Het hele verhaal

Ondertussen zijn we het dok weer uit en is het tijd voor de full story. Zoals je in de vorige blog hebt kunnen lezen, begon de Birgitte best wel te lekken na onze klusvakantie. Het eerste wat je dan natuurlijk gaat doen is de oorzaak zoeken. In ons geval lastig zoeken, omdat het sowieso al niet makkelijk is om overal in de bilge rond te kruipen. Garantie tot zwart eruit komen is honderd procent. En in mijn geval glij ik zeker een keer uit, waardoor een helpende hand ook een vereiste is. Maar ja als kleinste kom je wel het verst, dus die helpende hand wordt geboden.

Al snel zagen we dat het water achter de spanten vandaan leek te komen. Onze eerste logische conclusie was dus dat  het de stuiken moesten zijn ( de plek waar de twee kopse kanten van een balk elkaar raken). De enige manier om dit te zien zonder in het dok te gaan is duiken. M`n vader wilde dit wel doen, dus plannen we voor de eerst komende zaterdag een onderwater inspectie. Ondertussen bel ik ook het dok voor een plekje. Gelukkig kennen ze ons daar nog goed en wordt er direct een plekje voor ons gemaakt. Dat geeft alweer een zorg minder. Nu weten we in ieder geval dat we haar alleen maar drijvende hoeven te houden tot we het dok in kunnen. Maar dat is nog maar drie weken weg. Voorlopig lijkt dat nog goed te lukken.

Op zaterdag komen m`n ouders met de boot. Gelukkig heeft m`n vader net zijn fles gevuld voor de vakantie, dus als er echt gedoken moet worden kan dat. We gaan het eerst vanuit de rubberboot proberen met een kleine onderwater camera. We zoeken op de plek waar we het binnen zien lekken, maar komen zonder nat te worden niet diep genoeg. Er zit dus niks anders op we moeten te water. Als eerste geef ik mezelf op als vrijwilliger. Sebas zit nog met de hechting in zijn vinger en het lijkt ons niet zo goed idee als hij daarmee het niet zo schone water ingaat. Dus trek ik het eerste deel van m`n vaders duikpak aan en ga vanuit de rubberboot te water. Gelukkig valt de kou mee en met dit pak hoef ik zelf ook niet zo hard te zwemmen, want ik blijf vanzelf drijven. Wat een luxe! Knuffelend met de boot probeer ik dan weer met de camera een stuik te vinden die er slecht uitziet. We zien er één met scheurtjes in de kit, maar dat het water hierdoor zo hard naar binnen stroomt geloof ik nog niet. M`n vader besluit dat hij dan ook z`n pak maar nat moet maken en echt gaat duiken. We proberen eerst nog samen naar beneden te gaan. Maar we hebben heel weinig zicht en ik heb het nog nooit gedaan en kom niet zo makkelijk beneden. Na één poging geven we dit dus op en daalt m`n vader alleen af. Na een tijdje komt hij weer boven en denkt hij het te hebben gevonden. Het moeten de koperen platen zijn die op de romp zitten. Al ziet de kitnaad er wel goed uit die eromheen zit zou dit het wel goed kunnen zijn. Koper heeft namelijk een hele andere uitzettingscoefficient dan hout. Dus met warm water zou dit best weleens los kunnen komen van de romp. Vorig jaar in het dok zijn deze platen er niet afgeweest, dus de naden eronder zijn niet opnieuw gekit en gebreeuwd. Na  nog een inspectie met de camera denken we dat dit het echt is en is het tijd om even af te spoelen en een boterhammetje te gaan eten.

Klaar om het water in te gaan voor inspectie

Klaar om het water in te gaan voor inspectie

Knuffelen met de boot

Knuffelen met de boot

Tot het dok zit er weinig anders op dan de Birgitte drijvende houden. Een grote zorg, maar eentje die we al eens eerder hebben gehad. Dus we weten hoe we ermee om moeten gaan. Sebas heeft nog een 24V pomp, dus die bouwt hij in. Daarnaast plaatsen we de dompelpomp met vlotter op een goede plek. Zodat als het water te hoog stijgt, dat deze automatisch de bilge weer leegpompt. Dit is echter bij een vrij hoog niveau. Dus meestal zijn we het zelf voor. Maar ondertussen pomp we toch 3 keer per dag een half uur, om te zorgen dat de bilge niet overloopt. We monitoren de lekkages en zien ze steeds groter worden. Ondertussen zien we het stromen. Zoals je begrijpt slapen we steeds een beetje minder. Op het werk is het ook al niet zo rustig, dus ons stress niveau begint toch wel een beetje zijn max te bereiken. Maar we kunnen niet opgeven, want dan is al ons werk van de afgelopen tijd voor niks geweest. Dus we bereiden het dok zover als dat kan voor.

Eerst houden we een grote opruiming aanboord. Zeker aan dek. Want er moet natuurlijk weer gevaren worden en het hoeft dan natuurlijk niet per se droog te zijn. Dus het dek moet zover mogelijk leeg. Maar dan moet het eerst wel naar binnen kunnen, dus eerst binnen weer even orde op zaken stellen. Als het dek dan eindelijk weer geheel zichtbaar is is het weer tijd om het nodige aanboord te sjouwen. De generator, steiger. We krijgen een beetje een dejavu. We zijn er wel weer klaar voor. Nu nog even hopen dat het droog blijft tijdens de overtocht.

Dan is het 14 juli en tijd voor de overtocht. M`n ouders zijn ondertussen op vakantie, maar gelukkig is Jan van de partij en nog vroeg ook. Want de dag ervoor regende het nog en wilde we de tent er dus niet afhalen. Kortom op tijd. Op kwart over zeven halen we Jan op. We hebben de dag ervoor al een auto bij het dok gezet, zodat we de andere auto weer op kunnen halen in Middelharnis. Nog voor achten halen we de tent eraf. Met z`n drieën gelukkig zo gebeurd. En dan maken we maar los, want het is goed weer dus tijd voor een mooie overtocht. We hebben geluk de sluis en de brug staan open in middelharnis, dus we kunnen zo doorvaren. Het sluisje blijft nauw, maar we worden er steeds beter in en komen er zonder iets te raken weer door. We zetten koers richting Hellevoetsluis, maar zijn zoals gewoonlijk veel te vroeg vertrokken en hebben geen zin om af te meren. Dus verleggen we de koers richting Stellendam en genieten even van het varen. We komen zowaar even tot rust en genieten weer even van ons scheepje. Onderweg pompen we een keer omdat we het water wel zien steigen, zeker voorin. Maar ja ons generatortje loopt als een zonnetje, dus alles is onder controle.

