder de vloer vandaan. Jan en Sebas maken zwellatten op maat voor de grote naden in de waterlijn aan bakboord. Een hele klus. Ook maakt Jan nog even nieuwe blokjes voor de plaatsen waar deze eruit zijn gevallen. Daarna gaan Jan en Janneke aan de slag met het leeghalen van de naden bovenwater. Welke grotendeels gevuld zijn met een mengsel van krijt en lijnolie. Jasper en Wendy komen ze hier al snel bij helpen. Tussen de middag komen Cees, Rebecca en Jaap nog even een kijkje nemen. Als die weg zijn spurt ik naar de turk, want de houtworm vrije boot moet natuurlijk wel gevierd worden. Al had Janneke hier al een beetje voor gezorgd door tompoezen mee te nemen voor bij de koffie (of cola) `s ochtends.

De zwellat in de naad

De zwellat in de naad

Jan en Janneke, gezellig samen naden leeghalen

Jan en Janneke, gezellig samen naden leeghalen

Jasper & Wendy bewijzen weer dat met een muziekje elke klus leuk is en zingen vrolijk mee met de radio. Wel wordt er aan het eind van de dag door Jasper gevraagd of ze op hun laatste klusdag alsjeblieft niet hoeven te schrappen, maar mogen schilderen. We gaan er proberen rekening mee te houden in de planning.

Jasper & Wendy. Ja de volgende keer mogen jullie schilderen!

Jasper & Wendy. Ja, de volgende keer mogen jullie schilderen!

En dan is het alweer zaterdag. Voor veel mensen een groot feest, want het zijn de vestingdagen in Hellevoetsluis. Wat betekent dat er overal muziek is, er een braderie is en heel veel te doen in het dok. Het is dus de  hele dag een komen en gaan van mensen die ons bekijken. Je wordt er bijna verlegen van. Als we voor elke foto geld zouden mogen vragen, waren we nu best rijk en konden we misschien wel echt vakantie gaan vieren. Gelukkig doen we het misschien wel liever zelf. Over de muziekkeuze hoeven we ons dit weekend niet druk te maken. We hebben namelijk het `geluk` dat er zowel zaterdag als zondag van 12:00 tot 17:00 shantykoren aanwezig zijn in het dok met tussendoor als opvulling een steelband. Deze band heet Get Rythm, maar wij veranderen al snel de naam….. En tegen verwachting in zijn we zowaar blij als er even een shantykoor gaat zingen. Al hebben we `s avonds nog steeds daar in het “Kleine café aan de haven” in ons hoofd.

Natuurlijk wordt er ondanks de muziek hard doorgewerkt. Jan komt nog even de nodige naden leeghalen en Sebas en ik breeuwen voor de verandering weer vrolijk verder. Dit wordt overigens door de toeschouwers wel erg gewaardeerd en door de man vele malen aan de vrouw uitgelegd wat we aan het doen zijn. Sebas pakt echter wel elke gelegenheid aan om even uit het dok te kunnen vluchten en bezoekt regelmatig de Gamma. Ook hebben we nog even een break als Lucie met de kinderen op bezoek komt. Desondanks zijn aan het eind van de dag alle naden gebreeuwd en kan er worden gekit. Dit doen we `s avonds in alle rust (wat kan stilte soms toch lekker zijn). Wel een hele klus om een kant te kitten en ook af te strijken. Dus voor eten koken hebben we geen tijd. De turk doet dus weer goede zaken. `s Middags maken we nog iets mee waar we samen nog lang aan terugdenken. Het dok is namelijk helemaal rondom afgezet met hekwerk en kettinkjes, zodat er niemand het dok inkomt. Dit zodat wij rustig kunnen doorwerken en zodat de bezoekers op de trappen niet vallen. Tussen het breeuwen door zien we een man en vrouw over deze kettinkjes heen stappen. Niet de bedoeling, dus als wij ze er vriendelijk op attenderen dat die hekken er niet voor niks staan verwachten we dat ze weer om zullen keren. Echter vertelt deze vrouw ons dat zij niet zomaar iemand is (blijkbaar gelden de hekken dus niet voor hun). Haar man heeft immers ook een houten boot gehad en komt dus even kijken of we het goed doen. Wij zien nog steeds de reden niet, waarom zij wel mogen komen kijken en maken ze dat nog een keer duidelijk. De man blijft echter nog geruime tijd op de trap zitten en naar ons kijken. De vrouw geeft eerder op en keert terug. Tja vreemde mensen hou je toch. Je begrijpt wel dat de uitspraak: “…maar ik ben niet zomaar iemand!”, die avond nog vele keren is gebruikt.

Tja misschien is breeuwen wel niet zo goed voor je

Tja misschien is breeuwen wel niet zo goed voor je

Hebreeuws voor gevordenen

‘Hebreeuws’ voor gevorderden

Op zondag natuurlijk een lesje creatief met breeuwhennep

Op zondag natuurlijk een lesje creatief met breeuwhennep

Zondagochtend kijken we tijdens het ontbijt alweer volop uit naar de geweldige shantykoren die komen gaan. We beginnen vandaag een uurtje later (9 uur), omdat we zaterdag nogal een tijd door zijn gegaan en even toe zijn aan wat slaap. Om negen uur gaan we echter weer vrolijk aan de breeuw. Deze keer is de waterlijn aan bakboord aan de beurt. We proberen alles onderwater af te ronden, zodat alles in de primer kan en we ons kunnen gaan focussen op bovenwater. We breeuwen dus de laatste naden onderwater en `s avonds kitten we deze in alle rust weer dicht. Als onderwater gebreeuwd bekijken we de lege naden bovenwater (Jan is weer verder gegaan met deze leeghalen). Deze naden zijn echter erg groot en diep. Eigenlijk niet te doen om deze enkel te breeuwen en te kitten, omdat je het breeuwsel door de naad naar binnen slaat. Eigenlijk moet er voor bijna elke naad een zwellat gemaakt worden, maar dat is een hels karwei en dan zijn we nooit voor 9 september klaar. Er moet dus een andere oplossing worden bedacht. Het idee ontstaat om er eerst een lijn in te slaan en daar tegen te breeuwen. Dus aan dek wordt er snel naar een juist stukje lijn gezocht en de test gedaan. Het werkt perfect. Dan volgt een moment van bezinning op de trap. Wat is er op tegen om lijn in een naad te slaan? Het werkt niet zo als breeuwsel en hout, maar ja is dat erg? We beraden ons even en besluiten dat het volgens ons een prima oplossing is die overigens al bijna zorgt dat we niet hoeven te breeuwen omdat de naad al nagenoeg dicht is. Voor de zekerheid doen we dit wel. Het volgende `probleem` is wel dat we dus nu heel veel lijn nodig hebben in verschillende diktes, want niet elke naad is even groot. We rekenen snel uit wat we denken nodig te hebben en dat gaat Sebas op pad. Want de vestingdagen hebben ook zo zijn voordelen. De ‘touwenmeneer’ staat namelijk altijd op de braderie en die kan ons vast helpen. Eigenlijk willen we henneplijn in de naden slaan, omdat dit het meeste lijkt op de breeuwhennep. Anders manilla. Sebas komt echter terug met niks. Hij staat er wel, maar heeft alleen kunst hennep lijn. We bedenken weer wat hierop tegen zou kunnen zijn en kunnen niet veel bedenken, dus springt Sebas weer op de fiets. Hij komt terug met ruim 100 m lijn 12 mm kunst hennep. Mijn oogjes gaan glimmen. Ik ben namelijk een beetje verslaafd aan touwtjes en lijntjes en vind dit dus wel wat. Andere maten had hij helaas niet bij zich, maar als we `s avonds een mail sturen stuurt hij het maandag direct op. Dat doen we dus maar. Ook is duidelijk dat we bij lange na niet genoeg breeuwhennep hebben en bestellen dit dus `s avonds ook maar. Ook bestellen we nog epoxy voor het vullen van de grote oneffenheden. In een avondje zijn we dus weer een heel stuk armer, maar hebben we wel weer wat we nodig hebben voorlopig.

Aan het eind van de dag komen Nelleke en Ferdinand nog even kijken hoe het er voorstaat. Ze zijn helemaal enthousiast, wat ons weer een extra motivatie geeft om door te gaan.

`s Middags kan ik het niet laten om ook heel even uit het dok te vluchten van de muziek weg en naar de touwenmeneer te gaan. Ik zoek een leuk lijntje uit om sleutelhangers te maken om de dokmensen te bedanken. Als ik ga afrekenen herkent de touwenmeneer me. Misschien toch iets te vaak een lijntje gekocht?

Maandag, een nieuwe week, nieuwe kansen. Helaas begint deze week nat, dus kunnen we even minder doen. We willen eigenlijk het gehele onderwaterschip nu in de primer zetten omdat de laatste naden nu ook gevuld zijn. Maar dan moet het wel droog zijn. Dus in afwachting daarvan ga ik maar even boodschappen doen en Sebas rommelt wat binnen. Bij terugkomst help ik Sebas binnen en begin ik met het schoonmaken van de bilge. Binnen no time ben ik vies en de bilge helaas niet veel schoner. Geen idee wat daar allemaal in ligt, maar het is al snel duidelijk dat dit geen eventjes klusje is. We horen dat de regen en het onweer gestopt is en snellen ons dus weer naar buiten. Sebas plakt de waterlijn af en ik maak de boot nog even droog met een doek en dan gaan we primeren. De natte delen slaan we nog even over. Tijdens de lunch gaat het zonnetje schijnen en drogen deze ook, zodat we na de lunch alles kunnen schilderen. Als dit gebeurd is komt Jan ons team versterken en haalt hij de laatste naden leeg en verwijdert hij een stuk van de stootrand. Dan komt hij aan bij de spiegel en moeten we daar nu toch echt een beslissing over gaan nemen. De spiegel ziet er erg slecht uit en is grotendeels rot. Oplappen zit er eigenlijk niet meer in. Er moeten gewoon stukken vervangen worden. Het is niet anders, morgen gaan we maar slopen en alle spiegeldelen tot het volgende spant vervangen.

