Metamorfose, deel II

En dan is het alweer woensdag 28 augustus. Ondanks een gezellige avond de dag ervoor is het vandaag gewoon weer op tijd. Want er moet ook vandaag weer hard gewerkt worden. Het duurt namelijk nog maar anderhalve week voor onze Birgitte het dok weer moet verlaten.

Gelukkig hoeven we dit vandaag ook niet alleen te doen. Vroeg staan Jan, Dick en Jaap al in het dok om aan de slag te gaan. Jan verdwijnt weer in zijn werkplaatsje. Jaap verplaatst de originele anodes, zodat ze een betere verbinding maken met het edelere metaal en dus ook daadwerkelijk nut hebben. Als de anode niet verplaatst kan worden dan zorgt Jaap voor een betere verbinding door middel van een stripje. Op deze manier wordt er ondanks dat we een houtenschip hebben toch nog gelast. Daarna bevestigd hij de waterstagbevestiging met draadeinden door en door en weten we nu dus zeker dat hij goed vast zit. Over de hoek van de waterstagbevestiging is naderhand nog enige discussie, maar hij zit nu echt vast en alles went. Ook maakt Jaap nog anodes bij de doorvoeren op zo’n manier dat ze onderwater door een duiker vervangen kunnen worden. Deze anodes zitten met een draadeind door en door vast, zodat we ze binnen kunnen verbinden met de doorvoeren.

Waterstagbeslag weer bevestigd

Waterstagbeslag weer bevestigd

We durven het Dick vandaag niet aan te doen om te schrappen en laten hem daarom antifoulen. Waarbij Marjolein hem later komt helpen. We krijgen echter te horen dat dit nog niet meevalt, omdat de antifouling erg stroperig wordt. Nu is het vandaag ook weer een erg warme dag en wordt er ook nog aan de zon kant begonnen in de hoop dat dit snel klaar is, zodat Sebas aan die kant kan gaan schuren. Helaas valt het antifoulen dus tegen en zit het schuren er niet meer in. Het is wel een heel gaaf gezicht om het onderwaterschip rood te zien worden. Nu wordt het naar ons idee weer echt een schip. Aan het eind van de middag komt Janneke ook weer even een kijkje nemen. Als ze de antifoulers hard ziet zwoegen trekt ze ook een overall aan en helpt mee.

Het eerste stukje antifouling door Dick

Het eerste stukje antifouling door Dick

We krijgen alweer een echt schip!

We krijgen alweer een echt schip!

En dan krijgen we te horen dat de twee blikken die we hadden gegeven voor de eerste laag (samen 10L) op zijn en het onderwaterschip nog niet helemaal is geschilderd. We besluiten het hier toch maar even bij te laten en geen nieuw blik open te maken. Met de tweede en laatste laag antifouling beginnen we gewoon op het niet geschilderde deel en doen we daarna eerst rond de waterlijn nog een keer. Daar komt namelijk het meeste zonlicht en zal de boot dus ook het hardst aangroeien. Diep onderwater bij de kielbalk is dit toch minder en een dikke laag antifouling dus niet zo vereist.

Grote bedrijvigheid rond de Birgitte!

Grote bedrijvigheid rond de Birgitte!

Voor de verandering ben ik tussen dit alles door aan bakboord aan het breeuwen. Hier lijkt maar geen einde aan te komen, mede door alle drukte om me heen. Het in de gaten houden van alle hulp en werkzaamheden en de drukte van de vorige dag is het mij rond de lunch even allemaal te veel. Ik heb het heel even gehad. M`n vader merkt dit op en pept me weer op. Ik moet vooral ook niet vergeten wat er allemaal al is gebeurd en dat is waar. Het onderwaterschip is nu zeker met de antifouling zo goed als klaar. Sebas schrapt met Jan net het laatste stukje bovenwaterschip, dus die is ook al kaal. Dus ik raap al mijn moed en kracht weer bij elkaar en breeuw weer `vrolijk` verder. Eens moeten alle naden toch dicht zijn. Na een uurtje komt m`n vader me ook nog vertellen dat hij mij morgen nog wel een extra dagje komt helpen met breeuwen. Nou dat geeft moed, dan gaat het tenminste weer even een stukje sneller.

Er is vandaag, naast dat Jan en Sebas klaar zijn met schrappen, nog een hoogte puntje. Ook de spiegel wordt in elkaar gezet en gelijmd. Dus ze is weer dicht! Dat is wel een feestje waard, dus als Dick en m`n ouders naar huis zijn eten we samen met Jan en Janneke een patatje om het te vieren. Terwijl Jan en Janneke deze zijn halen blijven Sebas en ik in het dok om wat bij te komen. Dit doen we door een grote opruiming. Wat een opgeruimd schip geeft een opgeruimde geest. En aan dek is het nu echt een zootje, doordat iedereen elke dag weer aan het eind van de dag daar alles neerlegt. Heel fijn, maar niet echt georganiseerd. Dus we gaan als een gek aan de opruim met als resultaat dat als Jan en Janneke terug zijn met het eten wij weer een groot deel van het dek kunnen zien en het in mijn hoofd ook weer een stuk georganiseerder is. Na het eten maken we het karwei af, zodat we morgen echt weer met een schone lei kunnen beginnen. Om ook nog even iets leuks te doen maken we nieuwe lijnen met een paalsteek aan de stootwillen vast. Het kan natuurlijk niet zo zijn dat we straks een mooie boot hebben en dat we stootwillen hebben hangen met allemaal verschillende vieze lijntjes. Het liefst zouden we ze vast splitsen aan de stootwil, maar daar hebben we even geen energie meer voor. Misschien hebben we hier later nog tijd voor. Nu gaan we eerst weer lekker naar huis en lekker bijslapen.

Een dichte spiegel :)

Een dichte spiegel 🙂

De stootwillen werkplaats

De stootwillen werkplaats

Op donderdag sta ik vol goede energie weer op, want vandaag gaan we breeuwmeters maken! Mijn goede hoop is dat bakboord klaar komt en er al begonnen wordt aan stuurboord. Ik ben namelijk aan bakboord al voorbij het midden (vanaf achter en voor is wel een heel stuk hoger en dus meer naden).

Op Sebas zijn planning staat om stuurboord te gaan schuren. Als hij hier even mee bezig is komt hij met een bedroeft gezicht naar ons toe. De schuurschijf is helaas warm gelopen, waardoor het klittenband verdwenen is en het schuurpapier dus niet meer blijft plakken. Wat het schuren erg moeilijk maakt, zo niet onmogelijk. Helaas is voor het andere schuurmachine nog steeds het onderdeel in bestelling. Sebas moet dus weer op stap voor een nieuwe schuurschijf voor deze machine. Even balen maar het is niet anders. Het is nog meer balen als blijkt dat het onderdeel van de andere machine nooit is besteld door een foute overname van personeel bij gereedschapwinkel Moree in Hellevoetsluis. Hier gaan we dus niet meer naar toe, want we hebben zelfs nog gebeld of het er al was en toen zeiden ze nog 1 of twee dagen. Erg knap als het nooit besteld is.

Gelukkig maak ik samen met m`n vader wel echt meters vandaag. We vormen een goed team. Ik sla het breeuwsel er in lusjes in en m`n vader slaat de lusjes naar binnen en slaat het daarna aan. Hierdoor heb ik eindelijk eens een vrij relaxte dag en hoef ik mijn spierballen niet zo op de proef te stellen. M`n vader krijgt gedurende dag geloof ik steeds meer ontzag voor wat ik al die dagen al aan het doen ben. Want het is inderdaad best zwaar. Maar samen wel gezellig. En zo breeuwen we lekker met oordoppen in, wat de gesprekken soms wat lastig maakt, de dag door. We komen echt een heel eind. Want aan het eind van de dag is bakboord klaar en stuurboord de punt ook en een klein stukje van de zijkant. Kijk dat geeft weer nieuwe breeuwmoed! Zo komt het toch nog goed met de planning. Want volgens de planning moet deze week het breeuwwerk klaar en dat zag er gisteren toch even niet zo uit.

Vader en dochter, gezellig samen breeuwen

Vader en dochter, gezellig samen breeuwen

Helaas kan ik door deze drukte niet bij het afstuderen van Sander zijn, maar ik denk wel aan hem en stuur hem nog even snel een smsje. `s Avonds zie ik via facebook dat hij het erg goed heeft gedaan.