Zo vader zo zoon

Zo vader zo zoon

Even genieten

Even genieten

Om tien uur moeten we door de brug. Omdat het hoogseizoen is willen we eigenlijk niet in het kanaal wachten. Dus bel ik de brugwachter dat we klaar liggen, maar buiten wachten. Hij zegt dat dit prima is en dat hij om 10 uur zal draaien. Het andere schip dat met ons het dok ingaat ligt ook al klaar, maar wacht tot wij door de brug zijn. Hij komt namelijk achter ons te staan. Janneke en Joram staan ons bij de brug op te wachten en zwaaien ons vrolijk naar binnen. Bij het dok is het alsof we nooit zijn weggeweest. We worden vrolijk onthaald door Eugene de dokmeester en alle andere dokmannetjes. We krijgen werplijntjes toegegooid en maken daar onze lijnen aanvast die al klaar liggen. En zo worden we rustig het dok in getrokken. We hangen onze loodlijnen overboord en dan is het weer wachten. Eerst tot het andere schip ook ligt en dan tot het waterpeil zakt, de stuts zijn geinstalleerd en dan uiteindelijk de loopbrug komt en we kunnen gaan kijken. Onze zenuwen zijn ondertussen weer een stuk toegenomen, zoals jullie begrijpen. De lunch die Janneke voor ons had gemaakt krijg ik met moeite naar binnen. Maar je moet toch wat eten he? Op het eerste gezicht ziet het onderwaterschip er nog helemaal goed uit. We zien wat scheuren in de kitnaden, maar als je niet beter zou weten zou je denken dat we net het dok uitkomen en niet ingaan. Het wordt dus tijd voor onderzoek. We halen de gescheurde kidnaden leeg en pakken de breeuwhamer met breeuwijzer. één tik met de hamer geeft het antwoord al: niet goed. We slaan alles helemaal naar binnen. Wat we stiekem al een beetje vreesde is helaas waarheid, het zijn niet platen en gek genoeg ook niet de stuiken. De boot is verder gekrompen, waardoor de naden groter zijn geworden en het breeuwsel dus te weinig is. Kortom het wordt de komende tijd bikkelen. Een heel groot deel van de naden zal opnieuw moeten worden gebreeuwd en gekit. Iets waar we zeker niet naar uit zien en wat ook echt nog best wel veel werk is. Helaas hebben we niet heel veel tijd, want onze vakantie is al voorbij. Dus het wordt avonduren en het weekend en misschien een uitzonderlijk dagje vrij. We bestellen zo snel mogelijk nog breeuwhennep en uiteindelijk ook nog een extra breeuwhamer en breeuwijzer, zodat we samen kunnen breeuwen. Best wel een investering, maar ja, het is zoveel dat je dat in je eentje nooit gaat redden. We beginnen met de naden waarvan we zeker weten dat ze lekken leeg te halen. Jan helpt hier ons bij. Gelukkig maar, want ik zit nog een paar avonden in Amsterdam voor werk. Waardoor Sebas er dus anders in zijn eentje voor zou staan.

Daar is ze weer

Daar is ze weer

Gescheurde kitnaden

Gescheurde kitnaden

Het vervelende is dat als je eenmaal begint met leeghalen je steeds meer slechte tegenkomt. We beginnen ons langzaam af te vragen of we het vorig jaar echt niet goed hebben gedaan. Maar komen tot de conclusie dat de boot gewoon echt nog veel verder is gedroogd en dat alle naden waarvan we vorig jaar zeiden dat ze nog goed waren (toen nog hele smalle naden waar je gewoon niks in kreeg), dat nu niet meer zijn.

Dubbel draads breeuwen

Dubbel draads breeuwen

Nog meer naden

Nog meer naden

Het is een flinke domper en echt geen leuk werk. Na een meter willen je armen eigenlijk al niet meer en kunnen we niet echt meer iets bedenken om het leuk te maken. Dus doen we maar een muziekje in de oren en gaan we `vrolijk` door. We maken er het beste van door smilies te tekenen als de naad echt helemaal klaar. Je moet wat hè? Maar als we eerlijk zijn is het eigenlijk helemaal niet leuk, maar opgeven staat niet in ons woordenboek dus we gaan door. We missen ondertussen ook het echte dokleven een beetje, omdat we er doordeweeks niet zijn en daardoor bijvoorbeeld de dokinspectie mislopen. Gelukkig komt de hond van de buren (Spot) ons soms gezelschap houden. Het is geen knuffelaar, maar is wel leuk als gezelschap.

foto 1

Onze vriend Spot

Na twee weken zijn we klaar met breeuwen. Eigenlijk kunnen we nog wel langer doorgaan, maar planning technisch is dit niet mogelijk. Want de naden moeten ook nog gekit worden en dan nog in de primer (een paar lagen) en dan nog antifouling. Even duimen dus dat het weer meewerkt. Sebas en ik beginnen vrolijk met kitten en nieuwe plaktoffers maken. We hebben echter zoveel naden gedaan dat we kit tekort komen. We moeten dus op zondag op een gegeven moment wel stoppen en op maandag snel kit gaan halen. `s avonds kitten we dus weer vrolijk verder tot alle naden weer dicht zijn en we snel doorgaan met primer schilderen. In het weekend komen Jasper en Wendy ons helpen met de naden in de antifouling zetten. Joram en Jan schilderen ook het geel nog een keer, waardoor alles er weer netjes uitziet. Voor het eerst in tijden hebben wij heel even niks te doen en kunnen wij naar andere mensen kijken die aan het werk zijn. Stiekem even genieten.

Wat een samenwerking!

Wat een samenwerking!

Dan is het alweer zondag 3 augustus en moeten we de volgende dag het dok weer uit. Kortom alles weer opruimen, de tent eraf. Kan Jasper eindelijk haar ook eens goed aanschouwen. Sebas kijkt nog even of alle afsluiters dicht zijn en voelt dan dat deze loszitten. Hoe kan dat nou. Vorig jaar gingen ze er echt piepend in. Ook zien we van binnen ineens licht van buiten schijnen. We kijken elkaar weer aan, dit is niet goed!. De doorvoeren zullen er opnieuw in moeten, maar ja krijg ze er dan eerst maar eens uit. Deze doorvoeren hebben geen nokjes en binnen zit je klem tussen de spanten. Special tools zijn vereist, gelukkig heeft mijn vader die in de schuur liggen. Dus die ga ik snel halen. Sebas kit ondertussen de scheur in het hout dicht, waardoor het licht naar binnen kwam. Breeuwen durven we niet, omdat het een scheur midden in een balk is en deze door het vochtig worden eigenlijk vanzelf weer dicht zou moeten gaan. Maar voor de zekerheid toch een beetje kit erbij. Als ik weer terug ben gaan we samen met de de griptang het gevecht met de twee grote doorvoeren aan. Gelukkig lukt het ons om ze eruit te krijgen. Nieuwe kit ertussen en er weer in. We zijn weer wat tijd en energie verder, maar misschien blijven we zo morgen wel redelijk dicht. Ondertussen zijn we er echt wel redelijk klaar mee en sluiten we af en gaan we naar huis. Ik voel mezelf het afgelopen weekend niet zo goed, een soort halve griep. Dus ben blij dat ik mijn bedje in kan.