Een strakke waterlijn!

Een strakke waterlijn!

Om dit nieuws een beetje te verwerken besluiten Sebas en ik even onze zinnen te verzetten door het anker met ketting te laten zakken. We hebben namelijk geen idee hoeveel ketting we hebben en willen deze graag merken. Het wordt echter best een klus omdat het anker niet vanzelf naar beneden wil en grotendeels door de ankerlier met de hand moet worden uitgevierd. Als de ketting niet verder wil ga ik naar binnen om te kijken wat er mis. Na een klim over de berg hout die voorin ligt kom ik bij de `ankerkluis` en zie ik het probleem. Er zijn twee bergen ketting en eentje daarvan ligt aan de andere kant van een dikke houten paal en daar trek je de ketting niet zomaar langs. Het gevolg is dat ik de ketting binnen moet begeleiden terwijl Sebas deze boven eruit trekt. Na veel zweten, want het is niet koud onder de tent en binnen, ligt de ketting in een mooie stapel in het dok. We trekken het uit en dan blijkt dat we toch wel richting 100 m ketting gaan. Die moeten we binnenkort maar merken en dan een vrijwilliger zoeken om deze weer naar binnen te draaien.

Hoopje ketting

Hoopje ketting

Voor anker in het dok

Voor anker in het dok

Tussen dit alles door komt een van de dokmannetjes naar beneden en verteld hij ons dat hij tevreden met ons is. We doen goed werk. Erg leuk om te horen en een leuk mannetje. Dat hij me Linda noemt heb ik hem dan ook direct vergeven. Als hij weer weg is denken Sebas en ik nog een keer na over de naden boven water en wat we hier mee moeten met de kit en de stootwillen die hier langskomen. De oplossing om zand over de kit te doen lijkt niet helemaal de oplossing, want de kit is nog niet echt hard na bijna een week. Ook lijkt het erop dat direct de kit schilderen ook niet goed is, want de kit blijft nu wel heel zacht. We moeten dus zeker even wachten met overschilderen. Ik overleg even met Sebas en ga dan naar ons dokmannetje. Misschien heeft iemand voor ons het wiel al uitgevonden en hoeven wij dat dus niet overnieuw te doen. Hij wil ons graag zijn mening geven en daalt ondanks zijn slechte knieen toch met mij in het dok af, helemaal enthousiast omdat zijn mening gevraagd wordt. Helaas heeft hij geen super advies behalve de kit diep wegleggen, maar ja dat hadden we zelf ook al bedacht. Wel vindt hij onze lijn in de naden het beste idee ooit. Erg leuk en fijn om te horen, want hier waren we toch een beetje onzeker over.

Toch wel aan vervanging toe

Toch wel aan vervanging toe

Dinsdag is pakjes dag. Het voordeel van veel bestellen is dat je ook veel pakjes krijgt. Eerst worden we gebeld dat de bezorger met de epoxy voor de deur staat. Dus deze gaat Sebas snel halen. Als Jan in het dok aankomt `s middags verteld hij dat er nog een pakket is gekomen. Dus Sebas gaat weer op pad en ja hoor daar is onze lijn. Weer heb ik glimmende oogjes want deze keer hebben we een mooie klos lijn. Dat heb ik eigenlijk altijd al willen hebben. Helaas geen tijd om er naar te kijken; er moet mee gewerkt worden! Dus ik vul de dag met het vullen van naden met lijn. Een tijdrovende klus, maar gelukkig gaat het wel steeds sneller als je doorhebt welke lijn waar het beste in past. De armspieren vinden het inslaan echter steeds minder in de loop van de dag. Ik ben dus stiekem best blij als het vijf uur is en er geen herrie meer gemaakt mag worden. Sebas epoxiet de laatste dingen onderwater. Morgen komen namelijk Linda & Lotte helpen en die willen we graag de volgende laag primer laten aanbrengen. Maar dan moet wel alles geschilderd kunnen worden. Als dit klaar is is Jan er ook en wordt er begonnen met het slopen van de spiegel. En dan hebben we om vijf uur ineens een open spiegel. Erg hip als je naar de nieuwe ontwerpen van zeilschepen kijkt. Maar ik heb hem toch liever dicht. Maar ja, om op te kunnen bouwen moet er eerst gesloopt worden. Helaas blijven de nagels zitten. Dus rij ik nog even naar het huisje van mijn ouders voor het grote breekijzer in de hoop dat ze hiermee er wel uit willen. Als ik terugkom in het dok hebben Jan en Sebas alles al opgeruimd. Sebas en ik eten nog even in het dok noodles en kitten dan nog de laatste stukjes. Het wordt bijna een gebruik elke avond kitten.

Daar wordt Melinda vrolijk van!

Daar wordt Melinda vrolijk van!

De mannen aan de sloop

De mannen aan de sloop

Een open spiegel. Je moet wel meegaan met de mode he?

Een open spiegel. Je moet wel meegaan met de mode he?

P1100071

Vandaag hebben we alleen `s ochtends omdat `s middags het ziekenhuis weer bezocht moet worden. Dus bij aankomst gaat Sebas snel zijn epoxy reparaties schuren, zodat er snel begonnen kan worden met schilderen. Als Linda & Lotte er om half tien zijn staan alle verfspullen klaar en gaan we direct aan de slag. Eerst schilderen we met z`n drieen. Maar al snel komt Sebas, nadat hij nog wat plaatjes voor lekkages op maat heeft gemaakt, ook helpen en zo krijgen we het voor elkaar om voor de lunch de hele onderkant te primeren. Bij het schilderen achter moeten we wel oppassen en af en toe duiken, want Jan is de laatste delen van de spiegel aan het slopen en soms vliegen de nagels je om de oren. Linda gaat even van blond naar zwart harig doordat ze ongelukkig onder mij gaat rollen. Gelukkig is de wasbenzine onder handbereik en is ze snel weer blond. De volgende laag primer is zwart en zorgt voor een grote gedaante verandering. Echt een groot verschil. We hebben nu een Black Pearl.

Linda & Lotte hard aan het werk

Linda & Lotte hard aan het werk

The Black Pearl

The Black Pearl

Advertenties

Een circusschip

Op vrijdag staan we vol trots om 8 uur naast ons scheepje in het dok. Het dok is best wel groot en als je dus bovenstaat op de sluisdeur dan lijkt de Birgitte ineens niet zo heel groot meer. Maar schijn bedriegt, want als je vervolgens afdaalt in het dok en er onder staat is ze toch wel groot. Dat wordt een aardig oppervlak om te schrappen en schilderen. Vandaag wordt een warme dag, dus we beginnen maar snel met het opzoeken van alle spullen om aan de slag te gaan. Het plan is om vandaag uit te proberen hoe we het beste de verf van het onderwaterschip afkrijgen, zodat als morgen alle helpers komen we ze direct kunnen uitleggen hoe ze het moeten doen. Als we net bezig zijn komt Jan ook helpen. Sebas schrapt erop los alsof het niks en je ziet de verf ervan afvliegen. Zelf probeer ik het met net zoveel overredingskracht te doen, maar met toch een heel stuk minder resultaat en een snelle uitputting tot gevolg. Binnen een half uur besluit ik dat dit toch werk wordt voor mensen die niet herstellende zijn en hopelijk een iets betere conditie en uithoudingsvermogen hebben. Gelukkig gaat het Jan ook niet zo makkelijk af en begint hij met het bedenken van andere technieken. Er wordt geklopt met de schrapper op de verf, zodat er scheurtjes in ontstaan en het dus niet meer één geheel is en het iets makkelijker schrapt. Maar ook dit duurt erg lang en is eigenlijk een beetje dubbel werk. Maar maakt het schrappen wel minder zwaar. Dan stelt Jan voor om het met een perago te doen (een draaiende schijf voor op de boormachine met uitstekende pennen). Hij heeft thuis nog een oude liggen en gaat die halen. Helaas is deze dusdanig versleten dat we niet kunnen bepalen of het nou gewoon niet werkt of dat het aan de perago ligt. Na enige discussie wordt besloten om een nieuwe te kopen, omdat er ook nog stalen delen zijn die schoongemaakt moeten worden en dat kan sowieso met de perago. Dus Sebas gaat op peragojacht. Uiteindelijk heeft hij succes bij de visafslag in Stellendam. Helaas is de perago op hout toch geen succes. Je maakt heel snel schade en het gaat echt niet zo snel. Dus het wordt gewoon bruut schrappen, want ook met de (band)schuurmachine is geen doen. Het schuurpapier is direct vol. We zijn dus erg blij met het vooruitzicht dat er het weekend veel mensen komen helpen om deze klus te klaren. Tijdens al deze uitprobeer taferelen maak me nuttig door te beginnen met het leeghalen van de naden tussen de gangen. Deze zijn gevuld met kit of krijt met lijnolie en deze moeten in ieder geval allemaal overnieuw gekit worden en waarschijnlijk ook grotendeels gebreeuwd. Aan boord vonden we alweer een hele tijd geleden een stukje gereedschap om dit te doen. Een soort brede dikke platte haak, waarmee je de oude kit uit de naad trekt. Een niet zo zware klus, maar ja, een grote boot en dus veel naden. Dus je raadt het al, veel werk…

P1090266

Van schrappen wordt je niet veel schoner

Jan aan de schrap

Jan aan de schrap

Resultaat van een dagje naden leeghalen

Resultaat van een dagje naden leeghalen

Lege naden :-)

Lege naden 🙂

Aan het begin van de middag is het eigenlijk echt te warm om iets te doen. Jan gaat dan ook weer naar huis. Na de lunch sjouwen(/laten zakken) wij nog even de steigers naar beneden die aan dek liggen. We zijn zo gek om deze ook nog even in elkaar te zetten, maar dan is het echt te warm en zijn we kappot. Ik ga het ruim in om even op mijn stretcher bij te komen. Het is hier echter zo warm dat ik me gewoon nat van het zweet voel worden terwijl ik doodstil lig. Dus ik daal de loopplank weer af. Daar vind ik Sebas in de schaduw van de boot op een stoel. Ook de hitte werd hem even te veel en na zijn gezicht nat te hebben gemaakt moest hij echt even gaan zitten. We besluiten om met wat te drinken samen maar even lekker te blijven zitten en te bedenken wat en hoe er allemaal moet gebeuren.