Sebas schuurt met de nieuwe schuurschijf stuurboord. `s Middags komt Jan de spiegel schuren, dat wordt ook echt een plaatje. Tussen dit alles door word ik nog geinterviewd voor het “Dokjournaal”. Ik ga bijna wennen aan al die bekendheid. Misschien moet ik toch echt eens gaan oefenen op een mooie handtekening.

Na een geslaagde klusdag eten Sebas en ik koolsalade in het dok en besluiten nog even door te gaan. Ik was stuurboord met lijnoliezeep (na deze met de compressor te hebben ontdaan van het nodige stof van het schuren) en Sebas gaat in de weer met epoxy om de grote gaten in het bovenwaterschip te vullen. Als het begint te schemeren is het voor vandaag echt ook weer mooi geweest.

En dan is het alweer vrijdag, een dag waarbij vele einden inzicht komen. Jan maakt namelijk voor de lunch de spiegel af. Op deze manier kan ik doorbreeuwen en heb ik aan het eind van de dag stuurboord dicht! Nu hoef ik alleen nog maar aan bakboord het stuk van en rond de spiegel. Joehoe! het eind komt in zicht. Als Jan klaar is met de spiegel trilt hij met de multitool de nagelgaten schoon boven de waterlijn. Zodat Sebas deze kan plamuren. Dit zijn er echter een heleboel en de polyesterplamuur die we hiervoor hebben gekocht gaat er dus hard doorheen. Nieuwe bestellen gaan we niet meer redden en wordt ook een dure grap. We besluiten dus om de eerste halve meter boven de waterlijn met de duurdere plamuur te plamuren en voor de rest goedkopere bij de bouwmarkt te halen. De bovenste gangen moeten namelijk toch soms worden vervangen en anders kunnen we er naderhand makkelijk bij om er nog wat aan te doen. We willen haar nu gewoon mooi en dicht hebben. Er wordt dus hard geplamuurd. Aan het eind van de middag helpt Jan Sebas ook mee. Als ik om vijf uur geen herrie meer mag maken en dus niet meer kan breeuwen, begin ik maar aan het splitsen van de lijnen voor de stootwillen. Want mee plamuren lijkt mij niet zo`n optie aangezien mezelf kennende de helft van de plamuur dan op de dokvloer ligt in plaats van in de gaten. Dit karweitje laat ik maar even aan de getrainde mannen over en leer ik later nog wel een keer. Laat mij maar lekker aan m`n touwtjes rommelen. Als de mannen klaar zijn zijn er drie stootwillijntjes gesplitst en begin ik snel aan het eten. Van mijn moeder heb ik de dag ervoor haantjes gehad die alleen maar in kokend water hoeven of op te warmen met een aardappelsalade erbij hebben we zo toch weer een redelijke maaltijd. Of zoals wij dat noemen dok(g)food. Tussen dit alles door krijgen we ook nog het Dokjournaal te lezen. Een erg leuk stukje. We maken nog even wat kleine correcties (maar zien de kist ipv kit over het hoofd).

Birgitte `s ochtends in de mist

Birgitte `s ochtends in de mist

Het laatste schuurwerk aan de spiegel

Het laatste schuurwerk aan de spiegel

De mannen aan het plamuren

De mannen aan het plamuren

Birgitte met de mazelen

Birgitte met de mazelen

Voor de verandering vieren we ook dit weekend weekend in het dok. Wat wel anders is, is dat er vandaag geen hulptroepen zijn anders dan Jan. Normaal gesproken komen er eigenlijk op zaterdag wel mensen helpen. Het geeft niet, want we lopen goed op schema. Maar het is toch even wennen. Als was het maar dat ik geen zakken weekendbollen voor de lunch hoef te gaan halen.

Sinds gisteren lijkt het of de Birgitte de mazelen heeft en ziet ze er eigenlijk echt niet uit. Dus Sebas gaat bij aankomst snel met het schuren aan de slag. Ik begin vol goede moed aan hopelijk mijn laatste dagje breeuwen. Wie had gedacht dat dat ooit nog zou gebeuren? Ik bijna niet meer, want ik heb het even nagezocht maar op 6 augustus zijn we begonnen met breeuwen en behalve het begassen ben ik daar sindsdien niet meer meegestopt. Het is nu 31 augustus, dus dat zijn al heel wat dagen breeuwen. Het lijkt wel of mijn handen en armen dat vandaag extra willen laten weten. Want mijn hamer kan ik eigenlijk niet meer vasthouden en de laatste slagen doen echt pijn. Maar om kwart over vier is het moment daar, de laatste naad is gebreeuwd!! De laatste was natuurlijk wel gelijk ook de lastigste omdat die super breed was en ik er zelfs nog een mooie breeuwvlecht voor heb gemaakt. Maar dicht zou hij gaan. Wat een opluchting zeg. Het is dat ik op mijn steiger stond, maar anders had ik een gat in de lucht gesprongen. Sebas heeft ondertussen het hele bovenwaterschip geschuurd. Een hele verbetering, maar het hele bovenwaterschip is gelijk wel weer stoffig en zal dus moeten worden gesopt. Ik kan dus niet echt een feestje vieren en ga dus aan de slag met het afspoelen van de boot met water en vervolgens het afnemen met een natte doek. Waarbij ik het eerst nog even afblaas met de compressor om al van het ergste stof af te zijn. Ondertussen kom ik mooi glimmende wandputtings tegen. Want deze heeft Jan vandaag met de perago schoongemaakt, zodat we ook die mee kunnen schilderen. De staat waarin ze verkeren valt ons nog alles mee. Er zijn er eigenlijk maar twee op  een plaats erg dun. Dus die moeten vervangen worden of een stuk worden opgelast. Maar voorlopig staan de masten er nog niet op, dus deze klus kunnen we nog even uitstellen. Terwijl ik schoonmaak ruimt Sebas op en haalt hij een Turkse pizza. Als hij terugkomt ben ik bijna klaar met schoonmaken. Na het eten maak ik het snel even af en gaan we lekker naar huis. Zodat ik dan nog even het eerste deel van deze metamorfose voor het blog kan schrijven.

Sebas schuurt de mazelen weg en Jan maakt de wandputtings schoon

Sebas schuurt de mazelen weg en Jan maakt de wandputtings schoon

En dan  begint op zondag het kitavontuur weer. Want het is leuk dat alle naden gebreeuwd zijn, maar dan moeten ze ook nog allemaal worden gekit. Waarbij het kitten op zich nog niet zo moeilijk en veel werk is, maar het afstrijken van deze kitnaden wel. Alle naden afplakken is namelijk niet echt een optie. Daarnaast willen we alle kit diep in de naden hebben, zodat de stootwillen niet de kit uit de naden trekken. Maar ja, ook deze klus moet gewoon gebeuren. Dus Sebas kit en ik ga er maar het beste van maken. Wat begint met het vinden van het juiste gereedschap voor het afstrijken van de naden. We hebben bij de GAMMA voegspijkers gehaald. Maar dit werkt niet echt, dus grijp ik naar mijn wegwerp bestek en vindt uit dat de achterkant van de kleine lepeltjes ideaal zijn voor het grote afstrijkwerk en wat dan nog overblijft gedaan kan worden met een achterkant van een mes of vork. Waar wegwerp bestek al niet allemaal goed voor is! Het is echter wel een hele klus en Sebas kan veel harder kitten en moet dus vaak stoppen. Daarnaast is het niet echt een hele leuke klus. Dus als mijn ouders arriveren en mijn moeder voorstelt om te helpen, wil ik het haar eerst niet aandoen. Maar ja ze wil graag helpen. En dan is het toch wel heel lekker om dit samen te doen en het schiet dan wel tenminste op. Want vandaag staat wel het hele bovenwaterschip kitten op het programma en in mijn eentje afstrijken is dan wel heel veel. Vandaag hebben we ook een kijker voor de Siquieres, want ook de verkoop van onze andere zeilboot gaat in het dok gewoon door. Alleen hebben we niet de tijd gehad om haar schoon te maken. Gelukkig is Jan bereidt dat vanochtend te doen, zodat we toch een goed uitziende boot `s middags kunnen laten zien. Als hij na de lunch terugkomt maakt hij nog het boegbeslag kaal.

Kit afstrijken...