Jasper is weer goed bezig!

Jasper is weer goed bezig!

Het mooie werk van Jasper en Wendy ;-)

Het mooie werk van Jasper en Wendy 😉

Middenin de nacht (half 2!) maakt Sebas me weer wakker. Snel snap ik waarom. Het komt met bakken uit de lucht! En de tent is er al af. Voor de zoveelste keer: niet goed. Sebas heeft al besloten om naar het dok te rijden om in ieder geval de walspanning eruit te trekken. Stel je voor dat we nu kortsluiting krijgen en dat ze affikt. Een uurtje later is hij weer terug en verteld dat het echt niet goed is. Alles binnen is nat. Nou ja, kunnen we nu toch niks aandoen. We zien morgen wel weer.

Met de moed ver weggezakt in onze schoenen gaan we de volgende ochtend vroeg weer op weg naar het dok. Als we aankomen is het droog, maar aanboord is echt niks droog. Binnen staat de bilge goed gevuld met water en echt bijna alles is nat. Hier worden we niet vrolijk van. Eerst maar de bilge leegpompen, anders zien we straks niet of we lek zijn. Gelukkig is de bilge ondertussen wel schoon, want die heeft Jan de afgelopen weken met allerlei zelfgemaakte hulpgereedschappen schoongemaakt. Iets waar we hem erg dankbaar voor zijn, want een leuk en makkelijk karwei was het zeker niet. Maar wel erg nodig.

Tegen de tijd dat de bilge leeg is, wordt het dok alweer gevuld. Gelukkig hebben we de dag ervoor alles in het dok al opgeruimd en zijn we er dus klaar voor. We hebben deze keer besloten om samen de overtocht te maken. We zullen het in de toekomst toch ook samen moeten gaan doen.

Als het water in het dok een redelijk niveau heeft gaan we snel weer binnen kijken. We kijken elkaar weer aan en denken hetzelfde: niet goed! We horen het voor namelijk naar binnen stromen. Snel gaan we op onderzoek uit. Het komt weer uit een scheur middenin het hout. Geen breeuwnaad dus. Hopen dat dit nog dichttrekt. Na een half uur horen we het gelukkig al niet meer stromen en wordt het sijpelen. Het dok hoeft dus niet weer opnieuw leeg en we besluiten dus gewoon uit te varen. Dit is best hard werken met z`n tweeen want we worden het dok uitgetrokken door vier zware lijnen. Die ik dus eigenlijk allemaal tegelijktijd weer binnen moet halen. Daarna volgt een lastige draai, zodat we vooruit weer verder kunnen. Maar samen boxen we het allemaal voor elkaar en gaan we trots opweg naar de brug. Daar moeten we nog even wachten, dus meren we met een spring af aan een paal voor de brug. Eindelijk krijgen we weer een hap door onze keel, dus eten we even een banaantje.

Dan door de brug het grote water op. Daar willen we samen even genieten dat we weer drijven, maar helaas die kans krijgen we niet. Want we krijgen via de mail slecht nieuws over de verzekering. We besluiten dus maar zo snel mogelijk terug naar Middelharnis te gaan daar de tent erop te zetten en dan is het wel even goed zo. Het lekken wordt gelukkig steeds minder. Dus we kunnen haar met een redelijk gerust hart achterlaten. Het dok avontuur zit er weer op. Het was hard werken, maar we hebben het wel weer gefikst. Tenminste voorlopig. Want als ze nog verder droogt krijgen we het natuurlijk weer. Daarom willen we wat zout water in de bilge laten lopen, zodat het hout weer vocht vast gaat houden. Maar nu hebben we daar even geen energie voor en gaan we lekker naar huis. We besluiten het weekend erop maar een weekendje vrij te nemen en even nieuwe energie op te doen. Voor Sebas helaas iets te laat, want die wordt gegrepen door de griep en ligt dus bijna dat hele weekend op bed. Ach ja soms zit het mee, meestal zit het tegen.

Dan gaan we toch langzaam aan weer iets doen. Beginnend met het druklager uit de boot halen. Want die klonk tijdens de overtocht terug niet goed, terwijl we er nog wel olie in hadden gestopt voor we weer gingen varen. Het ding is echter loodzwaar en met veel moeite krijgen we hem op de vloer en dan moet hij nog van boord. Gelukkig is Ben de volgende dag in de buurt en wil hij ons helpen. Met z`n drieeen slepen we hem naar de loods. En dan begint het eigenlijk pas, hoe krijgen we deze uit elkaar? We maken alle inbussen los die we kunnen vinden. Maar nee hoor geen beweging in te krijgen. We geven het op en besluiten de hulplijn Jaap in te schakelen. Helaas is deze nog op vakantie, dus doen we het via de app. Het wordt een lastige operatie die we nog even uitstellen.

Druklager

Druklager

Zo proberen we langzaam onze energie en klusritme weer terug te krijgen. We doen het even iets rustiger aan, want aan instorten hebben we ook niks. Er ligt nogal wat werk op ons te wachten. Afgelopen zaterdag kwam Sander ons nog even helpen en hebben we een groot deel van het dek in de rauwe lijnolie kunnen zetten. We hopen dat het dek zo in ieder geval beter behouden blijft en iets minder zal werken, waardoor de gepekte naden mooi blijven en vooral dicht!

De fel gele hulp, Sander

De fel gele hulp, Sander

Zo dat was het verhaal voor nu weer even. De Birgitte drijft gelukkig weer en we hoeven, behalve voor het regenwater wat nog via de dekrand binnenkomt niet meer te pompen. Dat geeft weer een beetje energie!

Advertenties

Soms zit het mee, meestal zit het tegen..

Een korte update net voordat we het dok weer in gaan…

Kan iemand ons vertellen waarom we ook alweer een houten schip wilde kopen? Dat is een vraag die de afgelopen tijd weer eens door ons hoofd speelde. Waarom denk je misschien, alles gaat toch voorspoedig? Het dek is bijna dicht, dus we kunnen bijna binnen beginnen en dan eindelijk aanboord gaan wonen.