Omdat er regen wordt voorspeld moet vandaag helaas ook de tent er weer op. Dit vinden we beide jammer, want het is zo’n mooi gezicht zo. Maar voor het gassen moet de boot zo droog mogelijk zijn en al het gereedschap en materialen droog houden is ook wel zo fijn. Dus aan het eind van de middag als we kleine spetters voelen beginnen we maar weer aan deze vervelende klus. De tent is namelijk nogal zwaar en in die hitte is dat gesleep niet zo`n pretje. Het voordeel is dat we deze keer vanaf de steiger de bandjes en de touwtjes op de goede plekken door kunnen geven en het daardoor dus iets vlotter gaat. Zeker als ook Jan nog even komt helpen. Daarna verkeren we even in luxe, want Janneke is vrij en die komt ons een maaltijd brengen in het dok. Dus we eten een lekkere pasta met z`n vieren gezellig onderin het dok aan ons geimproviseerde tafeltje. Na het eten trekken we nog even de laatste bandjes van de tent aan en gaan we lekker douchen. En dan is het tijd om naar huis te gaan en even lekker te gaan slapen. Het is immers morgen vroeg weer op. Want de eerste hulp staat vroeg naast de boot.

Het dokdiner

Het dokdiner

Als de wekker om kwart over zeven gaat staan we weer enthousiast op. Begin me wel nu al een beetje af te vragen hoe lang dit nog zo blijft. We hebben vakantie toch? Maar ja vandaag zijn we nog erg enthousiast en ontbijten we snel, zodat we om 8 uur weer in het dok zijn. Het lekkere van zo vroeg er zijn is dat het dok nog niet open is (wij hebben een sleutel als scheepseigenaar) en er dus nog geen toeristen zijn. Je kan dan in alle rust even genieten van het dok en wakker worden terwijl we alles weer in gereedheid brengen. Als we hier nog volop mee bezig zijn gaat mijn telefoon. Janco , die dag ervoor nog vroeg of we nog wat hulp kunnen gebruiken, staat al bij het hek. Een echte vroege vogel dus. We gaan dus samen met Janco verder met de voorbereidingen en leggen zeil neer om het schrapsel op te vangen. Dan geven we hem een masker tegen het stof, een bril en handschoenen en niet te vergeten een schrapper. Na een korte schrap instructie van Sebas kan het schrappen beginnen. Janco gaat er met volle moed tegen aan en ook Sebas gaat aan de schrap. Ik ga weer verder met de naden. Even later arriveren ook Cees en Finy. Ook Cees zit vandaag in schrapteam, Finy zorgt voor de catering. Dus dat wordt smullen. Ook Jan meldt zich weer. De gezichten beginnen al een beetje vermoeid te kijken, dus ik besluit snel maar wat water voor koffie op te zetten. Misschien helpt dat. De koffiepauze wordt met grote blijdschap ontvangen en met een koekje erbij komt er weer een lach op de meeste gezichten. Gelukkig maar, want er moeten nog wat vierkante meters.

Er nog meer hulp onderweg. Want voor de lunch arriveren ook Jasper & Wendy en Nick nog en is de band van Sebas ‘Spark’ nagenoeg compleet. Met zoveel man en een muziekje erbij is het schrappen erg gezellig en hoor ik vanaf de andere kant van de boot (ik wil de schrappers niet in de wegzitten, dus haal ik de naden aan de andere kant leeg) de nodige flauwe woordgrappen voorbij komen. Waarbij we Cees toch de eer van de grappenmaker van de dag moeten geven. Met uitspraken als: “Mag ik deze afspraak nog schrappen?” en “Het is schrappig dat je dat zegt”. En ga zo maar door. Kortom de sfeer zit er goed in. Net voor de lunch verlaat Janco ons weer, want hij heeft nog andere verplichtingen. Maar we zijn zeer dankbaar voor zijn hulp, want wat heeft hij ook hard gewerkt. Er is echt al een heel stuk kaal. Ook Jan neemt afscheid, maar die zullen we de komende tijd nog vaak genoeg zien. Dan duiken ook Ronald, Rianne en de kinderen op in het dok (de werkgever van Sebas), die kunnen het zelfs niet laten om in hun vakantie even te komen kijken hoe ze eruit ziet. We liggen al een hele tijd met dit gevaarte bijna voor de deur en nu moet ze natuurlijk even helemaal bekeken worden. Finy begint ondertussen aan de lunch. Een broodje hamburger! Ja, we worden maar weer verwend. Stella en Kiara hebben geluk dat papa en mama precies nu langskomen, want nu kunnen zij ook nog even een broodje en een hamburger scoren. Maar ook bij de echte klussers smaken deze zeer goed. Ronald belooft nog wat handig gereedschap klaar te leggen (zelfs nog handiger gereedschap om mijn naden leeg te halen) en gaan dan weer op huis aan. Wij klussen na de lunch weer met volle moed verder en nog voor het einde van de dag is bakboord kaal en wordt er begonnen met stuurboord. Dat hadden we echt nooit gedacht! Vele handen maken weer echt licht(er) werk. Aan stuurboord beginnen de spieren echter steeds meer tegen te stribbelen en besluiten we tegen vieren dat het toch echt tijd is voor een welverdiend biertje of ander drankje met een zoutje erbij van Finy. Dat hebben die harde werkers wel verdient. Als iedereen weer weg is ruimen wij op en warm ik de macaroni op die we van Finy hebben gehad. Want als Finy belooft voor de catering te zorgen dan doet ze dat ook en blijft zelfs ons avondeten niet achter. Naast ons schip, maar nu ruim voor de helft kaal genieten we van onze macaroni en zeggen we tegen elkaar dat we toch maar in onze handjes mogen knijpen dat we zulke lieve vrienden hebben die ons willen komen helpen met dit avontuur. Want zonder al deze hulp vandaag waren we nog niet eens op een kwart van wat er nu gebeurd is. Na even te hebben genoten en te zijn bijgekomen gaat Sebas nog even een steiger ophalen bij Offerhaus en ruim ik nog wat op en ga alvast douchen. Als Sebas terugkomt ben ik echt kapot en moet hij helaas de steiger nog in zijn eentje naar beneden sjouwen. Als dat is gebeurd gaan wij ook weer op huis aan.

Cees, Janco en Wendy druk aan de schrap

Cees, Janco en Wendy druk aan de schrap

Maar vergeet vooral ook Jasper, Jan en Sebas niet

Maar vergeet vooral ook Jasper, Jan en Sebas niet

Het resultaat na een dagje schrappen

Het resultaat na een dagje schrappen

Andere deel...

Andere deel…

Voor de verandering staan we weer vroeg naast de Birgitte en halen we weer van dek alle spullen die we die dag nodig hebben. Ondertussen beginnen we de mooie trappen van het dok al iets minder mooi te vinden, want je bent de hele dag trappen aan het klimmen. De wc zit boven en ook even naar de wc betekent dus weer het hele dok uit klimmen en weer naar beneden. Over een maand zullen we sterke beenspieren hebben. Gelukkig ligt de loopplank maar halverwege de doktrap en om alle spullen vanboord te halen hoeven we dus niet helemaal naar boven. We durven het gereedschap niet onder de boot te laten liggen, omdat we toch bang zijn voor diefstal of nat worden. Dus elke dag sjouwen we het weer naar beneden en `s avonds weer naar boven.