Kit afstrijken…

En Sebas maar kitten

En Sebas maar kitten

Samen toch een stuk gezelliger

Samen toch een stuk gezelliger

Maar we blijven lachen

Maar we blijven lachen

Ook Jaap is vandaag van de partij en die stelt voor om het anker op te halen. Een klus waar wij eigenlijk al sinds het laten zakken tegenop zien. We zeggen dus allebei volmondig dat dat goed is. Eerst horen we een tijdje een hoop gerommel aan dek. Jaap verteld later dat hij de lier nog even gangbaarder heeft gemaakt. Daarna zien we langzaam de ketting omhoog gaan. Het duurt een hele tijd en Jaap komt weer met een bezweet hoofd naar beneden, maar de 100 m ketting ligt weer netjes in zijn bak en het anker hangt weer aan de boeg. Wat dat betreft kunnen we weer varen. Wij zijn in ieder geval erg blij dat we niet in de avonduurtjes nog het anker hoeven op te halen. Daarna vermaakt Jaap zich met het verwijderen van purschuim binnen, wat is gedaan tijdens de berging om een tweede keer zinken te voorkomen. Hoe het zou moeten helpen is echter een raadsel, omdat het vanuit binnenuit is gedaan en even verder het licht weer naar binnen scheen. Maar nu alle naden gevuld zijn moet het lekker weg, zodat het erachter niet kan gaan rotten. Ook kijkt hij nog even alle smeernippels na. Zodat overal lekker het vet uitloopt.

Terwijl Sebas probeert de andere boot te verkopen komt Ed van der Kooi, de touwenmeneer, nog even langs om zijn geld op te halen en de Birgitte te bewonderen. Ook loopt het andere dok weer vol met water. Rond half vijf gaan de hulptroepen weer naar huis en ga ik even alleen verder met afstrijken van de kit en kitten. Totdat Sebas mij weer komt vergezellen. Samen eten we gezellig een broodje met knakworsten bereidt door Sebas. En kitten daarna vrolijk verder. Om half negen is het als het alweer begint te schemeren dan eindelijk klaar. Zou morgen dan de grote dag komen? De echte metamorfose?

Anker op en boegbeslag schoon

Anker op en boegbeslag schoon

We hebben maar een paar kokers kit verbruikt

We hebben maar een paar kokers kit verbruikt

Een nieuwe week, nieuwe kansen en grote gebeurtenissen. Vandaag gaat het gebeuren: we gaan geel schilderen! We staan dan ook met veel energie op klaar om aan de slag te gaan. Helaas moeten er eerst nog wat andere dingen gebeuren. Het laatste puntje boegbeslag moet namelijk nog kaal, dus Sebas klimt heel hoog op de steiger en stuurboord en de spiegel moet nog in de rauwe lijnolie. Daar begin ik dus aan. Aangezien we deze week alleen maar hoeven te schilderen hebben we de hulptroepen deze laatste week vrij gegeven. We zijn dus helemaal samen in wat nu toch wel echt begint te voelen als ons dok. Het is een raar idee, dat we hier over een week alweer wegmoeten. Het is echt ons thuis geworden. Als Sebas klaar is met het boegbeslag gaan we beginnen met het klaarmaken van de lijnolieverf. We mengen de lijnolieverf met 15% zinkoxidewit, wat moet helpen tegen schimmels. Daarnaast mixen we het nog om te zorgen voor een snelle droging. Het is vandaag gelukkig droog met een klein beetje wind en zo rond de 20 graden. Voor het mooi mag het nog ietsje warmer zijn, zodat de verf nog sneller droogt. Maar dat komt verderop in de week. Qua weer hebben we dus niks te klagen.

Na de staafmixer nog even uit elkaar te hebben gehaald zodat de knopjes ook echt kunnen worden bediend en de verf te hebben gemixed. Krijg ik van Sebas de eer. De eerste verfstreep gele lijnolieverf kan worden gezet! Het klinkt misschien overdreven, maar het is gelijk al een heel ander gezicht. Sebas filmt het moment en gaat dan snel de rauwe lijnolie aan stuurboord afmaken, zodat hij mij zo snel mogelijk kan helpen met geel schilderen. Want dat is natuurlijk veel leuker. Rond 11:00 komt hij mij helpen. Ik ben dan aan bakboord vóór net klaar. Sebas merkt dan nog op dat gaat ook niet snel. Totdat hij ook aan de slag gaat en merkt dat het best zwaar is. De verf moet namelijk voor het beste resultaat met een kwast van chinees varkenshaar, ja je moet het soms ver zoeken, worden geschilderd. Waarbij je zo dun mogelijk moet schilderen en de kwast dus goed leeg moet strijken. Daarbij proberen we de kitnaden niet te raken, zodat de kit nog wat langer kan drogen en we hier later een laagje lijnolie met krijt over kunnen smeren. Al snel tapen we beiden onze vingers in, want het begint erop te lijken dat we blaren zullen krijgen van het schilderen en we moeten hierna nog twee lagen. Dus dat zou niet zo fijn zijn. Samen gaat het gelukkig wel al wat harder. Net voor het avondeten schilderd Sebas het laatste stukje geel. Onder het genot van chicken tonight genieten we van onze nieuwe aanzicht. Wat een verschil zeg dat geel. Gelukkig vinden we het allebei wel mooi. Het is toch altijd maar afwachten hoe de kleur uitpakt. Door het geel lijkt ze nog wel groter. Zwart heeft haar toch altijd afgekleed. Als je nu op de doktrap zit is het wel echt een bakbeest dat er staat. Maar wel heel gaaf!

Ons nieuwe boegbeeld

Ons nieuwe boegbeeld

De eerste strepen geel

De eerste strepen geel

Het begint al wat te worden!

Het begint al wat te worden!

Eerste laag bijna klaar

Eerste laag bijna klaar

En dan is ze geel!

En dan is ze geel!

Als we alles hebben opgeruimd komen Paul & Yvonne (de Oceanpeople) met Sivy & Jules langs om onze trots te bewonderen. Ze hebben nog niet eerder de kans gezien om de Birgitte te bekijken en wij vinden het daarom eigenlijk wel extra leuk dat we nu heel trots de gele Birgitte kunnen laten zien. Want ze ziet er toch wel erg gelikt uit zo. Vol trots geven we weer de hele rondleiding en vertellen we de meeste verhalen. Het is erg leuk om weer even bij te praten en te laten zien waar we het al zo lang overhebben. Als cadeautje krijgen we nog de OceanPeople-wimpel. We vinden het erg leuk en zodra de masten er weer opstaan, gaat hij ook direct gehesen worden! Voor nu bergen we hem even netjes op.

Als we in het donker weer het dok uit klimmen hebben we weer buren in het andere dok. Een torpedobrenger (nu dienst doende als scoutingboot) en zijn bijbootje ‘Suf’ zijn vandaag het andere dok ingekomen. We hebben in ons laatste weekje dus zelf ook weer wat om naar te kijken als we even ons dok uitkomen.

Als ik vanochtend wakker wordt baal ik, want we hopen vandaag de tweede laag geel te kunnen schilderen als de eerste laag droog is. Helaas moet ik vanochtend eerst naar de Arbo arts in Rotterdam en moet ik dus Sebas alleen naar het dok laten gaan. Maar ik kom hem zo snel mogelijk weer gezelschap houden. Als ik bij de arts vandaan kom bel ik snel Sebas om te vragen of hij inderdaad al aan het schilderen is. En ja hoor, hij is begonnen met de tweede laag geel en het gaat een stuk makkelijker en sneller dan gisteren. Ik rijd dus snel weer naar het dok om hem te helpen onderweg haal ik nog even snel bij de bakker een puddingbroodje om onze gele romp te vieren (goed excuus toch?). Als we samen gaan schilderen gaat het echt heel snel en zijn we om half vier klaar. Aangezien we nu geen stof mogen maken zijn we ook echt klaar. Tussendoor komt Jan natuurlijk ook nog even kijken, want ook die moet een beetje afkicken van het dokleven en is erg nieuwsgierig naar de gele Birgitte (gisteren is hij ook al komen kijken).