Helaas de waarheid is anders. De afgelopen weken moesten we steeds al een beetje water pompen. In die periode regende het echter ook geregeld en aangezien we delen van het dek hebben weggehaald is het waarschijnlijk dat we regenwater binnen krijgen. Dus niks aan de hand, zou je zeggen. Ze is immers de hele winter dicht geweest, dus het moet wel regenwater zijn toch?

Maar ja, dan is het toch alweer een hele tijd droog en het waterpeil in de Birgitte stijgt gestaag! Pompen dus en dan de volgende dag weer kijken. En dan is het helaas weer schrikken. De bilge staat weer tot op de kielbalk vol.We kunnen maar één conclusie trekken: we zijn lek! Maar hoe kan dat nu?

Dit is allemaal al even geleden (24 juni wisten we het zeker, dat ze lekt). Ondertussen natuurlijk hard geprobeerd de oorzaak te bedenken. Allereerst door heel hard nadenken. Helaas blijf je dat `s nachts ook doen. En natuurlijk zoeken aan boord. Het meeste water komt achter naar binnen, dus daar ruimen we alles leeg, zodat de vloer eruit kan. Als die er eenmaal uit is worden we toch echt niet vrolijk. Je ziet namelijk straaltjes water lopen achter de spanten vandaan. En helaas op meerdere plekken. Zowel aan bakboord als aan stuurboord. In het midden lijkt alles droog te blijven. Dit is wel lastig te zien door het beton dat er gestort is, maar de bilge loopt hier niet snel vol, dus dit stuk moet haast wel goed zijn. Voor lekt het wel iets, want ook hier komt steeds water te staan, maar zeker niet zoveel als achter. Dus achter zitten de grote problemen.

De oorzaak kunnen we niet met zekerheid vaststellen. Het is in ieder geval duidelijk dat het zich niet vanzelf opgaat lossen en dat het in het water zeker ook niet gaat lukken. We moeten dus het dok in. Op woensdag ga ik dus maar weer een rondje regelen. Begint met het dok bellen. Gelukkig heb ik geluk en is Eugene de dokmeester aanwezig. Hij is ons nog niet vergeten en wil ons heel graag helpen met een plekje in het dok. Het is even puzzelen, maar uiteindelijk kan hij ons blij maken met een plekje op 14 juli in het dok voor drie weken. We staan dan in het kieldok samen met de vader van het ‘zeilmeisje’. Wat een service weer. Toch weer een klein beetje een zorg minder, want ondertussen heb ik als back up ook even de prijzen aangevraagd voor de dokken in Stellendam. Maar daar moeten we zoveel geld dokken! Dat zou echt een rampje zijn voor de toekomst van de Birgitte. Gelukkig hoeft dit dus allemaal niet en kunnen we naar ons vertrouwde dok in Hellevoetsluis.

Tot die tijd is het de Birgitte drijvende houden en zorgen dat we weer klaar zijn om het dok in te gaan. We zetten dus nog wat dekbalken vast die we al hebben gemaakt, zodat we van boven in ieder geval zoveel mogelijk dicht zijn. Ik begin nog met deze ook te breeuwen, maar helaas wil mijn arm echt niet meewerken en door de drukte op het werk is het energie gehalte ook niet zo hoog. We laten het dus maar even zo.

Helaas beperkt de pech zit niet tot de Birgitte. Sebas snijdt namelijk ook nog even een stuk uit zijn vinger op zijn werk. En komt met een hechting erin weer thuis. Dat maakt het klussen iets lastiger, omdat stoten en buigen erg pijn doet. Maar hij is een echte bikkel en gaat dus wel gewoon door. Maar ook dit is niet genoeg want een week later begeeft de drukgroep van zijn auto het ook nog, waardoor we ook nog even opzoek moeten naar een nieuwe auto. Hier maken we dan maar iets positiefs van door voor Sebas ook een Volvo uit te zoeken, iets wat hij al erg lang graag wil. We rijden nu dus allebei Volvo en zijn trots op ons Volvo autopark. Je moet ergens energie vandaan halen toch?

Dit weekend besteden we met echt de laatste voorbereidingen voor het dok. We halen het dek leeg ruimen overal grondig op. Testen de generator en zetten deze aan dek voor als we onderweg echt hard moeten gaan pompen. Zetten de koelkast binnen. Laten de motor nog even draaien. Zoeken de lange lijnen op. Bereiden de loodlijntjes voor. Stofzuigen het dek nog even, want ja we zijn dan wel zinkende maar dan kunnen we nog steeds netjes voor de dag komen toch? Zetten alvast een Volvo bij het dok en bekijken nog even ons dokplan. En dan is het wachten tot het droog wordt zodat de tent er ook af kan en we morgenochtend kunnen gaan varen om om 10 uur door de brug te gaan.

En dan maar hopen dat we snel zien wat er mis is onderwater.

Vakantie op de Birgitte

Dit is hoe we een vakantie op de Birgitte ons voorstellen; we beginnen weken van te voren met voorbereiden van de tocht naar een leuke bestemming, zoals Denemarken. Ondertussen laat ik de Birgitte vol met de nodige vakantieboodschappen, zodat er onderweg zo min mogelijk gehaald hoeft te worden en dan varen we bepakt en bezakt uit. Eenmaal op zee genieten we van het langzaam wiegen van de Birgitte op de golven om rustig in vakantiestemming te komen (waarschijnlijk is Sebas ondertussen in slaap gevallen en lees ik lekker een boek). De dagen daarna staat er een lekker windje zodat we snel in het beloofde land aankomen en genieten we van alle nieuwe plaatsen die we aandoen, de ondergaande zonnen vanaf het dek en maken we een heleboel mooie foto`s. Zo dat is het droomplaatje en hopelijk hoe onze vakantie er over een jaar of zes uitziet. Dan nu de werkelijkheid.

De vakantie begint ook met de nodige voorbereiding. Helaas hebben we hier niet al te veel tijd voor, omdat we allebei heel veel moeten werken en dus ook geen tijd hebben om een blog te schrijven en veel dingen uit te zoeken. We beginnen dus op hemelvaartsdag niet al te ontspannen aan onze vakantie. En zelfs dat zeg ik al verkeerd, want mijn vakantie is nog iets verlaat. Omdat ik vrijdag ook nog even moet werken, maar we doen gewoon net alsof. Dus zoals dat in een vakantie hoort staan we op tijd op en trekken we onze vakantie outfit aan (lees overall/tuinbroek met een oud shirt en werkschoenen). Je begrijpt al we gaan niet naar het strand, maar rijden naar de Birgitte. Het was immers een vakantie op de Birgitte dit jaar. Eenmaal aangekomen op de Birgitte beginnen we heerlijk relaxed met het verder afmaken van het voordek. Dus ik breeuw vrolijk en Sebas maakt de laatste stukjes in het dek. Dus het eind van het dek komt inzicht. Zouden we dan toch `gewoon` vakantie kunnen vieren denk ik heel even. Maar ja, dan kijk ik opzij en zie ik de dekrand en die is toch nog steeds heel slecht en staat op de planning voor deze vakantie, zodat misschien toch de zeiltjes niet meer nodig zijn. De zeiltjes voor de zijkant dan he? Niet die om mee te zeilen, want die hopen we toch ooit nodig te hebben…

We sluiten onze eerste vakantiedag af met een heerlijk diner met Jan, Janneke en Joram aan het dok (om toch een beetje ons vakantiegevoel van vorig jaar terug te krijgen).