Omdat gisteren de kant is geschrapt die `s ochtends in de schaduw staat moet er vandaag aan de zonkant begonnen worden. We besluiten hierom om eerst de grote zelfgemaakte steiger in elkaar te zetten en hieraan een zeil te hangen als zonnescherm. De wieltjes onder deze steiger plaatsen bleek toch nog iets lastiger dan gedacht, omdat we vergeten waren om alle pijpen te passen en we dus nog even wat bramen moesten verwijderen. Maar na wat gezwoeg lukt dit ook. Dan komen we erachter dat de steiger zo hoog is dat hij niet onder de staalkabels door kan waarmee de Birgitte vast zit. Dus later slijpen we toch nog even een stukje van de pijpen af. Maar zo hebben we toch een lekker zonnescherm. En als de hulp van de dag bestaande uit Jasper & Wendy, Nick en Jan arriveert staan ze al lekker in de schaduw. Meteen verbazen wij ons over het enthousiasme waarmee ze weer aan de slag willen. Want de spierpijn is er zeker. Er is zelf gedroomd over schrappen. Jasper moet bij elke klokslag denken aan een keer zijn schrapper heen en weer halen. Maar ze zijn ervan overtuigd dat dit alles wel weer verdwijnt als ze aan de slag gaan. Dus alle maskers, handschoenen en brillen gaan weer aan en op en het geluid van het schrappen begint weer. Ondertussen probeer ik mijn nieuwe gutsmachine uit om de naden leeg te halen. Dit gaat uitstekend, dus ook ik vermaak me voorlopig wel. Tot het tijd is voor de lunch en ik even snel kaas en ham ga halen bij de Albert Heijn die in Hellevoetsluis lekker ook op zondagmiddag open is. Zodat we tosti’s van broodjes kunnen eten. Een goede lunch is bij hard werken belangrijk. Na de lunch wordt er nog even verder geschrapt, maar die twee dagen schrappen hakt er toch wel in. Dus rond een uur of drie kijken Sebas en ik elkaar aan besluiten we dat het wel goed is zo voor vandaag. Tijd voor een drankje met een lekker stokbroodje met boursin etc. Tijdens het schrappen komen Cees en Finy samen met de broer van Cees en zijn vrouw ook nog even gluren hoe het nu vandaag gaat. Tijdens het eten van ons stokbroodje zegt Nick: “Ik hoor water lopen”. Zelf dacht ik het ook al gehoord te hebben, maar ik dacht, dat kan niet, het andere dok wordt pas volgende week weer gevuld. Maar het klinkt toch wel echt zo. Dus we beklimmen met z`n alle weer de trappen en inderdaad het ander dok loopt vol. Enthousiast maak ik nog foto`s van de `waterval` waarmee het andere dok volloopt en zeg nog dit geeft wel echt een vakantie gevoel. We staan met z`n alle nog een tijdje te kijken en nemen dan weer afscheid. Sebas en ik zijn beide ook moe en gaan aan de opruim en douchen. Tijdens het opruimen zien we wel al dat de put aan het begin van ons dok vol begint te lopen, maar we gaan ervan uit dat er altijd wat lekwater is door de sluisdeur en besteden er niet echt aandacht aan. Als ik vervolgens ga douchen en terugkom zie ik dat de goot rondom het dok ook vol water staat en het ook de dokvloer op begint te lopen. Dit kan toch niet de bedoeling zijn? Sebas is gelukkig al begonnen met het leeghalen van de dokvloer en heeft al het gereedschap al weg. Maar het zeil met al het schrapsel ligt er nog en er is ook daaromheen nog niet aangeveegd. Langzaam begint dit zeil ook een beetje te drijven en halen we het snel weg. Maar we kunnen niet voorkomen dat er toch wat antifouling begint rond te drijven. Langzaam zijn we er toch van overtuigd dat er echt iets niet goed gaat en ga ik snel het briefje halen met nummers die je kan bellen in geval van nood. Al snel heb ik de dokdirecteur aan de telefoon. Deze is het helemaal met ons eens dat de vloer niet nat hoort te worden. Het enige probleem is dat hij op een veerboot zit bij de Maasvlakte en dus even van ons weg is. Maar hij gaat zijn uiterste best doen om iemand voor ons te bereiken om ons te helpen. Na een half uur bel ik weer, want ik heb nog niks gehoord en het water staat nu al bij de doekstoelen. Hij verzekerd me dat hij nog steeds druk ermee bezig is en er zo snel mogelijk iets aan gedaan wordt. `s Middags maakten we nog grapjes dat het schrappen misschien wel een stuk makkelijker zou zijn zwemmend. Maar nu lijkt het bijna werkelijkheid te worden. Een groot probleem want de Birgitte is nu zo lek als een mandje, want ik ben al aardig op weg met het leeghalen van de naden. Ook moet ze droogblijven voor het gassen. We duimen maar dat dit snel goed komt. Wel hebben we samen al bedacht dat de watertoevoer van het andere dok zo snel mogelijk dicht moet. Dit kunnen we echter nu eigenlijk niet doen, omdat de wielen opgeborgen liggen. Maar Sebas heeft al in zijn achterhoofd dat het met een grote bahco ook wel gaat lukken. Om de tijd te vullen bellen we nog onze ouders. Sebas zijn ouders komen al snel ramptoerist spelen. Gelukkig zijn ze ook bereid om voor ons een turkse pizza te halen, want ondertussen is het etenstijd geworden en hebben we echt wel trek. Dan arriveert de dokdirecteur met zijn vrouw en bezoek. Alle telefoonnummers blijken hier op kantoor te liggen, dus hij kon alleen maar zo snel mogelijk naar ons toekomen. Wij stellen voor om eerst de afsluiters maar eens dicht te draaien. Dat is hij helemaal met ons eens en gaat opzoek naar de sleutel van de kelder waar de wielen hiervoor liggen. Gelukkig heeft ie die snel gevonden en kunnen we opzoek naar de wielen. Die zijn snel gevonden en als een gek draaien we de afsluiters dicht. Zo nu kan het dok in ieder geval niet verder vollopen. Helaas staat het water in het eerste dok veel hoger dan dat in het onze en zal hel peil bij ons dus nog ver kunnen stijgen. We duiken dus weer de kelder in en zoeken met z`n drieën naar de juiste knoppen om alle pompen aan te zetten. Als we dat hebben gedaan, gaat de directeur naar kantoor om te gaan bellen. Gelukkig krijgt hij de dokmeester te pakken en die komt eraan. Ondertussen eten wij snel en zien we dat het water gelukkig niet verder stijgt het lijkt allemaal met een sisser af te lopen. Iets later arriveert Eugene (de dokmeester) en die schakelt de pompen nogmaals goed in en belooft ons dat het nu echt goedkomt. Hij vraagt nog of het alarm niet heeft gewerkt. Dat heeft het wel, want de directeur heeft bericht gehad dat het timmerdok een hoogwaterpeil had. Maar hij dacht dat ze aan het rommelen waren en heeft dit tot twee keer toe genegeerd en wist eigenlijk niet zo goed wat het alarm betekende. Een puntje voor verbetering dus. Daarnaast bevestigd Eugene ons vermoeden van vanmiddag, dat het dok helemaal niet vol moest lopen. Een communicatiefoutje, maar dat is nog niet de oorzaak van dat het mis ging. Het moet namelijk kunnen; het andere dok vullen, zonder dat wij natte voeten krijgen. Hij verzekert ons morgen op onderzoek uit te gaan van de oorzaak. Want volgende week als het dok echt vol moet, mag het natuurlijk niet weer gebeuren.  Als het niveau echt begint te dalen en de vloer alweer bijna droog is zijn we ervan overtuigd dat het echt goedkomt en gaan we op huis aan. Het was toch maar weer een hele enerverende dag. In de auto hebben we het er nog over dat dit echt heel erg mis had kunnen gaan en een flinke verzekeringskwestie zou zijn geworden. Gelukkig hebben we besloten om vanmiddag toch nog even te blijven en niet direct naar huis te gaan. Want het zal je gebeuren dat je de volgende dag je boot gezonken in het dok terugvindt  met al het gereedschap en spullen erin. Dan hadden we toch weer een traantje gelaten. Gelukkig is het niet gebeurd en gaan we morgen weer met volle moed verder.

Het zonnescherm in aanbouw

Het zonnescherm in aanbouw

Schrappen is een serieuze bezigheid

Schrappen is een serieuze bezigheid

Met dank aan Sophie voor het afstaan van de watermeloen

Met dank aan Sophie voor het afstaan van de watermeloen

Naden leeghalen...