De tweede laag, je kan het verschil wel zien

De tweede laag, je kan het verschil wel zien

We zien Eugene (de dokmeester) lopen en willen hem nog even een fijne vakantie wensen. Hij zal er namelijk met het ontdokken niet bij zijn, iets wat we stiekem wel erg jammer vinden. We vinden Eugene uiteindelijk binnen samen met de dokdirecteur en maken een gezellig praatje.  Waarbij we ook ons dokplan krijgen. Leuk voor ons archief. En dan gaan we voor de verandering erg op tijd naar huis. Zodat we eens de tijd hebben om boodschappen te doen, de was te doen en het huisje een beetje schoon te maken. Ook hebben we eens tijd om echt te koken en eten we lekker pasta met spinazie om weer groot en sterk te worden. Popeye de sailorman, toe toet…

Even genieten van ons scheepje

Even genieten van ons scheepje

En dan is het alweer woensdag en tijd voor de laatste gele laag. We blijven ons verbazen over het uitstrijk vermogen van de lijnolieverf. We verbruiken namelijk maar 1,5 liter verf voor 1 laag van het gehele bovenwaterschip. Bizar weinig als je het vergelijkt met de primer op het onderwaterschip, waar gewoon 20 liter op ging per laag. Maar je hoeft bij de lijnolieverf geen laagdikte op te bouwen en blijft dus een kwestie van goed uitsmeren. De derde laag gaat echt heel snel. Je kan wel zien dat die drie lagen nodig zijn. De verf begint nu licht te glanzen en de plamuurvlekken schijnen er niet meer doorheen. Net na de lunch zijn we alweer uitgeschilderd. We hebben dan zelfs het boegbeslag rood geschilderd. Wat best een beetje pannend is. We zeggen geen spannend meer maar pannend. Want toen Diek (zoontje van Taco en Lucie) bij het kijken aanboord van de loopplank afliep voor Sebas zei hij: “…best een beetje pannend”. En dat blijft er dan in hè? De steiger is namelijk eigenlijk iets te hoog gebouwd en dus best erg hoog en niet helemaal stabiel.

Ik splits dan nog even de stootwillijntjes verder en Sebas werkt de eindjes af. Om 15:00 arriveert Diaantje samen met een vriend Peter in het dok. Erg leuk want we hebben haar al bijna twee jaar niet meer gezien. Leuk om weer bij te praten en ons scheepje te laten zien. Ze lezen wel de blog vanaf de andere kant van de wereld, maar nu kunnen ze echt zien waar we het over hebben. We maken nog even een foto voor Jeroen, zodat hij bewijs heeft dat Diaantje echt aan boord is geweest. Daarna drinken we gezellig een biertje op de trap. Voor ons erg bijzonder zo vroeg op de dag. Normaal zijn we nog heel druk bezig. Maar deze week is gewoon een heel stuk relaxter. Dat is het voordeel van een strakke planning en het weer dat meewerkt. We gaan dan ook maar in op de uitnodiging van Peter om nog een biertje te drinken op de Filia Maris die net terug is van hun rondje Atlantic. We ruimen nog wat op en gaan die kant op.  Daar ontmoeten we ook Florence. Leuk om ook hun verhalen te horen. Helaas is het al snel etenstijd en gaan we met Diaan samen richting ons huisje, want vannacht logeert ze op ons luchtbed bij ons in de huiskamer. Een gezellige avond volgt waarbij er vooral veel wordt bijgekletst. We maken het niet al te laat, want morgen moet er weer gewoon gewerkt worden.

Na de derde laag glimt ze echt

Na de derde laag glimt ze echt

Diaantje, Peter en Sebas

Diaantje, Peter en Sebas

Op donderdag wordt het tijd voor de finishing touches. We gaan de striping afplakken. Een hele klus, want we hebben geen referentie. Dus het is een stuk plakken op de trap weer beoordelen of de breedte voor het oog klopt en weer verder plakken. En dan kunnen we de rode lijnolieverf gaan schilderen. We schilderen de striping en de wandputtings rood. Dan antifoulen we snel het laatste stukje en de waterlijn nog een keer, zodat we de afplaktape kunnen verwijderen. Wat we ons niet hadden gerealiseerd is dat lijnolieverf overal doorheen gaat. Dus ook door afplaktape. De waterlijn is als je er echt opstaat dus niet helemaal strak, maar op een heel klein beetje afstand zie je er niks van. De waterlijn staat er in één keer strak op en daar zijn we best trots op. Zo is ze echt af! Het moet natuurlijk nog een keer, maar het begint er nu wel echt op te lijken. We zijn klaar voor de kijkers vandaag. En die komen, want rond de lunch verschijnen mijn collega`s waar we een applausje van krijgen. Ze zijn trots op ons en daar gaan we best een beetje van blozen. Daarna komt Rhea (een roeigenoot) kijken en ook Jan en Janneke en Nelleke komen met een ijsje nog een kijkje nemen. We kunnen onze ondertussen mooie Birgitte met trots laten zien. We hebben eindelijk het idee dat we echt trots kunnen zijn op ons schip. We hoeven niet steeds meer te zeggen wat er allemaal nog moet gebeuren. Je kan nu echt dat er iets gebeurd en dat ze echt opknapt. Ze ziet er nu gewoon echt wel een beetje mooi uit. Tussendoor ga ik nog even bij de Action wat laatste boodschappen doen en begint Sebas met het krijt met lijnolieverf gemengd op de naden te smeren. Als al het bezoek weg is gaan we daar samen mee verder.  Ik haal nog een turkse pizza als avondeten en zo zijn we op een mooie zwoele zomeravond lekker bezig. En genieten we van onze laatste dagen dok. Het blijft toch een gek idee dat dit echt een van de laatste avonden is. We sluiten dus maar af met een biertje op de trap. Genietend van de mooie gele Birgitte, die zonder zwarte kitnaden toch weer net ietsje mooier is. En dan moeten we toch maar naar huis.

Trots op het resultaat

Trots op het resultaat

P1100712

Vrijdag, we zijn vandaag allebei niet lekker. Maar ja, we willen toch nog wat dingen afmaken. Dus gaan toch aan de slag. Ik schilder de striping en de wandputtings nog een keer. Sebas schildert de laatste antifouling op. Als Sebas de steiger in hoogte verstelt hoor ik: “Melin,… niet goed!”. Hij heeft iets te veel verband uit de steiger gehaald. Waardoor hij een beetje klem zit in de steiger. Ik ga hem dus snel helpen. Dus de kreet “Niet goed”, blijft er nu natuurlijk ook in.

Zoals elke vrijdag komt het dokmannetje langs voor onze wekelijkse inspectie. Hij is trots op ons en dat schijnt hij niet vaak te zeggen. Als hij zou kunnen zou hij zijn petje afnemen, maar die draagt hij helaas niet. Het moet helemaal goed komen maandag. We zijn nu zelf ook nog weer ietsje trotser, want deze man heeft toch al heel wat projecten langs zien komen. En dat hij vindt dat we het goed hebben gedaan geeft echt een goed gevoel. `s Middags fiets ik nog even langs de vuurtoren watersport voor andere kleuren takelgaren voor m`n ‘bedank sleutelhangers’. Daarna fiets ik nog even door naar de Struyse Hoek voor zwarte bollen hoooked zpaghetti. We hebben namelijk een lelijke oranje stootwilbal en dat kan natuurlijk nu niet meer. Zeker niet omdat er ook kit aanzit. We hebben dus bedacht dat ik er wel een hoesje omheen kan haken. Voor we het dok uitgaan ga ik dat niet meer halen maar het is wel fijn als het materiaal er voor is, zodat ik eraan kan beginnen wanneer ik wil. Wel maak ik de andere stootwillen af. Takel de eindjes en splits de laatste stootwillijntjes. Dan ruimen we snel alles naar binnen, want het gaat zo onweren en dan moet alles wel droog zijn. Het liefst hebben we al zoveel mogelijk uit het dok, aangezien de kans op regen steeds groter wordt en de loopbrug dan glad wordt. Dus we sjouwen zoveel mogelijk aan dek. Omdat we geen zin hebben alles via de loopplank te doen, zetten we eerst alles op de grote steiger die we zover mogelijk naar het laagste punt van het hebben gereden en geven het daarna weer door naar het dek. Daarna gaan we tijdens de regen binnen nog even aan de opruim. We houden er echter op tijd mee op, want we zijn beiden niet lekker en willen nog even bijkomen vanavond. Als we daarna onder de tent vandaan komen krijgen we een treurig aanzicht. De rode verf bleek nog niet helemaal droog en is gaan uitlopen in de hoosbuien. We kunnen er niks meer aan doen en zien morgen wel hoe erg het is. Maar het is een beetje een domper, want eigenlijk was het schilderwerk nu wel zo goed als klaar.

Wat een ding he?

Wat een ding he?