Op vrijdag staan we vroeg op. Ik om te gaan werken en Sebas om natuurlijk verder te klussen. Hij zorgt dat we binnenkort weer kunnen varen door de stuurstand aan te passen en weer terug te plaatsen. Vroeger stond deze op dek, maar natuurlijk bleef het water daar staan en ging het dek daar rotten. Dus halen we hem nu van dek en plaatsen we hem ook meteen hoger, zodat je niet elke keer als je aan het stuurwiel draait hoeft te bukken en even niks meer ziet. Op donderdag hebben we samen de goede hoogte bepaald, want Sebas wil hem door zijn lengte natuurlijk hoger dan ik. Maar we hebben weer een goede compromis kunnen sluiten, waar we beiden blij mee zijn. Ik had gehoopt op tijd klaar te zijn met werken, maar kan natuurlijk niet dingen half achterlaten. Dus het wordt helaas een latertje, waardoor ik maar uit mijn werk naar huis rijdt en we samen iets simpels eten. Morgen weer een dag, maar dan echt vakantie voor ons allebei.

De nieuwe stuurinrichting

De nieuwe stuurinrichting

Op zaterdag hebben we de luxe van m`n ouders die even komen helpen. Dus maken we daar misbruik van en voeren we onze grote hobby uit; pekken. Het is alleen best wel heel warm, waardoor de pek zacht blijft en er dus eeuwig geschrapt kan blijven worden en we heel erg op moeten passen waar we lopen. Want je maakt zo afdrukken in het pek. Er moet ook snel gestofzuigd worden, want het zaagsel van het schrappen gaat zo de naad en zit dan vastgeplakt. Gelukkig hebben we super mama aanboord die heel snel kan stofzuigen. En zo vullen we met z`n vieren weer aardig wat naadjes. We sluiten de dag af met de nodige boodschappen van de vakantie. We halen lekker wat vlees, zodat ik `s avonds alles kan braden en pastasaus kan maken en dan alles weer in zakjes kan stoppen en in kan vriezen. Dan kunnen we de rest van de vakantie lekker makkelijk snel en overal eten. De helft gaat namelijk mee naar de Birgitte en stoppen we daar in de vriezer, als we dan zin hebben om lang te klussen kunnen we toch fatsoenlijk eten. Ook maak ik nog even een kwarktaart om de vakantie te vieren (je moet iets verzinnen toch als je trek hebt in kwartaart?).

Op zondag houden we een iets relaxte klusdag en maken we de stuurinrichting ook weer echt werkend door deze te vullen met olie. Ook moet de watertank nog steeds worden vastgezet, dus halen we deze met wat moeite weer een stuk naar voren zodat ik er achter kan kruipen om beugeltjes te monteren waar straks de spanbanden aan vast kunnen. Je begrijpt al dat die ruimte achter de tank niet al te groot is en deze vast zetten dus zeker niet makkelijk is. We lachen ons uiteindelijk wel rot, omdat ik mezelf natuurlijk weer pijn doe en naar mijn idee bijna m`n neus breek. Hoe krijg je dat nou weer voor elkaar vraag je je misschien af? Nou door gewoon met veel kracht de sleutel van de houtdraaibout te laten schieten en op je neus uit te komen. Natuurlijk zit ik op dat moment klem en kan ik niks anders dan met tranen in m`n ogen van het lachen en de pijn aan Sebas vertellen wat er nou gebeurd, want die kan dat allemaal niet zien en hoort alleen maar heel hard au. Maar ja uiteindelijk zitten de beugels vast en kom ik onder de tank door er weer achter vandaan en kan de tank weer op zijn plaats. We moeten nu alleen nog beugels om ze de banden van onder vast te maken, maar ja het is zondag. Dus dat zal even tot morgen moeten wachten. We doen nog wat opruim werkzaamheden en besluiten dan een vakantie avond te houden en even lekker in onze tuin onder het genot van een stukje kwarktaart te genieten van onze vakantie. Al kan ik erg moeilijk stil zitten en ga ik liever iets doen, we proberen toch even te ontspannen.

Gezellig achter de watertank

Gezellig achter de watertank

De maandag en dinsdag brengen we verder door op het voordek met het afmaken van de laatste stukken in dek en het breeuwen. Daarnaast houden we grote opruiming en meten we nog een keer al het hout op wat we nodig denken te hebben. Want morgen gaan we op roadtrip naar Drenthe om hout te halen voor de dekrand en dan moeten we natuurlijk wel heel precies weten wat we nodig hebben. Ook zetten we de watertank nog even echt vast.

Op woensdag staan we nog eerder op en vertrekken we om kwart voor acht met aanhanger en lunchpakket op weg naar Fijnhout Drenthe in Nieuw-Amsterdam. Waarom zo ver vraag je je misschien af. Dit komt, omdat we kwartiers gezaagd eikenhout van ruim 80mm dik willen hebben van goede kwaliteit. Dus zonder knoesten en niet te snel gegroeid. Maar vooral echt kwartiers gezaagd, omdat hout dat op deze manier gezaagd is niet krom trekt en dat is wel fijn als je een mooi strak dek wilt. Helaas is deze manier van zagen voor het rest hout dat overblijft uit de boom niet zo voordelig, wat het hout weer erg duur maakt. Na drie uur rijden komen we bij de houthandel aan, waar we uiterst vriendelijk worden geholpen. We mogen zelf de balken die we willen uitzoeken en worden daarbij geassisteerd als we willen. We zijn ruim twee uur aan het omstapelen en opzoek naar de ideale balken van de juiste breedte, dikte en lengte. Maar dan hebben we toch uiteindelijk gevonden en laden we ze in in de aanhanger. Best zwaar en dan is het eigenlijk nog maar de helft van wat we nodig hebben. We halen nu namelijk uit kosten overweging en omdat we simpelweg qau gewicht niet meer mee kunnen nemen, maar alleen het hout voor de dekrand aan bakboord. Het is wel zo dat stuurboord beter lijkt te zijn en we hopelijk dus daar minder hout nodig hebben. Want voor bakboord hebben we al een halve kuub hout nodig. Na te hebben afgerekend en zelfs een flesje water voor onderweg te hebben gekregen gaan we weer op weg. Het is een zware lading en een heel stuk rijden, dus ik neem het ook maar een stukje van Sebas over zodat hij ook even z`n ogen kan sluiten. Zo`n dag in de auto en sjouwen met het hout is best vermoeiend. Rond half zes zijn we uiteindelijk weer in Middelharnis en kunnen we nog net uitladen voor het hard gaat regenen. Onze opgeruimde Birgitte ligt gelijk weer vol, maar wel met mooie stukken hout. Waar we allebei vrolijk van worden, ook al zijn we hierdoor weer arme sloebers. Twee jaar geleden nooit gedacht dat we blij zouden worden van het kopen van mooi hout. Als het net begint te regenen komen Hans en Jan op visite. Hans (oom van Sebas) heeft de Birgitte voor het laatst gezien toen ze nog maar net in het dok stond, dus er is ondertussen al weer aardig wat veranderd. Vol trots leiden we hem rond en bedenken ons dat we het afgelopen jaar toch wel aardig wat hebben gedaan. Na de rondleiding eten we snel en kleed en ik me snel om, want het is tijd om te gaan roeien. Ik had vandaag immers nog niet echt gesport 😉