Naden leeghalen…

Resultaat van de dag

Resultaat van de dag

De vakantie waterval

De vakantie waterval

Natte voetjes

Op maandag belooft Daan om negen uur aanwezig te zijn, dus zorgen wij voor de verandering er maar weer eens om 8 uur te zijn. Sebas gaat nog even snel nieuwe schrapmesjes halen bij de gamma voor het laatste stukje. Daan is inderdaad om negen uur in het dok. Aangezien hij de Birgitte nog niet heeft gezien beginnen we eerst maar eens met een rondleiding. Ook kletsen we weer een beetje bij, want het is alweer veel te lang geleden dat we elkaar hebben gezien. Dan arriveert Sebas weer en is het tijd om aan de slag te gaan. De laatste vierkante meters moeten worden geschrapt. (Mesjes bij de Gamma halen doen we niet meer, want deze zijn meteen bot en niet recht. We doen het er maar even mee.) Gelukkig komt Jan het klusteam ook nog versterken. Ik  ga voor de verandering maar weer eens naden leeghalen. Rond de lunch is ook stuurboord kaal en kan er begonnen worden met schuren. Zwaar werk, zeker na het schrappen, dus er wordt op tijd gestopt vandaag. Wij zijn echter al heel tevreden dat op de vierde dag van het dok de Birgitte al helemaal kaal is. Tot mijn schrik zie ik tijdens nog wat naden leeghalen scheuren waarvan ik ervan overtuigd was dat ze de dag ervoor er nog niet waren. De volgende zorg begint! De Birgitte droogt nu weer te hard. Het is zo warm in het dok dat het hout zo snel droogt dat het openscheurt. Wat nu te doen? Voor het gassen moet het hout zo droog mogelijk zijn, maar het moet ook wel heel blijven. We hebben van de dokmannen al gehoord dat er mensen een slang om de boot hangen met kleine gaatjes erin om het hout continu nat te houden. Maar dan kan je ook niet schuren. Ook tuinsproeiers zijn gebruikt. We besluiten haar nu maar zo nu en dan nat te spuiten met de tuinslang. Maar we weten zeker dat er zo snel mogelijk primer op de onderkant moet, zodat het hout een beetje vochtig blijft en dus niet helemaal openscheurt. Eigenlijk moet dit allemaal nog gebeuren voordat de tent eromheen gaat voor het begassen. Want dan kunnen we haar dus 4 dagen niet nat spuiten en zal het hout heel hard drogen, omdat het onder de tent best warm zal worden aangezien ze niet geventileerd wordt om het gas binnen te houden. Ondanks dat er dus al veel gebeurd is toch nog even hard doorbikkelen dus. Misschien zijn we wel iets te hard van stapel gelopen en hadden we een kant per keer helemaal moeten doen. Het is ook de eerste keer dat we zoiets doen, dus we moeten nog veel leren. Het heeft wel motiverend gewerkt dat ze ineens helemaal kaal was, dus in dat opzicht geen slechte beslissing. Het moet ook leuk blijven toch? We hebben het wel even wel moeilijk. Want al die dagen hard klussen beginnen ook lichamelijk hun tol te eisen. We zijn gewoon moe en als we eigenlijk op het punt staan om naar huis te gaan verschijnen ineens Leen en Robert uit Middelharnis in het dok. Die waren zo nieuwsgierig dat ze even moesten komen kijken. Door hun enthiousiame voor het enorme ding en hoe goed het onderwaterschip eigenlijk is worden wij ook weer enthousiast en gaan we toch weer met een redelijk goed gevoel naar huis.

Het laatste stukje schrappen

Het laatste stukje schrappen

Jan en de perago

Jan en de perago

Dinsdag beginnen we even een uurtje later. Toch even een beetje bijkomen. We moeten nog even. Vandaag komt naast Jan ook Joram (Sebas zijn broer) helpen. Met z`n drieen gaan ze flink aan het schuren. Al snel is bakboord helemaal geschuurd en wordt aan stuurboord begonnen. Omdat dit zo goed gaat. Besluiten we Joram en Jan hun gang te laten gaan aan stuurboord na de lunch en wij te gaan beginnen met het breeuwen van de naden. Aan bakboord zijn deze behalve sommige op de waterlijn namelijk helemaal leeg. Met veel plezier beginnen we hier samen aan. Een klusje waar we al lang over nadenken hoe dit nou precies moet. We hebben filmpjes gekeken in de tentoonstelling van het dok en stukjes op internet gelezen. Maar nu gaan we het eindelijk ook echt doen. Met ons mooie door Jan opgeknapte breeuwgereedschap wat al aan boord lag. Eerst dachten we dat we overdreven veel soorten breeuwijzers hadden. Maar al snel is duidelijk dat we ze inderdaad bijna allemaal nodig hebben. Even voor de leken in het breeuwen onder ons; Breeuwen is het tussen de planken slaan van breeuwkatoen of hennep. In dit geval geteerde hennep omdat dit onderwater niet zo snel rot als katoen, wat voor het dek gebruikt gaat worden. Het doel van deze hennep is dat je de constuctie stijf maakt. Door dit namelijk strak tussen de planken te slaan duw je de planken als het ware van elkaar en wordt de constructie stijf. Daarna kit je eroverheen voor een nog beter afdichting. De hennep en het hout zet namelijk wel uit als het vochtig wordt waardoor het dicht, maar met de kit erop is het toch nog beter waterdicht. Het erin slaan van de hennep gaat in twee stappen. Eerst sla je het hennep erin met een `scherp breeuwijzer`, waarbij je het eerst op een paar plekken vast zet met dit breeuwijzer en dan pas er helemaal inslaat. Dit deel neemt Sebas voor zijn rekening. Waarbij het overigens belangrijk is om lange strengen in één keer aan te brengen en niet allemaal losse stukjes, want dan gaat het ertussen lekken. Daarna sla je het aan met een breeuwijzer met groefjes, die je in verschillende grote hebt afhankelijk van de grote van de naad. In deze handeling wordt het breeuwhennep echt stijf tussen het hout geslagen. En dan volgt het markeren met krijt. Want het moet wel duidelijk zijn wat wel en niet gedaan is en welke naden nog extra moeten worden bijgevuld. Al snel ontstaat tussen ons een mooi systeem van strepen, kruizen, krullen en rondjes. Zodat het net lijkt of we tik tak tor op de romp spelen. Als we net eigenlijk willen gaan stoppen zie ik Joram heel pijnlijk kijken en zijn oog uitspoelen met water. Hij blijft spoelen. Dit is niet goed. Sebas en Jan kijken ook nog in zijn oog. Er zit iets in, maar het wil er niet uit. Ook onderdompelen in een emmer water wil niet helpen. We besluiten dat hij toch maar naar de huisarts moet. Arme Joram.. de vorige keer dat hij kwam klussen bij de andere boot eindigde hij ook op de huisartsenpost met een zeer pijnlijke pols en nu weer zijn oog. Zou hij ons nog weleens willen helpen? Jan en ik ruimen ondertussen op. Dan bellen Ben en Merice dat ze in de buurt zijn en wat voor patatjes we willen. Ik vertel het verhaal en dat Sebas nog wel even weg is en dan komen ze maar naar het dok. Jan gaat naar huis in afwachting van Joram die ondertussen te horen heeft gekregen een zalfje in Spijkenisse te moeten halen. Als Sebas weer in de buurt is gaan Ben & Merice alsnog op patat jacht zodat we snel kunnen eten als ze weer terug zijn. Joram’s oog is gelukkig diezelfde avond weer beter na het smeren van het zalfje. Met Ben & Merice smullen wij van onze patat. Daarna moet er weer gewerkt worden. Want er is veel regen voorspeld voor morgen en dan is zelfs alleen de gewone tent niet goed genoeg. Het moet worden aangevuld met zeil eronder. Dus Ben & Merice hijsen zich in onze overals en klimmen op de steiger en zo samen met de tacker en heel veel nietgrapjes maken we de Birgitte weer een stuk waterdichter. Hopelijk blijft zo alles droog tijdens de buien morgen.

Joram aan het schuren

Joram aan het schuren

Weer eens wat anders dan de tuin sproeien

Weer eens wat anders dan de tuin sproeien

Het grote breeuwavontuur

Het grote breeuwavontuur

Breeuwsel aanslaan

Breeuwsel aanslaan

Bootje inpakken

Bootje inpakken

Woensdag is een dag van `rust`.  We hebben een `gezellig` ochtendje ziekenhuis voor wat onderzoeken voor mij. Daarna regent het nog steeds af en toe en besluiten we wel naar de Birgitte te gaan, maar dan om op te ruimen. Ik zoek mijn stretcher op terwijl Sebas nog wat dingen uit Middelharnis moet hebben en die rijdt daar dus even naar op en neer. Ik merk hier helemaal niks van, want ik slaap lekker de hele tijd. Als ie weer terug is ruimen we samen nog even al het gereedschap en alle troep die in de afgelopen dagen is ontstaan op en houden en er dan lekker vroeg mee op. Kunnen we morgen weer met een schone lei beginnen. We doen gezellig samen boodschappen en eten lekker uitgebreid thuis om weer aan te sterken. `s Avonds hangen we lekker op bed voor de tv en rusten we lekker uit voor de laatste dagen hard werken voor de begassing. Via whatsapp krijgen we van Joram een foto dat we voorpagina nieuws zijn in het Groot Hellevoet. Stiekem wisten wel al wel dat we in de krant zouden komen, omdat ze Sebas hadden gebeld voor een interview en er een fotograaf was tijdens het dokken. Maar voorpaginanieuws hadden we niet gedacht! En het is ook nog eens een heel leuk stukje. Straks worden we nog beroemd. Voor de grap zeggen we tegen elkaar voor handtekeningen geld te vragen, want dan kunnen we de Birgitte weer sneller mooier maken.