Eigenlijk voelen we ons vandaag echt niet goed, maar we willen het doorlopen van de verf toch oplossen en de grote steiger nog uit elkaar halen. Met een aspirine en paracetamol gaan we dus aan de slag. Sebas schildert de rode strepen weer geel en ik poets de rode dof geworden verf weer op met gekookte lijnolie. Na twee uurtjes ziet ze er weer uit of er niks gebeurd is en is ze weer klaar voor de overtocht. Dan halen we de steiger uit elkaar en brengen we naast de steiger nog wat spullen naar boven en zetten de meeste dingen ook nog helemaal naar binnen. Dan gaan we net na de lunch naar huis en duiken ons bed in, want als we eerlijk zijn hebben we gewoon griep. Ik krijg het nog wel voor elkaar om macaroni met verse groente te maken, zodat we in ieder geval nog wat `gezond` eten binnen krijgen. Ook heb ik het nodige fruit gehaald. Dus vitamines krijgen we ook binnen.

De bedanksleutelhangers zijn klaar

De bedanksleutelhangers zijn klaar

Helaas heeft het voor Sebas allemaal niet echt mogen helpen. Want bij hem zet de griep door. Hij is vandaag niet in staat om zijn bed uit te komen. Ik verzamel dus al mijn energie en ga de laatste dingen opruimen in het dok. Het is raar om zo alleen de laatste dag in het dok te zijn. Gelukkig hebben we alles goed gepland en is de Birgitte dus klaar. We horen dat anderen vaak tot het laatste uurtje nog aan het klussen zijn. Het is maar goed dat wij dat niet hoeven, want onze lichamen willen niet meer. Nadat ik het meeste heb opgeruimd en ervan overtuigd ben dat we de rest nog wel morgenochtend kunnen doen bel ik Jan en Janneke of die mij op willen halen in Middelharnis, zodat mijn auto daar staat om terug te komen de volgende dag. Onderweg doe ik nog even boodschappen, want er moet natuurlijk wel brood zijn voor tijdens de lunch morgen en wat extra vitaminen en keelsnoepjes kunnen voor ons zelf ook geen kwaad. Thuis duik ik snel weer ons bed in naast Sebas. Hopend dat we ons morgen weer beter voelen.

En dan is de dag echt daar. Het is maandag 9 september en we moeten het dok uit. De tijd is zo enorm hard gegaan. Maar er is zoveel gebeurd. We kunnen echt spreken van een geslaagde dokperiode. Gelukkig leeft Sebas, met behulp van Ibuprofen, weer een beetje en komt hij zijn bed uit. Hij wil zelfs naar het dok rijden. Iets wat ik gisteren echt als onmogelijk hield. Ik had zelfs al in mijn hoofd alle manoeuvres doorgenomen, want de kans dat Sebas kon sturen was niet zo groot. Maar zoals het nu lijkt kan hij met wat steun van Ibuprofen best schipperen. Voor achten zijn we in het dok en verplicht ik Sebas om zich rustig te houden. Ik ruim weer wat dingen op en wacht tot mijn vader er is. Met hem haal ik de laatste steiger uit elkaar en brengen we die naar boven. Ook brengen we de twee gasflessen nog naar boven. Dan arriveert ook Jan, zij ruimen ook nog de laatste dingen aan dek op en zetten wat kan nog naar binnen. Want het is vandaag helaas niet helemaal droog. We laten de tent dus nog even zitten zolang het kan. Dan gaan de sluisdeuren open en komt het water langzaam onze vloer opstromen. Zo gek, die vloer waar we vijf weken heel hard op hebben gewerkt wordt weer nat. Ons gevoel zegt dat dit niet klopt. Maar deze keer is het wel de bedoeling. De Birgitte moet weer gaan drijven. Gestaag stijgt het water. We gaan nog snel van boord met onze sleutelhangers om de dokmannen te bedanken. De sleutelhangers worden met een grote glimlach in ontvangst genomen. We vertellen ze nog dat we echt hebben genoten van de doktijd en we erg waarderen wat ze allemaal voor ons hebben gedaan. Daarna gaan we weer snel aan boord en wachten we op Paul & Yvonne die vandaag ook meevaren. Jan blijft op de kant om alles te filmen. De oude buurtjes van Jan en Janneke verschijnen ook aan de rand van het dok in de auto. Zij willen het ook allemaal van dichtbij meemaken. We krijgen nog een fles Rosé van ze met een lief briefje. Erg leuk! Ook zien we Peter en Florence nog verschijnen. Leuk dat ook die komen kijken. Ondertussen hebben we ook de tent eraf gehaald en over de opbouwen gelegd voor het geval dat het gaat regenen. Net voordat de loopplank echt onderwater verdwijnt verschijnen Paul en Yvonne om 10 uur.

De deuren gaan open!

De deuren gaan open!

P1100766

Water op onze dokvloer!

Water op onze dokvloer!

Schroefreflectie in het water. Het zal wel weer even duren voordat we dit weer zien

Schroefreflectie in het water. Het zal wel weer even duren voordat we dit weer zien

Het water stijgt gestaag

Het water stijgt gestaag

P1100787

Jaap en Sebas houden toezicht

Jaap en Sebas houden toezicht

Nog even het stuur beter vastzetten. Op de Birgitte is alles mogelijk ;)

Nog even het stuur beter vastzetten. Op de Birgitte is alles mogelijk 😉

Binnen hoeven we gelukkig niet te pompen. We hebben één heel klein lekje, waarschijnlijk rond een nagel. Maar dit kan je bijna met een doekje nog wegdeppen. Dus we maken ons geen zorgen en genieten van het moment dat eraan begint te komen. We gaan varen met onze gele Birgitte. We binden landvasten aan de staaldraden zodat de dokmannen ons naar buiten kunnen trekken met vier lijnen. De dokmannen halen de staaldraden weer binnen en hebben dus gelijk onze lijnen. Met ondersteuning van de motor varen we eruit. De scoutingboot en de ‘Suf’ zijn er dan natuurlijk al uit. Er staat best wat wind, maar het gaat erg goed. De dokmannen geven onze stuurboord achterlijn door aan de mannen op de dokdeur daar maken ze hem vast, zodat we hier omheen kunnen draaien. Het is erg fijn dat iedereen zo meedenkt. We voeren dan ook met veel trots de wimpel van droogdok die we die ochtend nog hebben gehad. We zwaaien nog vrolijk naar alle dokmannen. En dan is het toch echt zover we zijn het dok uit. Op naar de brug, die staat nog open. Maar helaas, hij gaat net voor onze neus dicht. Dus we meren af met een voorlijn aan de palen voor de brug. En dan lunchen we maar in afwachting van de brug van 1 uur. Voor de brug spreken we nog even met Peter en Florence die ook meegelopen zijn. We beloven contact te houden. Om 1 uur gaan we dan door de brug. Na de brug meren we weer even af om Janneke op te pikken die graag mee wil varen naar de overkant. Jan besluit om naar Middelharnis te rijden, zodat hij ook de aankomst kan filmen. Als iedereen aan boord is begint de echte overtocht. Helaas regent het. Maar we merken er eigenlijk niks van. Het blijft toch gaaf om met Birgitte te varen. Eindelijk kunnen we nu ook eens gas geven, want de naden zijn dicht dus we hoeven niet te pompen. Al snel komt ze op snelheid en halen we de 8 knopen met wind op de kop. Aan boord zie ik vele ogen glimmen. Inclusief die van Paul en Yvonne. Jaap buigt zich met Sebas en Paul nog even over de motor die een beetje olie lekt, maar gelukkig niet zorgelijk. Dan kunnen we even genieten van de boeggolf. Vervolgens nemen we toch maar wat gas terug, want anders zijn we er straks eerder dan Jan. De regen houdt langzaam op en zo varen we mooi over naar Middelharnis. We merken de roerverlenging goed. We kunnen nu echt een heel stuk beter sturen. Voor Middelharnis testen we nog het manouvreren door een stukje achteruit te varen en dan gaan we naar het spannendste stukje van de overtocht; door het sluisje. Yvonne en Jaap staan voorop om aanwijzigingen te geven. Gelukkig gaat het allemaal goed en komen we zonder eerste verfbeschadigingen door de sluis. Dan varen we statig door naar onze ligplaats waar we haar nog even keren zodat we weer met de punt naar buiten liggen. Klaar om weer te vertrekken. We zien Rianne vanaf hun huis foto`s maken en zien ons zelf varen in de ruiten van de woonarken. We zijn trots op wat we zien. Ook de laatste manoeuvre gaat goed en dan liggen we weer op ons andere vertrouwde plekje in Middelharnis. Daar drinken we wat op. Heel lang kunnen we echter niet genieten, want Sebas is nu echt weer op en het begint te regenen. Dus de tent moet erop. Hierbij maken veel handen weer licht werk, want met z`n allen staat de tent weer zo. Dan gaan Paul Yvonne, Jaap, Jan en Janneke weer van boord en gaan met Jan z`n auto weer naar Hellevoet. Wij ruimen nog even de laatste dingen op en gaan dan ook naar huis en meteen naar bed.