Het houtwalhalla

Het houtwalhalla

Zo die nemen we mee

Zo die nemen we mee

Nieuw hout, daar worden we vrolijk van!

Nieuw hout, daar worden we vrolijk van!

Donderdag moet Sebas even een andere boot om varen voor iemand en klus ik dus alleen. Helaas is het niet echt lekker weer en regend het soms hard. Het idee was eigenlijk dat ik zou gaan pekken, maar dat stel ik uit tot na de lunch (dan is het droog). De ochtend vul ik met het weghalen van de kachelpijpstellage onder de tent. Die hebben we even niet nodig en zo kunnen we ook hieronder het laatste stukje dek breeuwen en pekken. Ik maak m`n keukentje af en ruim Sebas zijn auto op, want die wordt een steeds grotere verzamelplaats van van alles en nog wat. Dan is het eindelijk droog en ga ik voor het eerst alleen pekken. En ik kan je nu vertellen dat is best zwaar in je eentje. Eerst de pek opwarmenen in een beker gieten. Oke tot nu toe niet echt zwaar. Dan snel gieten en dan snel schrappen, want vandaag is het niet zo warm en kan ik dus niet zo lang schrappen. Dan weer snel pek opwarmen en dan begint het circus weer opnieuw. Uiteindelijk houdt ik het drie rondes vol, dan ben ik uitgeput. Maar ja het dek is weer een stukje dichter. Gelukkig heb ik ook nog een goed excuus op te kunnen stoppen, want m`n collega Rob komt nog even ons project bekijken en die moet ik natuurlijk wel even rondleiden.

De nieuwe keuken!

De nieuwe keuken!

Alleen aan de pek

Alleen aan de pek

Op vrijdag begint het feest in Middelharnis. Op zaterdag is het namelijk Menheerse (Middelharnis in plaatselijke taal) havendag en die wordt op vrijdag begonnen met de intocht van een oude logger die in de buitenhaven ligt en naar binnen wordt gebracht om daar opgeknapt te gaan worden. Dit wordt gedaan in een stoet waar onder andere de stichting kotter zeilen (SKZ) aan mee doet. Wij zijn daar ook lid van en zullen ze dit weekend voor het eerst ontmoeten. Ik fiets dus met camera naar de sluis om foto`s te maken van de intocht. De intocht gaat echter erg langzaam dus na wat foto`s fiets ik weer terug, zodat Sebas en ik samen zitten op onze rand  met de voetjes boven het water de rest van de intocht kunnen zien en kunnen zwaaien naar de mede kotter eigenaren.

De intocht

De intocht

Naast dit alles zitten we natuurlijk niet stil, want dat mooie hout moet wel een bestemming krijgen, dus beginnen we met slopen van de eerste stukken. Hiervoor verplaatsen we eerst de boot een stuk naar achter. Breiden we het terras wat uit, zodat we er goed kunnen werken. Tijdens het slopen komen we erachter dat een goede kettingzaag toch wel erg handig zou zijn voor het slopen van de oplengers (paaltjes op dek). Dus die gaat Sebas dan maar halen bij de Gamma. Je kan immers nooit genoeg gereedschap hebben. Met de kettingzaag zagen we dan de eerste oplenger door en die was toch nog slechter dan we hadden gedacht. Hopelijk geen voorteken voor de rest.

Eerste stukje slopen...

Eerste stukje slopen…

Ziet er niet echt goed uit :-(

Ziet er niet echt goed uit 😦

Rond zeven uur worden we opgehaald door een kotter om te gaan eten op het marineschip wat in de buitenhaven ligt met de andere kotteraars. Na het eten lopen we samen lekker terug naar ons kottertje.

Op zaterdag klussen we tussen de drie groepen kotteraars door die de Birgitte komen bezoeken vrolijk door in de hitte. Helaas valt er ook af en toe een buitje, dus bouwen we ook nog een tentje om droog en in de schaduw te kunnen werken. Ik ga nog even op pad voor een partytent, maar was duidelijk niet de enige. Want ze zijn helaas overal uitverkocht. Dan maar zonder. We maken het eerste stuk nieuwe dek op maat. Een hoop gepuzzel en meten, want niks is recht of haaks. Maar samen komen we er wel.

Schaduw of regentent?

Schaduw of regentent?

Op zondag zouden we eigenlijk meedoen met een wedstrijd van de kottervereniging, maar we moeten helaas naar een goede vriendin in het ziekenhuis en zeggen deze dus af. Uiteindelijk blijkt de hele wedstrijd te zijn afgelast doordat er geen wind staat en missen we dus niks. Voor het bezoek klussen we nog wat aanboord en sloop ik een stuk en gaat Sebas nog even aan de aan de slag met epoxy.