Op donderdag staan we wel weer lekker om 8 uur in het dok. Adri komt ons vandaag naast Jan helpen en voordat die komen willen we eigenlijk nog de zeilen met schrapsel naar de vuilstort hebben, want die worden zo alleen maar vies en het is zo`n rot gezicht. Dus we sjouwen samen gelijk eerst de zeilen omhoog in Sebas zijn auto. Dan gaat Sebas op weg naar de vuilstort en ga ik de Birgitte openmaken en voor de verandering weer eens alle spullen klaarzetten. Al snel is Adri er echter al. Dus na weer een korte rondleiding kan er weer aan de slag worden gegaan. Sebas is ondertussen ook weer terug en verteld aan Adri hoe hij het laatste stuk geschuurd wil hebben. Adri hijst zich in zijn overal en gaat aan de slag. Jan leeft zich verder uit met de perago, zodat ook de stalen delen beginnen te glimmen. Sebas en ik breeuwen ondertussen vrolijk verder aan bakboord. Er komen steeds meer krullen op de romp te staan. Een goed teken, want dan is de naad klaar. Tijdens de lunch komen Menno en Rhys nog even gezellig kijken. Net na de lunch bericht Adri dat hij klaar is met schuren. Ook Jan moet weer op huis aan. Adri maakt wel eerst nog wat foto`s voor hij weer naar huis gaat. Hierbij zie ik hem moeilijk doen om een statief te maken. Dat hoeft helemaal niet. Die ligt gewoon aan boord. Dus die haal ik voor hem en vol verbazing pakt hij hem aan. Dat tussen al die `rommel` nog zo`n mooi statief vandaan komt. Die heb ik van mijn mannetje gekregen en neem ik overal mee naar toe 🙂

Het laatste stukje schuurwerk door Adri

Het laatste stukje schuurwerk door Adri

Ondertussen breeuwen we vrolijk verder. Aan het eind van de middag wagen we ons aan het kitten van de eerste naad. De Birgitte heeft zoveel naden dat we eigenlijk niet eerst willen afplakken, want daar zijn we dan gewoon een dag mee bezig. We zijn heel blij dat we een kitspuit hebben gekocht die je aan kan sluiten op de compressor, want met de hand al die naden vullen is ook echt niet te doen. Maar ja, er moet nog steeds wel gekit worden en dat moet er ook wel goed uitzien. Dus we gaan het maar gewoon proberen. Sebas kit en strijkt het met een plamuurmes af. Dit geeft niet echt het gewenste resultaat, omdat er nog een grote zwarte streep naast de naad ontstaat. Nou is Sebas meestal niet zo geduldig voor dit soort dingen, dus ik ga maar afstrijken. Maar dan moeten we eigenlijk een fijner plamuurmes hebben voor nog een beetje resultaat. Dus Sebas gaat naar de bouwmarkt en ik begin aan het avondeten: chicken tonight. We zijn bijna tegelijk klaar en eten ons zelf dus eerst even goede moet in en gaan dan weer aan de kit. Met de nieuwe spatel die Sebas heeft gehaald gaat het afstrijken best goed. Het gaat wel langzamer dan Sebas kit. Maar geduld is een schone zaak. Samen vormen we naast een goed breeuwteam, dus ook een goed kitteam. Dus met die naden komt het wel goed. Als we daarvan overtuigd zijn ruimen we de laatste dingen weer op en gaan we lekker naar huis om te slapen. Morgen kitten we weer verder.

Klaar om te kitten

Klaar om te kitten

Het mooie tekenwerk

Het mooie tekenwerk

Sebas op zijn hondje

Sebas op zijn hondje

Het leven van een breeuwster gaat niet over rozen

Het leven van een breeuwster gaat niet over rozen

Voor de Melinda kenners, deze had ik nog niet ;)

Voor de Melinda kenners, deze had ik nog niet 😉

Sebas aan de kit

Sebas aan de kit

Mooi gevulde naden

Mooi gevulde naden

Dit verhaal krijgt nog een staartje

Dit verhaal krijgt nog een staartje

En dan is het alweer vrijdag en zijn we echt alweer een week bezig in het dok. Als je naar de Birgitte kijkt is er al veel gebeurd. Maar je moet niet te hoog kijken want boven de waterlijn wacht ook nog heel veel werk. Eerst even de focus op het onderwaterschip. Vandaag komt Janneke de schroef weer mooi maken en gaat Jan weer verder met de Perago. Als hij daarmee klaar is geven we hem het gutsapparaat en kan hij verder met leeghalen van de laatste naden. Wij focussen ons op de naden aan bakboord, want die moeten vandaag worden gekit. Zodat morgen de hulp deze kant in de primer kan zetten. Dan is die kant in ieder geval beschermd tegen uitdrogen voordat het gassen begint. Samen krijgen we steeds meer lol in het kitten en beginnen grapjes te maken. Natuurlijk hoort bij kitten ook het maken van een zootje (tenminste bij ons wel). We hebben plastic handschoentjes aan om te zorgen dat onze handen een beetje schoon blijven. Maar al snel valt er een stukje kit op mijn arm. Ik roep dit naar Sebas. Maar hij verstaat me verkeerd en denkt dat ik zeg dat ik een plaktoffer heb. Hier moet hij zo om lachen dat dit er natuurlijk inblijft. Dus we roepen steeds naar elkaar hoe het met de plaktoffers gaat. En Sebas speelt bij mij regelmatig voor plaktofferhulp met zijn doekje wasbenzine. Waarbij ik te horen krijg dat ik wel erg in mijn plaktofferrol kruip. Zo kom je de dag wel door en worden er steeds meer naden gevuld. Als je in de buurt van de schroef komt moet je ondertussen een zonnebril op want die laat Janneke weer stralen. Het is jammer dat je daar eigenlijk straks niks meer van ziet. Misschien Jaap als hij nog eens gaat duiken? Ach, we zullen er in ieder geval een foto van maken en van genieten zolang ze nog droog staat.

Janneke die de schroef weer mooi maakt

Janneke die de schroef weer mooi maakt

Netjes de naden afstrijken...

Netjes de naden afstrijken…

Denk dat we deze maar vervangen

Denk dat we deze maar vervangen

Naadjes gevuld. Klaar om geschilderd te worden

Naadjes gevuld. Klaar om geschilderd te worden

Grote reparaties doen we met epoxy

Grote reparaties doen we met epoxy

Janneke gaat op tijd weer naar huis, want die is ook onze chefkok vandaag en moet natuurlijk wel even de tijd hebben om te koken. Jan helpt haar nog even met de boodschappen en rond etenstijd zit het hele gezin Hofman weer in het dok inclusief Joram. Met een pasta met een mysterie, want wat ruiken we? We raden allemaal maar komen er niet uit. Dan verteld Janneke dat ze tijdens het maken van de saus haar bril niet op had en geen kerry maar kaneel in de pasta heeft gedaan. Ja, is weer eens wat anders. Het smaakt wel. In ieder geval eten we gezellig met z`n alle. Maar laat wordt het niet, want we moeten nog even opruimen.

Zaterdag is de dag van de eerste grote transformatie, want aan bakboord gaat de eerste laag primer erop. We vinden het een beetje jammer, maar gaan dit niet zelf doen. Want Ferdinand, Nick en Sophie komen vandaag helpen en dit is een mooi karweitje voor hen. Wij gaan weer breeuwen aan de andere kant zodat deze ook hopelijk zover mogelijk klaar komt en nog deels in de primer kan. Aangezien Ferdinand als eerste arriveert heeft hij de eer om het eerste stuk te primeren. Wel pas nadat het zeil ligt natuurlijk en de handschoenen zijn aangetrokken. Sebas tekent met krijt nog even af tot hoever er geschilderd mag worden, want de naden bij de waterlijn zijn nog niet klaar en kunnen dus niet geschilderd worden. En dat gaat Ferdinand na het eten van zijn lekker meegenomen croissantjes aan de slag. We krijgen overigens ook nog wat houten blokjes van hem. Altijd leuk. Wij gaan aan de breeuw, maar worden hierbij een beetje flauw. En bedenken een nieuw markeerringssysteem met smilies. Zo moeten we in ieder geval bij elke nieuwe naad of stuik lachen. Jan gaat weer aan de naden verder. En als ook Nick en Sophie er eenmaal zijn is bakboord zo in de primer gezet. Wat een verschil in aanzicht zeg! Dan maar lunchen. Ik haal nog snel even verse broodjes. Na de lunch breeuw ik nog even verder en gaat Sebas met de rest samen spullen vanboord sjouwen. Bij het begassen moet overal waar gas in kan komen namelijk of open of van boord (en het gas gaat eigenlijk overal doorheen). Om nou verfblikken open te gaan zetten lijkt ons niet zo’n goed idee, dus vele handen maken licht werk en ze gaan dus van boord. Daarna is het einde klusdag, want Sebas gaat vanavond samen met Ronald naar een concert en moet dus op tijd douchen. Net hiervoor hoor ik bovenaan het dok Melinda, Melinda! Staan daar Gert en Shelly, oud cursisten van zeilschool Haringvliet. Die hadden in de krant gelezen dat we dit aan het doen waren en moesten even komen kijken. We zijn dus toch echt een beetje beroemd. Ze vroegen helaas niet om een handtekening, dus rijker zijn we nog niet..

Het begin van de transformatie

Het begin van de transformatie

Sophie en Nick druk aan de schilder

Sophie en Nick druk aan de schilder

Even bijkomen na het gesjouw

Even bijkomen na het gesjouw

Het nieuwe breeuwsysteem :)

Het nieuwe breeuwsysteem 🙂

Als iedereen weg is besluit ik nog even een stukje verder te breeuwen zolang ik nog herrie mag maken tot vijf uur. Ik geniet er echt even van om lekker in m`n eentje aan mijn bootje te klussen. Het is echt heel fijn al die hulp. Want zonder zouden we het nooit redden, maar ik kan ook echt even genieten van niemand om m`n heen en lekker even alleen maar klussen aan m`n Birgitje. Dus ik breeuw vrolijk verder tot kwart voor vijf. Dan heb ik geen kracht meer in mijn armen. Wel bedenk ik me als ik nog een stukje kit dan kunnen we dat morgen nog in de primer zetten. Dus ik eet snel even wat en ga opzoek naar de laatste bussen kit die Sebas aanboord zou laten. Er zijn er nog vijf dat lijkt me ruim voldoende. Dus als alle slangen klaarliggen en ik eindelijk de druk goed heb staan, want de slang lekt een beetje, ga ik nog even lekker plaktoffers maken. Tot mijn grote verbazing zijn de vijf bussen zo leeg en nog niet al mijn gebreeuwde naden gevuld. Heb ik toch wel redelijk doorgewerkt zo die laatste uurtjes. Het jammere is wel dat ik geen plaktofferhulp heb en zowel zelf moet kitten als af moet strijken. Maar ja, ik heb er zelf voor gekozen en werk dus vrolijk verder. Om zeven uur is het goed zo en ruim ik m`n laatste troep op. En ga lekker naar huis. Ik duik vroeg mijn bedje in en wordt om 1 uur weer wakker als Sebas ook thuiskomt van een geslaagde avond. We zullen morgen maar iets later beginnen dan acht uur.