Ze drijft weer

Ze drijft weer

En vaart weer!

En vaart weer!

Paul & Yvonne

Paul & Yvonne

Jaap op de uitkijk

Jaap op de uitkijk

P1100816

Deze fase van de Birgitte is weer afgesloten. Gelukkig met veel succes. We hebben veel genoten van de periode in het dok. Er is meer gebeurd dan we hadden kunnen hopen. Dit had niet gekund zonder alle hulp die we hebben gehad. We willen dan ook heel graag via deze weg al onze hulp bedanken. En ook alle dokmensen voor de leuke sfeer en de goede tijd in het dok. Zonder jullie allemaal had het niet zo`n succes kunnen zijn. We hebben genoten. Bedankt!

Weer veilig en vertrouwd op haar eigen plekje in Middelharnis

Weer veilig en vertrouwd op haar eigen plekje in Middelharnis

Advertenties

Metamorfose deel I

Donderdag. Er staat weer lekker een hele dag klussen voor de boeg, dus we gaan vroeg om 8 uur van start. De spiegel moet zo snel mogelijk weer dicht, dus Sebas gaat snel naar Middelharnis om hout te zagen. Jan gaat ondertussen verder om de spiegel klaar te maken voor het nieuwe hout. Het is een sombere regenachtige dag. Voor Jan bouwen we daarom achter over de steiger een tent met een zeiltje, dus die staat lekker droog. Zelf moet ik het doen met een regenjasje, want met lijn in de naden slaan is het lastig om uit de regen te staan. Gelukkig regent het maar af en toe en niet zo hard. Terwijl ik druk bezig ben zie ik de man van het “Dokjournaal” met twee mensen ons dok inkomen. Ik denk nog: ‘Normaal komen ze met een rondleiding nooit ons dok in’. Wat gek. Al snel wordt alles duidelijk. Dit is een Duitse `filmploeg`. Ze maken een documentaire over het historische dok en zouden het leuk vinden om daarbij ook wat oude werkzaamheden te filmen. Aangezien ik aan het breeuwen ben vragen ze of ik het goed vind om gefilmd te worden. Aber naturlich! Het lijkt me echter wel leuk als Sebas hier ook bij kan zijn, dus vraag ik ze of ze misschien later op de dag kunnen filmen als Sebas weer terug is. Ze beloven rond 1 uur te komen, zodat dit kan. Echter werkt het weer niet mee en komen ze op een droog moment snel even filmen. Gelukkig had ik mijn echte breeuwhennep al klaar staan, want lijn inslaan is niet echt de officiële manier en dat moet natuurlijk niet gefilmd worden dan. Ik ben blij dat ik hiervoor al wat naden heb gebreeuwd en dus mooie lusjes kan maken voor de film en vooral dat ik niet hard op mijn vingers sla, want dat zou wel een afgang zijn geweest. Maar mijn paar minuten beroemdheid gaan naar mijn idee goed. Ik word van alle kanten gefilmd en voel mij even een filmster. Wel één met aparte make-up en outfit, want tijd om mijn haar goed te doen had ik natuurlijk niet. Ach, zo ben ik wel echt een dokwerker. De documentaire wordt pas in december in Duitsland uitgezonden. Er wordt ons nog een dvd beloofd, dus ik geef snel onze gegevens door. Wordt dus hopelijk nog vervolgd.

De spiegelwerkplaats

De spiegel/houtwerkplaats

Als Sebas eenmaal terug is regent het te hard om te filmen, dus Sebas zijn bekendheid blijft helaas nog even een beetje achter. Na de lunch gaan Sebas en Jan snel verder met de spiegel. Er moet namelijk hout gebogen worden om die kielbalk weer mooi te maken. Iets wat we allemaal ook nog nooit hebben gedaan, dus een hele happening. De steiger wordt gebruikt als houvast en dan ik het een kwestie van de brander starten en nat houden. Het is een gaaf gezicht. Sebas brand, Jan blust en het hout buigt. Ze krijgen er samen handigheid in en voor we het weten zijn de houten latten waaruit de kielbalk weer zal worden opgebouwd met behulp van epoxy gebogen. Aan het eind van de middag komen Ronald en Frits met zijn vrouw ook nog even een kijkje nemen. `s Avonds maken we samen met Jan snel de onderkant weer grijs, want dat zwart wordt snel warm in de zon en dat is niet goed voor het hout. Aangezien het morgen weer warm dreigt te worden kunnen we hier niet te lang mee wachten. Sebas en ik moeten tijdens het schilderen wel lachen, want normaal gesproken is Jan naast zijn werkzaamheden altijd aan het vegen en zelfs tijdens het schilderen kan hij dit niet loslaten, want hij verlengd zijn rolbeugel met de bezem. Dat moet natuurlijk even op de foto.

Hout buigen voor de spiegel

Hout buigen voor de spiegel

Jan met z`n bezem

Jan met z`n bezem

Het is vrijdag en voor Sebas tijd om te gaan beginnen aan het bovenwaterschip. Ik ben daar al weer wat dagen lijn aan het inslaan, maar nu moet ook de verf eraf. Allebei verwachten we dat dit nu eens een makkelijk klusje zal gaan worden. Aangezien op de meeste plaatsen de verf er al aanhangt en je het er zo met de hand af kan trekken. Dus vol goede moed klimt Sebas met zijn schrapper de steiger op. Al snel komt hij moeilijk kijkend naar me toe. Dat gaat helemaal niet makkelijk! Sterker nog: eigenlijk is het niet te doen. Dus proberen we nog wat andere dingen uit. De (band)schuurmachine, schaaf, een andere schrapper. Maar eigenlijk is het enige wat werkt de verffohn. Maar ja, dat duurt wel lang. Want je kan maar een klein stukje fohnen en dan moet je snel schrappen, voordat de verf niet meer zacht is. Met onze kleine verffohn wordt het in ieder geval niks. Dus Sebas rijdt weer naar Middelharnis om daar de grote verffohn te lenen. Jan werkt ondertussen vrolijk verder aan de spiegel en maakt de eerste ‘las’ in een planken op maat. Ik sla weer  lijn in de naden. Aan het eind van de middag komt Janneke op bezoek met hun oude buurtjes uit Hellevoetsluis. Die vragen of ik met Jan wat kom drinken boven. Ik kan m`n lijntjes wel even met rust laten en drink een biertje mee. Al snel is Sebas ook terug uit Middelharnis en drinkt ook nog even een biertje. Dan willen we snel door, want ik moet en zal vandaag bakboord afmaken  met de lijnen inslaan. En Sebas wil graag zijn nieuwe gereedschap uitproberen. We laten de buurtjes met Jan en Janneke en Joram dus boven achter en gaan snel weer aan de slag voordat we na vijven geen herrie meer mogen maken. Het lukt me gelukkig inderdaad om bakboord af te krijgen. Dat geeft wel een goed gevoel, want de lijn inslaan is veel en best zwaar werk. Elke naad is anders en de lijn moet wel klemmen. Dus het blijft een spelletje van strengetje uit de lijn halen of een dikkere lijn of toch weer dunner en dan weer hard slaan. Kortom ik ben lekker bezig. Sebas zijn klusje is ook niet alles want ook met deze verfbrander duurt het lang. Dit wordt dus nog een hele klus. Iets waar we niet op hadden gerekend. We maken `s avonds dan ook maar een nieuwe strakke planning tot de dag dat we het dok uit moeten. Als we ons aan deze planning kunnen houden gaat het lukken om het dok uit te komen in drie lagen gele lijnolieverf en zijn we ook bovenwater zo goed als waterdicht. Hopen maar dat het lukt. We gaan er in ieder geval morgen weer ons best voor doen.