Voor maandag wordt code oranje afgegeven, dus we besluiten lang aanboord te blijven om te kijken of alles goed gaat. We kunnen dus een lange dag klussen. We beginnen met het vastzetten van ons eerste stukje. Deze gaat met draadeinden de binnenste dekrand in en wordt vastgezet met nagels aan de spanten. De locatie van de draadeinden en nagels is even puzzelen, omdat je rekening moet houden met de oude nagels. Maar ook dit puzzeltje wordt weer opgelost en zo hebben we ons eerste stukje nieuwe buitenste rand. De draadeinden zetten we overigens vast met constructie tix in het het hout om wat sneller door te kunnen. Epoxy moet namelijk een dag drogen. Wel zetten we met epoxy de volgende twee stukken aan elkaar. Dan gaan we aan de sloop, want het nieuwe stukje dek smaakt naar meer. We slopen een heel groot deel van de binnenste dekrand weg. Samen worden we er al best handig in. Want zoals gewoonlijk wil de Birgitte ook haar slechte delen moeilijk afstaan. Ze hebben denk ik samen toch ook een band opgebouwd. Maar soms is nieuw toch beter, dus wij zetten door en worden steeds zwarter en zwarter en dat komt toch niet door de zon. Aan het eind van de dag voor de lucht echt donder wordt gaan we nog even bij Ben kijken, die in de andere loods nog steeds aan zijn boot aan het schuren is, maar bij hem komt het eind in zicht. Dat kunnen wij nog niet zeggen, dus voor de regen gaan we snel terug om weer verder te gaan. Uiteindelijk valt de code oranje wel mee en gaan we na het eten en het opruimen lekker naar huis om bij te komen van het gat in ons dek. Want we hebben binnen nu wel veel licht van buiten. Dat kan nooit goed zijn (al is het wel lekker licht nu binnen).

Best wel leeg zo

Best wel leeg zo

Wel lekker licht binnen!

Wel lekker licht binnen!

En je kan lekker naar buiten kijken

En je kan lekker naar buiten kijken

Op dinsdag is het tijd om het eerste grote binnenste stuk te gaan maken. Sebas haalt hiervoor hardboard bij de Gamma, zodat we eerst een mal kunnen maken. Want deze rondingen uitmeten valt niet mee en het hout is nogal kostbaar. Dus fouten maken zou een dure grap zijn. Daarnaast is het stuk hout wat erin moet nogal zwaar en is een paar keer passen en meten dus niet echt leuk. We zagen het hardboard in stroken en zetten dan een flexibele lat langs de oplengers en tekenen de eerste ronding af. Als deze goed pas is tekenen we vanaf binnen de andere kant af. Ook deze zagen we met de decoupeerzaag uit de mal en na nog wat passen en meten  en wat schuren aan de mal past deze precies en wordt het tijd voor het echte werk. We tekenen de mal af op het nieuwe hout en zagen met de decoupeerzaag de vorm. Dit wordt niet echt heel mooi, maar ja de vorm zit er wel redelijk in. Helaas is de balk nog te dik voor de schaaf, maar hij moet toch nog dunner worden. Dus we gaan met de balk naar de vandikte bank. Waar we hem terug brengen naar de dikte die hij moet worden. Daarna kunnen we wel schaven en met onze eigen schaaf en beginnen we met het echte pas maken een heel karwei, wat helaas nog niet klaar is als we al weg moeten. Want vanavond gaan we gezellig een avondje op visite.

De mal past

De mal past

Op woensdag doen we dus het laatste schaafwerk en dan past hij eindelijk. Wel een heel gaaf gezicht zo`n groot nieuw stuk dek. Als deze past, maakt Sebas een stukje in het dek iets naar voren waar deze balk op aansluit, zodat de las straks gelijmd kan worden tussen de twee balken. Ondertussen sloop ik verder, want nu de binnenste balk past tegen de oplengers kunnen de slechte oplengers en de stukken dek ertussen worden weggesloopt. Tijdens het slopen vind ik echter steeds meer rot en uiteindelijk verdwijnen er vier oplengers naast elkaar en houden we een gapend gat over. Best even slikken. Zelfs de pennenbank verdwijnt. We zullen nu echt even hard aan de slag moeten, want dit kan niet zo blijven!

Oeps, misschien een beetje veel weg?

Oeps, misschien een beetje veel weg?

Op donderdag zetten we daarom maar snel het eerste grote stuk vast. Nadat ik ook hier eerst weer even een uurtje aan het puzzelen ben waar straks de draadeinden en de nagels kunnen komen. Het wordt een hele tekening op de balk, maar ook hier komen we uiteindelijk uit en zetten we haar vast. Ik moet mijn gewicht nog in de strijd gooien, want de balk moet een flink stuk buigen door de holling in het dek. Maar het lukt en het tweede stuk dekrand is een feit. Dit geeft weer moed, dus we slopen weer stukje verder en maken het volgende binnen stuk pas. Deze kunnen maken zonder mal en gaat daardoor iets sneller. Wel moet ook deze natuurlijk door de vandiktebank en vaak worden geschaafd, maar in een middag is hij toch ook klaar. We halen dan nog even alvast de volgende plank door de vandiktebank en besluiten nadat ik nog een stukje rot uit dek zaag dat het weer tijd is voor een avondje vrij. Natuurlijk hoort hier ook taart bij. Dus eenmaal in Oostvoorne spring ik op mijn fiets om de ingrediënten voor appeltaart te halen, want ik heb zin om deze te maken en Sebas is nooit te beroerd om deze op te eten.

Het eerste grote binnenste deel!

Het eerste grote binnenste deel!

Op vrijdag maken we het tweede deel van de binnenste rand toch nog iets ruimer, want hij gaat er nu wel heel erg piepend in. Dan slopen we weer verder en maken we het derde deel passend met behulp van een mal. Want dit stuk verloopt heel erg in breedte en past daardoor maar net uit de balk die we hebben gekocht. Tijdens het zagen van dit deel zien we echter weer gaatjes zitten in het hout en denken direct natuurlijk weer houtworm. Waarschijnlijk is dit ook zo, want we zien echt gangetjes. Maar nergens beestjes. Dus we zagen de meeste gaatjes eraf en besluiten de balk daarna te behandelen. Na nog wat te hebben opgeruimd, want gedurende dag gebruiken we toch wel heel veel verschillend gereedschap: breekijzer, beitels, hamers, bandschuurmachine, fein, afkortzaag, schaafmachine, kettingzaag en dan ben ik vast nog iets vergeten. Ja de dikke peerzaag (decoupeerzaag)! Eten we aanboord lekker chicken tonight en gaan dan opweg naar de Trimsun om de eerste wedstrijd van het WK voetbal te kijken. We lachen ons rot en het was nog lang onrustig in Stelly. Maar er zijn wel veel punten gedrukt, door Sneijders (inside joke) 😉

...

Sebas z`n special afteken tool

Sebas z`n special afteken tool

Weer slopen...

