Hout het dan nooit op?

Voor diegene die zich afvragen; zijn ze nog steeds bezig? Ja we zijn nog steeds bezig. Nu vraag je je misschien af; zijn ze nog steeds met het dek bezig. En ook daarop is het antwoord ja. Alleen helpt de natuur ons aan een beetje afwisseling.

Als een beetje afwisseling hebben we de afgelopen tijd namelijk zelf wat andere dingen gedaan. Zo zit het druklager weer in elkaar en op zijn plek. Na veel denkwerk over de juiste volgorde, het mooi maken van de as en het zelf maken van pakkingen, is het weer gelukt om deze in elkaar te krijgen en weer terug aan boord op zijn plek te krijgen. Dus we kunnen weer varen :). Daarnaast is onze Lamborgini (CV-ketel) zo ver als ging uit elkaar geweest en ook hier zat het natuurlijk niet helemaal mee. Dus moest er een nieuwe warmtewisselaar komen en wat leidingwerk vervangen worden. Maar ook hier draait Sebas de kachelmonteur zijn handen niet voor om, dus elke avond werd er vrolijk verder aan geklust en mocht Melinda rekenen aan hoe groot de nieuwe warmtewisselaar moest zijn.

Druklager weer in elkaar

Druklager weer in elkaar

Precies op het moment dat we eigenlijk weer volle bak aan de slag willen met het dek, omdat het weer dit weer toelaat en we er weer nieuwe energie voor hebben gevonden (lees ook Melinda haar arm doet niet constant meer pijn, dus misschien kan ze ook weer iets), zegt Sebas tijdens het eten; misschien moeten we de masten binnen leggen zodat ze in ieder geval niet slechter worden. Na een korte discussie zijn we het hierover eens en gaat Sebas naar de masten om te kijken of ze nog makkelijk weg te krijgen zijn. Nog geen minuut later wordt ik gebeld. Sebas heeft slecht nieuws: er ligt boormeel onder de hoofdmast en er zijn gangen te zien. Iets wat maar één ding kan betekenen; de hoofdmast heeft houtworm. Alsof dit de normaalste zaak van de wereld is hangt hij kort daarna weer op met de mededeling dat hij nu eerst even naar fysio moet, dus we kijken straks wel even wat we hiermee doen.

Houtworm gesignaleerd

Houtworm gesignaleerd

Deze tegenslagen zijn we inderdaad wel gewend. Dus eigenlijk schrikken we er allebei niet zo erg meer van als de eerste keer en gaan we weer over op snel handelen modus. Het is in ieder geval duidelijk dat de masten daar snel weg moeten, want ze liggen niet ver van de boot en een nieuwe plaag aanboord willen we niet en kunnen we domweg niet betalen. Dus regel ik snel nog op mijn werk een extra takel, want ze zijn niet licht. Tegelijkertijd denken we na wat we nu moeten. De masten weggooien is ook zo wat, want een nieuwe rechte boom van 22 m en een behoorlijke dikte is niet zomaar te krijgen. Laat staan te betalen. Dus als we in de komende jaren nog willen zeilen met de Birgitte zullen we iets moeten bedenken om deze masten te sparen. Gelukkig hebben we veel mensen om ons heen die mee willen denken. Dus in overleg met van Meijel (het bedrijf dat de Birgitte heeft behandeld tegen houtworm) wordt het volgende plan beraamd. We gaan de masten eerst helemaal kaal maken en pakken we ze luchtdicht in. Dan trekken we er met een vacuumpomp een giftige vloeistof doorheen. Vervolgens laten we ze een hele tijd uitdampen en dan gaan ze ook met vacuumtechniek in de epoxy met matten eromheen om ze weer sterk te krijgen. Daarna moeten ze gespoten worden. Uiteindelijk hebben we dan weer sterke masten die hopelijk nog heel lang meegaan, alleen zien ze er niet meer uit als hout. Maar ja, liever iets minder mooie masten, dan helemaal geen masten zeggen we maar.

Met een plan in de hand is het tijd om snel aan de slag te gaan. `s Avonds krijgen Sebas en ik het samen voor elkaar om ze naast de loods weg te krijgen en op karren te leggen. De volgende dag hebben we gelukkig hulp van allebei onze ouders en brengen we ze naar de andere loods. Helaas moeten hiervoor bijna wel een paar wielrenners stoppen als we de weg oversteken, want die grote palen zijn niet zo heel snel aan de overkant. Maar ja we kunnen helaas niet met iedereen rekening houden. Eenmaal aan de overkant begint het echt zware werk. Al het beslag moet eraf en ze moeten kaal. Stiekem is dat nog best wel een oppervlak, de bezaan en de hoofdmast kaal maken. Eerst maar al het beslag eraf, terwijl Janneke (Sebas zijn moeder) en ik alvast beginnen met schrappen. Eerst doen we dit nog samen doordat de één fohnt en de ander schrapt. Maar al snel merken we dat het sneller is als ik maar ga schuren met een luchttolletje. Dit is niet zo zwaar en kan ik met links. Om me heen zie ik steeds meer beslag op de grond eindigen. Gelukkig hebben we daarvoor alles eerst uitgemeten en foto`s van gemaakt. Hopelijk krijgen we het dan op dezelfde manier terug. Want na de matten en epoxy behandeling zal er van de originele plekken niet veel te zien meer zijn.

De rest van het weekend bestaat dus uit schuren, schuren en schuren. Gelukkig is Jan (Sebas zijn vader) zo aardig om hier door de weeks gewoon mee door te gaan. Dus als ik halverwege de week weer thuiskom na een tripje naar het buitenland voor mijn werk zijn de masten kaal. Wel een mooi gezicht hoor! Helaas niet veel tijd om hiervan te genieten, want het is warm weer en dat vindt houtworm fijn. We weten niet zeker of ze nog echt in de mast zitten, dus we handelen maar zo snel als we kunnen. In het het weekend pakken we dus snel de masten in en wordt het houtwormdood proces in gang gezet. Ook een mooi gezicht om de masten vol te zien zuigen. We gebruiken hierbij de bezaan als buffertank. Dus we hebben met een slangetje de twee masten met elkaar verbonden. Eerst zuigt de hoofdmast dus helemaal vol en dan de bezaan. Dit laten we een nachtje staan. De volgende dag snijden we het inpakplastic open en rijden we alles snel naarbuiten voordat we het zelf ook begeven. Even lekker uitdampen, want het stinkt goed!

Even mastje omhoog takelen

Even mastje omhoog takelen

Klaar om aangepakt te worden

Klaar om aangepakt te worden

Met z`n alle druk bezig

Met z`n allen druk bezig

Bijna kaal ;)

Bijna kaal 😉

Inpakken maar

Inpakken maar

Daar gaat de houtwormdood

Daar gaat het gif

Ruim een week later ruik je het nog steeds en zijn we ondertussen maar doorgegaan met de gaffels, gieken en de boegspriet. Want dan is echt alles behandeld. Heel stiekem dromen we er ondertussen ook weer van dat straks de masten er weer opstaan en dat we weer een echt zeilschip hebben. Maar daarvoor moet wel eerst het dek dicht zijn, zodat de tent eraf kan. Dus na dit `kleine` avontuurtje tussendoor gaan we onze vakantie maar heel snel besteden aan het dek, zodat deze droom weer iets dichterbij komt.

Volgende projectjes

Volgende projectjes

Advertenties