De transformatie aan bakboord

De transformatie aan bakboord

Zondag de laatste dag voor het begassen. Jan komt ons `s ochtends nog helpen en haalt de allerlaatste naden onderwater leeg en heeft lekker zelfgemaakte cake van Janneke bij zich.  Wij kitten de laatste naden die ik al gebreeuwd had de avond ervoor en besluiten daarna om toch ook stuurboord maar in de primer te zetten. Maar hierbij de randen rond de naden niet te doen, zodat we na het begassen dit nog goed kunnen breeuwen en kitten, maar het hout toch zoveel mogelijk beschermd is. Dus we gaan lekker aan de rol. Helaas komt er nog een bui langs. Gelukkig is het lunchtijd en is het onder de boot nog droog. Dus lunchen we onder de boot gezellig samen met Jan. Dan moet hij ook op huis aan primer ik nog even verder. Sebas gaat verder met de opruiming voor morgen. Als ik klaar ben met primeren help ik hem. Er moeten toch nog veel meer spullen vanboord dan we eerst dachten. Wat een gesjouw weer zeg alles dat dok uit en we zijn ondertussen toch alweer redelijk moe van een korte nacht en een drukke week. Maar wat moet dat moet, dus we gaan door. Gelukkig is het lekker warm, dus we zweten flink. Goed voor de lijn zullen we maar zeggen. Ondertussen is de Birgitte redelijk leeg en Sebas zijn auto steeds voller. Zo vol dat hij twee keer moet rijden. Je komt steeds meer dingen tegen, want ook in de stootwillen kan het gas komen en dat haal je er toch niet zomaar weer uit. Dus ook die voor de zekerheid maar van boord. En dan hebben we nog heel veel schoonmaakmiddelflessen en spuitbussen. Kortom je blijft bezig. Ook de werkplaats wordt een steeds mooiere tentoonstelling met allemaal bakjes die openstaan. Je moet echt wat overhebben om van je huisdieren af te komen. Na al het gesjouw belonen we ons met een lekkere koolsalade aan ons ondertussen vertrouwde doktafeltje gemaakt van de oude kaartenbak en twee schraagjes. Ondertussen loopt het andere dok weer vol en houden wij onze adem in of de lekwaterpomp in ons dok het bij kan houden. Afgelopen maandag hebben ze voor deze pomp twee grote houten blokken gevonden, waardoor waarschijnlijk de aanvoer naar de pomp niet goed was. Deze zijn nu weg dus het zou nu goed moeten gaan. Vooral ik moet dat nog zien. We zien een heel klein beetje water de vloer opkomen maar dit stijgt niet en daalt zelfs na een tijdje weer verder. Als het water aan de andere kant dusdanig hoog is en wij nog steeds geen natte voeten hebben hebben we er vertrouwen in en gaan we naar huis. `s Avonds worden we nog gebeld door Eugene, de dokmeester, of alles goed is gegaan. Dit geeft een heel fijn gevoel, dat er zo mee wordt geleefd. Gelukkig was inderdaad alles goed. Wij zitten ondertussen thuis wel in de rommel, want de hele huiskamer en schuur en een stukje van de schuur van Sebas zijn ouders staan vol met spullen uit de Birgitte. De Birgitte is zo groot dat je daar al die spullen niet ziet. Maar hier is het toch best veel. Ach, hoef ik me tijdens het gassen niet te vervelen. Want ik heb weer wat uit te zoeken.

De waterstag zat toch niet zo goed vast

De beugel van het waterstag zat toch niet zo goed vast

Lunchen droog onder de boot

Lunchen droog onder de boot

En dan is het eindelijk zover, het is maandag 12 augustus, er zijn geen extreme weersomstandigheden dus is het tijd om onze houtworm te vernietigen. Dan hebben we in ieder geval die zorg minder. Sebas is tijdens de begassing aan het werk om vrije dagen te sparen. Dus ik ga heel gek in mijn eentje op weg naar het dok om de mensen van Van Meijel specialist in begassing bij ongedierte te ontvangen. Vandaag wordt er in het dok weer gedokt, dus ook het dokteam is aanwezig. Waardoor ik samen met Eugene en het team bestaande uit 3 man van Van Meijel kan ontvangen. Ze vinden de locatie mooi, totdat ze al hun spullen naar beneden gaan sjouwen. Dan zijn al die trappen toch wat minder. Zeker ook omdat de gasleider heel zielig die ochtend in de vrachtwagen door zijn rug is gegaan. Daarnaast is het lekker warm in het dok, dus ik mag heel de dag naar bezwete mannen kijken. Best gek om voor de verandering zelf niks te doen en alleen maar toe te moeten kijken. Wel vertel ik ze even dat ze niet op de tent kunnen staan. Ze zijn huizen gewend, dus dit is een vreemd object voor ze. Maar die uitdaging gaan ze zeker niet uit de weg. Al snel wordt de Birgitte een circusschip. Ze krijgt geel met zwarte strepen en er komen allemaal slangetjes uit die naar de vrachtwagen lopen. Door deze slangen wordt gemeten en het gas naar binnengevoerd. Samen met de gasleider loop ik alle openingen en tanks in het schip nog een keer langs en besluiten we dat de gasflessen ook nog van boord moeten. Dus die leg ik nog even in mijn auto. Kan ik toch nog niets doen. Jan komt tussendoor steeds even langs om te filmen en Sebas hou ik met foto`s via de whatsapp op de hoogte, want die is natuurlijk ook wel nieuwsgierig. De tent wordt opgebouwd uit vier rollen zwaar doek (lijkt echt circustentdoek) die ze in elkaar rollen en dan heel veel grote knijpers opzetten voor de afdichting. Vervolgens wordt er onderop brandslangen gelegd gevuld met water voor de afdichting naar de dokvloer. Daarna volgt nog een hekwerk om het schip met borden “levensgevaarlijk niet betreden” en wordt het dok nog afgezet met zwart/geel lint met diezelfde borden. Als dan toch echt duidelijk is dat je niet in de buurt moet komen is na een dag opbouwen het punt echt daar en kan rond vier uur het gas worden geintroduceerd. Een bijzonder gezicht, aangezien de gasleider met masker en perslucht op de fles opendraait die een paar meter van mij en de anderen verwijderd staat met de wind onze kant op. Ach, we gaan er maar vanuit dat deze niet lekt. Gelukkig staat er ook iemand te meten en die zegt dat alles goed gaat. En dan is het eigenlijk alleen nog maar monitoren en wachten. Het streven is om 60 uur te gassen. Dus donderdagochtend wordt er weer ontgast en afgebouwd. Tot dan wordt alles via internet en met camera’s goed in de gaten gehouden. Ik lever mijn sleutel van het dok in, zodat ze in geval van calamiteiten altijd bij de Birgitte kunnen komen en ga dan met een raar gevoel naar huis. Tot en met donderdag kunnen we gewoon niks aan de Birgitte doen, want we mogen niet verder dan het lint. Gelukkig belt de gasleider mij elke dag om te vertellen hoe het er voor staat. En vandaag (dinsdag) gaat het gelukkig nog helemaal volgens schema. De juiste concentratie wordt zonder verdere maatregelen gehaald en op de camera ziet alles er goed uit. Dus ik kan met een gerust hard hier alles opruimen en alle kluskleren wassen. Want zelfs als er aan de Birgitte niks gedaan kan worden kan er altijd iets voor de Birgitte gaan worden. Nee, vervelen kennen we echt niet meer. Maar trots, gelukkig en tevreden zijn we tot nu toe zeker. En we willen even alle hulp tot nu toe heel erg bedanken, want zonder jullie zag alles er onder de tent nog heel anders uit!

Het opbouwen gaat beginnen

Het opbouwen gaat beginnen

P1090720P1090731

Een mooie cape

Een mooie cape

De vele knijpers

De vele knijpers

P1090758

Afgedicht met brandslangen onderin

Afgedicht met brandslangen onderin

Een levensgevaarlijke Birgitte

Een levensgevaarlijke Birgitte

Het begassen gaat beginnen!

Het begassen gaat beginnen!

P1090841

Nu maar wachten tot we ons cadeautje weer uit mogen pakken.

Het diepstepunt bereikt

Na maanden van wachten en nog een keer uitstellen is het dan eindelijk zover: we gaan dokken!

We houden tijden het weerbericht in de gaten, maar op vrijdag beslissen we dan uiteindelijk; woensdagavond gaan we overvaren van Middelharnis naar Hellevoetsluis. Dan is er de minste kans op regen en niet te veel wind. De Birgitte gaat namelijk nog steeds niet voor niks het dok in en is boven water niet echt waterdicht.