Nieuwe hobby van Melinda, lijn inslaan

Nieuwe hobby van Melinda, lijn inslaan

De spiegel begint weer een klein beetje vorm te krijgen

De spiegel begint weer een klein beetje vorm te krijgen

Het is weer weekend en dat betekent in het algemeen dat we weer meer hulp krijgen. Ook vandaag is dat het geval. Jurgen en Tessa komen ons helpen en Jasper en Wendy. Voor Jurgen en Tessa hebben we een leuk klusje bewaard, namelijk het markeren van de ankerketting. Het is alleen wel even duimen dat het droog genoeg blijft, want er valt zo nu en dan een spettertje. Na een rondleiding en uitleg van de klus gaan ze vrolijk aan de slag. Eerst meten en afplakken, schoonmaken met de staalborstel, afnemen met wasbenzine en dan schilderen volgens het opgegeven systeem. Een veelzijdig klusje, maar weggelegd voor Jurgen en Tessa die zich er met veel plezier op storten. Zo nu en dan moet er een tentje worden geïmproviseerd of een stoel over het werk worden gezet. Maar tussen de regen door kan de klus toch worden geklaard. Jasper en Wendy hebben we beloofd dat ze mogen schilderen, dus zorgen we ook dat dit kan. Bij aankomst plakken we daarom dus snel de zijkant van de boot af met zeil, zodat het onderwaterschip droog blijft. Op die manier kunnen Jasper & Wendy de Birgitte weer zwart maken. Net als alle andere primerschilders geven we ook hun de opdracht zo dik mogelijk te primeren. Tot onze grote verbazing lukt Jasper en Wendy wat ons tot nu toe zelf ook nog niet is gelukt en dat is meer dan een blik weg smeren op het onderwaterschip. Ze wordt vandaag dus niet helemaal zwart maar ook een stukje grijs, want de zwarte primer is helaas op. We vragen ons toch echt af waar ze de verf hebben gelaten. In ieder geval zat 1 klodder in Wendy haar haar, maar mooi zwart is niet lelijk. Misschien vinden we de rest later ook nog. Tussen de bedrijvigheid door proberen Sebas en ik ook door te gaan met onze klussen. Sebas schrapt en ik sla nu aan stuurboord lijn in de naden. Door alle gezelligheid en kijken of alles naar wens verloopt gaat dit echter niet zo hard. Maar er gebeurt wel wat, ook al doen we dat dan niet zelf en het is wel gezellig. Naar Jan hebben we geen omkijken meer. Die verdwijnt na aankomst in het zijn houtwerkplaatsje onder het zeil en komt alleen voor wat te drinken of eten of als het tijd is om naar huis te gaan hieronder vandaan. `s Middags komt Janneke nog kijken en vraagt ze of ze voor het eten moet zorgen. Natuurlijk slaan we dit niet af, dus eten we `s avonds heerlijke verse courgettesoep. Er blijft zelfs een beetje over voor de volgende dag. Dus dubbel genieten. Ook krijgen we bericht dat de Novatrix weer in het land is. Sterker nog ze liggen aan een ankerboei bij Stellendam en gaan morgen de laatste overtocht naar ons wagen. We kijken er naar uit om onze trots ook aan m`n ouders geheel te laten zien. Want in levende lijven is toch anders dan via skype. Maar ja we moeten dan nog even een nachtje slapen.

P1100142

Ze is weer ingepakt, zodat er geschilderd kan worden

Wendy & Jasper kunnen eindelijk schilderen

Wendy & Jasper kunnen eindelijk schilderen

Tessa & Jurgen, gezellig samen bezig

Tessa & Jurgen, gezellig samen bezig

Jan op zijn steiger

Jan op zijn steiger

P1100180

Schuren en lijn inslaan

Schuren en lijn inslaan

De nachten duren echter nooit lang. Niet omdat we laat gaan slapen, maar omdat we veel te moe zijn om in een paar uur uit te rusten. Tegenwoordig staan we dus niet meer op, maar rollen we ons bed uit. Dit doordat de spieren nog niet willen wat wij willen. Gelukkig worden ze gedurende dag weer soepeler. Al blijven m`n handen toch steeds gekneusder voelen van de lijnen inslaan en heb ik de eerste slagen steeds echt moeite om m`n hamer vast te houden. Maar ook dat gaat steeds weer wat beter en na een naad blijven m`n handen gewoon staan in de vorm van de hamer. Wel lastig eten, maar voor de rest wel makkelijk. De spiermassa in m`n armen neemt ook snel toe, dus na het dok moet roeien wel weer lukken hoop ik. Ook Sebas begint zijn mankementen te vertonen en moet `s ochtends en `s avonds met spierzalf worden ingesmeerd om te zorgen dat hij zijn nek nog enigszins kan draaien. Met enige tegenzin gaat hij vandaag dan ook weer aan de schrap. Gelukkig heeft hij vandaag steigergezelschap van zijn moeder. Die hem komt helpen met schrappen. Ze doen het zonder fohn omdat dit toch wel gaat op de meeste plekken. Janneke schrapt voor en Sebas maakt de klus af. Jan zit weer onder zijn tentje en ik sla voor de verandering weer lijn in. Net voor de lunch hoor ik wat achter mij en zie ik na vijf weken eindelijk weer zeer bekende gezichten! Mama en papa zijn er! Snel klim ik van m`n steiger en spurt ik de trap op. Even knuffelen. Sebas heeft het ook al snel door en samen laten we ons schip zien. Mijn ouders zijn ook erg onder de indruk en trots op al het werk dat we al hebben verzet. Ze zeggen dat we ze helemaal niet nodig hebben. Nou dat is niet waar; wat uitgeruste krachten kunnen we wel gebruiken. Dat laten ze zich geen twee keer zeggen en na de lunch blijven ze dan ook direct om ook aan de slag te gaan. Iets waar we eigenlijk nog helemaal niet op hadden gerekend. Maar gelukkig hadden we al wel wat klusjes voor ze bedacht voor later in de week, dus daar kunnen ze dan nu al mooi mee beginnen. Marjolein begint met het tweede keer schilderen van de markering van de ankerketting. Als we dan eens puf hebben kan het anker en de 100 m ketting weer worden opgehaald. Jaap geven we ook een klussenlijstje, beginnend met de dieptemeter en de doorvoeren vervangen. Hij krijgt hierbij nog de nodige hulp van mij en m`n moeder. Met als gevolgd dat aan het eind van de dag de dieptemeter zit en de oude doorvoeren eruit zijn. Zelf doe ik minder dan ik had gedacht. Maar ik heb wel even weer gezellig met m`n ouders kunnen kletsen en klussen en dat is ook weleens lekker. En m`n lijn inslaan aan stuurboord is ook klaar en dat moest volgens de nieuwe planning. Dus eigenlijk gaat alles nog volgens plan. Janneke en Sebas vorderen gestaag en bakboord is dan ook aan het eind van de dag nagenoeg kaal. Dat gaat dan toch weer harder dan gedacht. Ook de spiegel begint weer echt vorm te krijgen. Ben & Merice willen m`n ouders graag zien en komen dus na een dagje zwemmen naar het dok. Snel wordt besloten dat we op de Novatrix eten. M`n moeder heeft nog wel wat schone kleren voor ons. Dus we kunnen daar even lekker douchen en schoon aan tafel. Gezellig zo weer met het hele gezin even bij elkaar. Wij zijn echter wel moe en hebben morgen weer veel te doen, dus na het eten vertrekken we vrij snel weer naar huis en naar ons bedje. Gelukkig hoeven we vandaag geen waterwacht te houden, want het water in het andere dok komt pas maandagochtend vroeg erin. Zodat de schipper in het andere dok nog even zijn laatste werkzaamheden kan afmaken.

Gezellig samen schrappen (Sebas & Janneke)

Gezellig samen schrappen (Sebas & Janneke)

Bakboord zo goed als kaal :)

Bakboord zo goed als kaal 🙂

Het komt weer goed!

Het komt weer goed!