Natuurlijk begint daarbij ook het logistieke verhaal weer. Dus op dinsdagavond brengen we mijn auto alvast naar Hellevoetsluis en woensdagochtend ga ik met Sebas mee naar Middelharnis voor de laatste voorbereidingen. Op m`n gemak ruim ik nog de laatste spullen op doe nog even wat boodschappen en haal de tent eraf. Natuurlijk valt er daarna een klein buitje, waardoor ik wakker wordt uit mijn powernap. Ik lig namelijk binnen op mijn strecher precies onder de kajuitingang en wordt dus nat. Half dromend denk ik eerst nog dat Sebas mij heel flauw nat aan het spuiten is met de tuinslang, maar al snel word ik echt wakker en begrijp ik dat ik in actie moet komen. Even snel alles afdekken wat niet nat mag worden. Gelukkig kan ik daarna mijn powernapje weer hervatten, zodat ik genoeg energie overheb voor de grote overtocht. Na nog even een testrun van onze nieuwe generator (op de kop getikt op een veiling) voor het geval we moeten pompen zijn we er echt helemaal klaar voor en wachten we met smart op onze overvaar hulpploeg. Bestaande uit Sebas zijn ouders en broer Joram en zijn tante Beppie en mijn broer (Ben) en vriendin Merice en haar zusje Justine. Om half zeven is iedereen aanboord en kunnen we losmaken.

We willen graag proberen om samen weg te varen met de hulptroepen standby. Dit moeten we in de toekomst immers ook kunnen toch? Het gaat goed en van Beppie krijgen we een negen. Dan door de smalle sluis. Deze keer hebben we geen masten en hoeven we dus niet omhoog te kijken. Ben geeft op de boeg richting aan. We hebben wel nog steeds last van de wind en moeten dus echt vaart houden om te kunnen blijven sturen. Het blijft precisie werk maar deze keer komen we er zonder enkel probleem doorheen. Onderweg genieten we van het heerlijke weer en als Sebas het toch weer even niet kan laten om de turbo te starten moeten we even pompen. De boeggolf wordt hierdoor namelijk zo hoog dat ‘ie open naden bereikt en het water naar binnen loopt. Gelukkig hebben we een generator en 4 dompelpompen standby dus is alles zo weer weggepompt. Daarna varen we zeer rustig naar Hellevoetsluis. Daar gaat het afmeren helemaal top (krijgen van Beppie een tien) en is het dok nu echt dichtbij. We verhalen nog een heel klein stukje trekkend/ op de motor om bij de walspanning te komen, zodat we vannacht licht hebben en de koelkast koud blijft.  En dan drinken we er maar een biertje en een wijntje op. Hierna moet iedereen weer terugkomen bij zijn eigen auto, dus proppen we ons weer met z`n vijven in mijn kleine Fiatje en gaan we weer naar Middelharnis. Rond half tien is iedereen weer thuis en gaan wij ons luchtbedje laten opblazen. We gaan namelijk voor het eerst sinds we de Birgitte hebben aanboord slapen en hebben hiervoor een super sonisch zelfopblazend luchtbed aangeschaft. Een beetje luxe mag toch wel? We hebben immers niks anders aanboord, geen toilet, douche of stromend water. Gelukkig krijgen we van de havenmeester de code voor de douches en toiletten. Maar voor de rest mogen we gratis liggen, omdat we het dok ingaan. Aardige mensen 🙂

P1090025

Janneke, Beppie en Joram tijdens de overtocht

P1090026

En natuurlijk Merice, Justine en Ben. Ook Jan loopt ergens rond 😉

P1090027

Een trotse schipper

P1090029

Met een blij schippersvrouwtje

P1090053

Daar ligt ze dan in Hellevoetsluis

We hebben een grote boot gekocht, maar het is toch even zoeken naar de juiste plaats voor het luchtbed. Vlakke vloer is schaars. Maar we vinden een plek en gaan slapen.

P1090045

Lekker slapen

En dan is het eindelijk 1 augustus. De dag waarop we Birgitte precies een half jaar hebben. Wel leuk dat ze precies op deze dag het dok ingaat. We zijn vroeg wakker, deels door de spanning deels doordat het luchtbed nog niet echt lekker slaapt. We ontbijten, doen nog de laatste voorbereidingen, zoals de lijnen klaarleggen voor in het dok en dan is het weer wachten. Om negen uur komt Sebas zijn vader aanboord gevolgd door Joram en een half uur later is Wendy er ook. Joram en Wendy zijn onze paparazzi vandaag en Jan komt ons aan boord helpen. We hebben afgesproken om 10 uur door de brug te gaan. Als het goed is kunnen we dan direct het dok invaren. Dus iets voor tienen maken we los en varen we op naar de brug. We moeten even wennen aan al het bekijks. Uit alle boten die er liggen komen mensen naar buiten kijkend en foto`s makend. De brug gaat helaas niet direct open. Lastig met de wind op de kont. Gelukkig op het moment dat we gaan denken dat we toch misschien maar tegen de kade moeten afmeren horen we de bellen rinkelen en kunnen we toch gewoon doorvaren. Snel zijn we bij het dok, waar een heleboel mannetjes in oranje hesjes klaar staan om onze lijnen aan te pakken. Al voor het dok wordt door de dokmeester opdracht gegeven de boot stil te leggen. Dus dat doen we maar, ondertussen krijgen we lijnen toegeworpen om onze lijnen aanvast te maken. Als alle vier de lijnen ( 2 voor, 2 achter) aangereken zijn zit ons werk er eigenlijk grotendeels op. De motor moet namelijk uit, zodat de schroef niks wat op de dokbodem staat (het dokplan) kan wegblazen en we worden dus met de hand naar binnen getrokken. Eenmaal redelijk in positie leggen we vast en gaan alle dokmensen eerst de dokdeur (wat een boot is) weer terugplaatsen. Daarna beloven ze terug te komen om ons echt in de juiste positie te brengen. Dus wij gaan er maar even lekker bij zitten en wachten af in het heerlijke zonnetje. Want we hebben wel echt een super dag getroffen!

P1090062

De paparazzi

P1090079

We zijn binnen

P1090080

En hoeven niks te doen, want we worden naar binnen getrokken

P1090082

And now we wait

P1090084

De dokdeur wordt weer teruggevaren

Na een uurtje zijn ze weer terug en worden de lijnen vervangen door staalkabels die met ratels op de kade worden bediend. Aan de hand van onze loodlijnen voor en achter en staalkabels die gespannen zijn in het dok met plaatjes eraan om het midden te kunnen bepalen, brengen we de Birgitte in de juiste positie. Als ze redelijk ligt wordt begonnen met het leegpompen. Tijdens het leegpompen wordt meerdere malen gecontroleerd of de positie nog juist is, zodat ze wel op haar dokstoelen uitkomt en niet er net naast of scheef.  Maar het is vooral veel wachten, want het water zakt langzaam. We zijn de enige in het dok, waardoor er veel water weggepompt moet worden en ze moeten alletwee de dokken leegpompen. Alleen het timmerdok gaat namelijk niet. Op een gegeven moment voelen we dat achter staat. Dan zien we langzaam de boeg steeds verder zakken. Wel makkelijk, want nu kan je vanaf het roer over de boeg heen kijken! Na een uur na het achter raken staat de voorkant ook en krijgen we de loopplank toegereikt nadat er twee stuts klaar staan tegen de romp. Aan elke zijde 1. We zijn erg nieuwsgierig wat er bovenwater komt, dus gaan snel de kant op. Van Wendy hadden we via de whatsapp wel al wat afbeeldingen gehad, maar het zelf zien is toch leuker. Langzaam komt de Birgitte steeds meer tevoorschijn. Het is erg warm in het dok en ineens is Sebas weg. Hij komt terug in zijn zwembroek en gaat te water. Even afkoelen en van dichtbij kijken. De dokmannen vinden dit echter niet goed. De Birgitte kan in theorie nog steeds omvallen, dus nog even wachten tot de schoren echt staan. Gelukkig duurt dit niet al te lang meer en dan kunnen Wendy en ik ook de verleiding niet meer weerstaan en lopen lekker tot ons middel rond in het water. Zo kunnen we nu al naar het onderwaterschip gluren. Maar het valt ons echt alles mee. Ziet er best redelijk uit. Wel is al snel duidelijk dat alle naden opnieuw gekit moeten worden. Ze zijn overigens tot onze verbazing nu ook al gekit en niet gepekt. Als de stuts echt helemaal staan rijdt Sebas nog even op en neer naar Middelharnis en begin ik alvast met afspuiten van de Birgitte wanneer het water weg is. Gelukkig is Sebas vrij snel daarna al terug, want dit is best zwaar en je bent echt direct vies. Dus Sebas neemt het over en al snel is de Birgitte ook van onder weer schoon. Nog voor vijven is eigenlijk alles klaar en genieten we van ons uitzicht op de trap van het dok. Ben & Merice komen ook nog even langs om het onderwaterschip te bekijken. Als ook deze weg zijn ruimen we op en drinken we nog even een biertje. Dat vonden we wel verdiend na zo`n geslaagde dokactie en een goed lijkend onderwaterschip. Veel werk wordt het wel, want de antifouling en primer zit niet goed vast. Dus alles moet eraf, zodat de nieuwe lagen zeker weten blijven zitten. Wordt dus even schrappen. Maar ja, gelukkig hebben we daar ook hulp voor. Voor nu dus nog even genieten van ons schip. Want wat is het gaaf zeg om ons schip zo te zien staan en wat is ze groot zo! Wij zijn trots en gaan morgen met veel plezier echt aan de slag. Nu eerst even lekker slapen en bijkomen van de spannende dagen deze week.

P1090102

De dokmannetjes

P1090105

Ze komt in beeld

P1090126

Daar is de schroef al

P1090120

P1090140

Het plaatsen van de stuts

P1090180

Het schoonspuiten

P1090189P1090194P1090197P1090214

De trotse eigenaren

De trotse eigenaren