Om 8 uur maandagmorgen staan we weer paraat. Deels omdat dan ook het water in het andere dok zal worden binnengelaten en omdat mijn vader er ook om acht uur al zal zijn om te komen helpen. Jan is vandaag een dagje vrij. Een raar idee, want tot nu toe is hij er eigenlijk nagenoeg elke dag geweest. Maar hij verdient ook weleens een dagje vrij. Het blijft dus stil in de houtwerkplaats vandaag. Jaap is vandaag dus wel van de partij en ook Marjolein komt al snel. Sebas schuurt vandaag het geschrapte bovenwaterschip aan bakboord, zodat Marjolein deze aan het eind van de dag kan wassen met lijnoliezeep en in de rauwe lijnolie kan zetten. Tot die tijd vermaak ik me deels met breeuwen van de eerste naden bovenwater en help ik mijn vader samen met mijn moeder met het plaatsen van de nieuwe doorvoeren. Als die zitten, drinken we koffie die wordt vervangen door cola, omdat we allemaal geen koffie drinken. We eten een appelflap en Jaap en ik gaan op de boodschappentoer. Als Jaap zijn klussenlijst wil kunnen afronden heeft hij namelijk nog de nodige dingen nodig. Hij heeft de dag van te voren zijn verlanglijstje al ingeleverd, dus we kunnen nu op stap. Eerst maar langs het huisje van m`n ouders om te kijken wat er nog op voorraad is. Ook het verlengen van het roer staat op Jaap zijn lijstje en hiervoor zijn stalen platen nodig. De hoop is dat deze ook in de voorraad liggen. Helaas is dit niet het geval, dus die moeten we ergens anders vandaan toveren. We begeven ons naar een oudijzerbak in het industrieterrrein van Stellendam en met toestemming grabbelen we hierin. We vinden wat we zoeken (en iets meer) en leggen het snel in de auto. We mogen het zo meenemen. Kijk, dat is nou nog eens leuk winkelen. Helaas moeten we in de winkels daarna wel afrekenen. Maar na wat winkels te hebben bezocht en helaas een hele tijd later hebben we wel het verlanglijstje compleet en keren we gewapend met een lekker visje weer richting Birgitte. Na een late lunch gaan we snel weer aan de slag. In het andere dok vaart op dat moment net de viskotter uit. Het blijkt dat het dok nog een keer leeggepompt moest worden door een lekke klinknagel. Maar dat is nu gemaakt, waardoor ze toch nog vandaag het dok kan verlaten. Aan het eind van de middag neem ik het in de rauwe lijnolie zetten op 60 graden van m`n moeder over zodat die iets te eten voor ons kan maken aanboord (de Novatrix ligt in de vesting gemeerd). Jaap zet ondertussen de afsluiters en de nieuwe slang op de net geplaatste doorvoeren, zodat hij weer iets van zijn lijstje kan schrappen. Als Marjolein weer komt met het eten ben ik nog net niet helemaal klaar met bakboord in de rauwe lijnolie zetten, maar we laten het eten natuurlijk niet koud worden. Dus dan straks maar verder. We smikkelen van ons tartaartje met aardappels en sla. Na het eten kijken Jaap, Sebas en ik naar hoe het nieuwe roer zou moeten worden en maakt Marjolein de rauwe lijnolie af. Zo kunnen we allemaal nog een beetje op tijd naar huis. Net voor het eten komen Jan en Janneke en Annemieke met vriend nog op bezoek. Ook die konden het niet laten om nu ze in de buurt waren even te komen gluren. We krijgen nog een bosje bloemen van ze, die we in ons huisje snel in het water zetten.

Een verdiende lunch na al dat shoppen en harde werken

Een verdiende lunch na al dat shoppen en harde werken

De eerste rauwe lijnolie!

De eerste rauwe lijnolie!

En dan is het alweer dinsdag. De dag dat Dick en Patrick & Samara naast m`n ouders en Jan ook komen helpen. Het is dus een drukte van belang in het dok. Daarnaast is het vandaag ook nog een bijzondere dag omdat de oude Duitse eigenaar op bezoek komt. Met dit echtpaar zijn we via de blog in contact gekomen en we zien er erg naar uit om ze in levende lijve te gaan ontmoeten. Maar eerst zal er zoals gewoonlijk gewerkt moeten worden. Sebas gaat samen met Dick aan stuurboord schrappen. Samara en Patrick gaan na hun korte rondleiding aan de slag met een nieuwe grijze primerlaag. Na de lunch komt ook Ferdinand hun hierbij helpen. Marjolein schildert het beslag van het waterstag voor de tweede keer zweeds rood en helpt voor de rest Jaap bij het maken van de verlenging van het roer en het plaatsen van de zinkanodes bij de doorvoeren. Ik breeuw bakboord vrolijk van achter naar voren verder en kom voorbij de stut. Aan het eind van de dag heb ik echter geen kracht meer en doet Jaap ook nog een heel klein stukje. Die beleeft veel plezier in het lusjes maken. Jammer dat het hierna ook nog aangeslagen moet worden. Rond een uur of drie komt Janneke al het harde werk belonen met een lekker schepijsje. Dat gaat er bij iedereen wel in!

Dick druk aan de schrap

Dick druk aan de schrap

De twee vaders aan het werk

De twee vaders aan het werk

Het schrapteam

Het schrapteam

Ook door Patrick & Samara wordt hard gewerkt

Ook door Patrick & Samara wordt hard gewerkt

Ons nieuwe roer :)

Ons nieuwe roer 🙂

Tja, Ferdinand & Dick. Dik voor elkaar

Tja, Ferdinand & Dick. De verfprofessionals

Lusjes maken dat is de kunst

Lusjes maken dat is de kunst

Tijdens dit ijsje vertellen we in geuren en kleuren over onze ontmoeting met de oude eigenaar. Als ik namelijk net na de lunch het dok weer uit klim om naar de wc te gaan en hiervandaan kom staan er een ouder echtpaar bij het hekje mij verwachtingsvol aan te kijken. Er zijn wel meer mensen benieuwd naar ons verhaal en het schip, maar die kijken toch meestal niet zo. Als ik dichterbij kom zegt de man: Melinda is that you? En dan weet ik het zeker; dit zijn Reiner en Helga. Eén van de vier van de groep van oude chartereigenaren van de Birgitte. Wat is het toch leuk om deze mensen te ontmoeten. Met ze daal ik af het dok in en roep ik Sebas. Bij Reiner en Helga glimmen de oogjes. Ze zijn duidelijk blij om de Birgitte weer te zien en vinden het erg leuk om de enthousiaste nieuwe eigenaren te ontmoeten. We laten Reiner ook binnen zien, Helga blijft liever beneden. Binnen moeten we even een foto voor Reiner maken bij onze troep als bewijs voor zijn vrienden. Hij vertelt speciaal voor ons in het engels veel over de boot. Maar breekt steeds zijn verhaal af, want we hebben net afgesproken om elkaar die avond te ontmoeten in hun hotel om daar bij te praten en wil dus daar de rest vertellen. Ze willen ons namelijk niet storen tijdens het werken. Na deze eerste ontmoeting kijken we erg uit naar deze avond. We kunnen zeer waarschijnlijk heel veel te weten komen over de geschiedenis van de Birgitte en hoe ze vaart enz. Iets waar we al erg lang nieuwsgierig naar zijn en eigenlijk niet hadden gedacht ooit meer van te leren. Aan het eind van de dag nemen we dan ook snel afscheid van Samara en Patrick die erg goed werken hebben verricht en eten samen met Dick, die daar slaapt, bij Jan en Janneke. Na een douche en schone kleren zijn we klaar voor ons avontuur en om acht uur melden we ons in het Cape Helius Hotel. Daar zitten Reiner en Helga al in het restaurant op ons te wachten. Ze geven ons eerst de mogelijkheid om al onze vragen te stellen. Gelukkig hebben we al een lijstje gemaakt van te voren.  Een paar dingen zoals waar de platen onder de boot voor zijn hadden we `s middags al gevraagd (waarschijnlijk dieptemeter, maar wist hij ook niet meer zeker), maar er blijft genoeg over. Zoals of er een tekening van de boot is. Tot mijn grote vreugde bezit Reiner die en gaat hij die opsturen. We vragen de nodige dingen over de zeileigenschappen. Acht knopen moet te halen zijn, de ra is een belangrijk zeil, het voorste zeil kan gemist worden en voor het grootzeil hijsen heb je toch wel minimaal drie man nodig. Die lier moeten we dus maar ernstig voor gaan sparen. Daarnaast vinden we uit dat ze elke twee jaar in Denemarken voor snel onderhoudt twee weken de kant op ging, waarbij ze opgekalifaterd werd. Er moest immers geld mee worden verdiend. De hoofdmast is een keer overboord gezeild. Er zijn erg veel mijlen met de Birgitte gemaakt. Maar meer over de geschiedenis volgt later, want Reiner wil met alle plezier een stukje over de geschiedenis voor onze blog schrijven zodat ook deze correct vernoemd wordt. We houden dus contact met ze. Met deze belofte  sluiten we deze geweldige avond af. Een avond om nooit meer te vergeten!

Reiner & Helga

Reiner & Helga

Wordt vervolgd….