Weer slopen…

We komen er wel

We komen er wel

Op zaterdag beginnen we dus iets later. Maar vandaag ook weer hulptroepen in de vorm van Jaap en Marjolein. Tijdens het slopen kwamen we er namelijk achter dat de een van de wandputtings voor erg dun geworden is en die komt m`n vader dus vervangen. Althans het idee is om het oude oog te plaatsen op een nieuw stuk strip en deze weer vast te lassen aan het deel dat nog wel dik is. Als we echter nog eens goedkijken zien we dat het oog ook heel slecht is en maakt Jaap dus eindelijk van de strip ook een nieuw oog, een heel karwei maar wel met een super gaaf eindresultaat! De volgende is ook op een plek een stuk dunner geworden, dus ook deze last hij weer vol. Ondertussen zet mijn moeder de twee laatste nieuwe delen in de olie tegen de houtworm en haalt ze nog wat naden leeg van de dekrand achter. Sebas en ik slopen ondertussen verder en reparen met epoxy de spanten en de bovenste gang waar straks de nieuwe delen opkomen. Helaas moet ik om verder te kunnen slopen wel eerst de walspanning weer omleggen naar binnen. En zo gaat ook deze dag weer als een speer voorbij, maar wordt er wel veel gedaan. Onze vakantie is ondertussen ook zo goed als voorbij, want maandag moeten we weer aan de slag. Nou ja, de betaalde aan de slag, want om nou te zeggen dat we de afgelopen dagen hebben stil gezeten. Daarom houden we op zondag maar een echt dagje vakantie. Of moet ik zeggen dat we een dagje thuis zijn, want ook daar wacht de was en de rest van het huishouden. Ach we staan in ieder geval niet vroeg op, zitten af en toe lekker in de tuin en rusten zo toch een beetje uit om straks weer lekker aan de slag te gaan. En ondertussen heeft de Birgitte toch mooi al weer nieuwe stukken dekrand en weten we precies hoe we verder moeten en zien we het nog steeds zitten.

Aan vervanging toe?

Aan vervanging toe?

 

Nieuw oog in de maak

Nieuw oog in de maak

Klaar :-)

Klaar 🙂

Hulpteam hard aan de klus

Hulpteam hard aan de klus

We houden vol!

Het is alweer een poosje geleden dat er nieuws was vanaf de Birgitte, maar dat komt zeker niet omdat er niks gebeurd is. Ondertussen hebben we namelijk een nieuw achterdek. Maar dat gebeurt natuurlijk niet zomaar.

Daarvoor gaan we eerst terug naar het weekend van 22/ 23 maart. Daarin ontstaan namelijk de eerste nieuwe planken voor het achterdek. Na veel passen en meten zijn de eerste nieuwe dekplanken daar en is het tijd voor weer een nieuwe klus voor ons: nagelen. Eerst moet er natuurlijk geboord. Worden waarbij Sebas op een testblokje eerst de goede voorboormaat bepaald. Dit blijkt niet veel af te wijken van de nageldikte. Als je te klein voorboord krijg je de nagel er echt niet in. Maar na wat proberen is de juiste maat gevonden en kan begonnen worden met nagelen. Waarbij je moet oppassen dat de nagel in de goede richting van de nerf staat, want een nagel is niet rond en anders splijt het hout. Het getik komt daarna niet meer alleen van mij, want Sebas doet een aardige poging om deze te overtreffen. Beide zorgen we voor een stevig dek, alleen heeft Sebas naar mijn idee veel sneller resultaat! Met alleen nagelen ben je er natuurlijk nog niet er moet ook nog gepropt worden. Tijd om onze mooie proppenboor te gebruiken. Proppen maken gaat het beste in de kolomboormachine, dus Sebas is even weg en komt na een tijdje vol trots terug met een bakje vol mooie proppen en epoxy om ze vast te lijmen. Ik leg m`n breeuwwerk even neer en kom hem helpen. Want aanslaan kan ik wel. Dus Sebas propt ze erin en ik sla ze aan en zo zijn we samen lekker op ons nieuwe dekje bezig en sluiten we het weekend leuk af.

Nieuwe balken

Nieuwe balken

Eerst even boren

Eerst even boren

Dan nagelen

Dan nagelen

En dan proppen!

En dan proppen!

Doordeweeks `s avonds is het tijd voor de finishing touch en haalt Sebas de kopjes van de proppen af. Eerst ouderwets met een beitel, maar dan springen er soms stukjes af en dat is zonde. Met de Fein blijkt het een stuk beter te gaan en krijgen we een resultaat waar we best trots op zijn.

Mooi glad ;-)

Mooi glad 😉

Zo werkt Sebas de twee weekenden hard door aan het achterdek, waarbij ik help waar ik kan en daarnaast naden leeghaal op het voordek en ze vervolgens weer vol breeuw. Helaas blijft het werk niet alleen bij het achterdek, want de opbouw achter is aan de onderkant op sommige plekken ook slecht. Aangezien het dek hier op uit komt moet hier ook iets aangedaan worden. Dus reconstrueert Sebas ook nog een nieuwe hoek van de opbouw. Zo vliegt de tijd voorbij en is het ineens het weekend voor Pasen. Een druk weekend voor ons. Niet omdat we nog harder moeten klussen, maar omdat hij in het teken staat van bezoek ontvangen. Beginnend bij mijn ouders die `s ochtends langs komen varen en besluiten even een uurtje mee te helpen. Wat mij erg goed uitkomt. De dieseltank is namelijk leeg en moet daarom nu geschilderd worden, omdat hij nu van zijn plek komt. De tankwagen komt namelijk binnenkort weer en dan moet hij dus klaar zijn. Even een haastklusje tussendoor dus. Zelf vind ik de afwisseling niet zo erg. Aangezien Sebas druk bezig is met het dek probeer ik het zoveel mogelijk alleen te doen. Maar de tank alleen van zijn plaats krijgen lukt natuurlijk niet, dus ben ik erg blij dat m`n ouders er zijn. Met z`n drieen hangen we de tank boven de motor, zodat ik hem kan schuren. Wel met m`n super kap op, want ik heb erg last van mijn benauwdheid en stof helpt daar natuurlijk niet bij. Als de tank hangt varen m`n ouders weer vrolijk verder en wordt het na de lunch tijd voor het volgende bezoek: Sebas zijn ouders met Joram. Z`n ouders zijn lekker op vakantie geweest en hebben daardoor nog helemaal niks van ons nieuwe dek gezien. Vol trots presenteren we deze dus. Daarna ruimen we snel op, want het is weer tijd voor wat socialiteit.

Dieseltank met hangcultuur

Dieseltank met hangcultuur

Nieuwe hoek in de opbouw

Nieuwe hoek in de opbouw

Op zondag krijgen we nog meer bezoek tussen het schoonmaken van de dieseltank en het schuren van de rest van de machinekamer en tank. Er komt een oud bemanningslid met zijn vrouw en dochter op bezoek. Zodra deze man de Birgitte ziet beginnen zijn ogen op een zeer herkenbare manier te glunderen. Erg leuk om te zien. Vol enthousiasme bekijken ze de hele Birgitte en wijzen ze aan waar ze hebben geslapen. De goede man heeft wel twintig jaar meegevaren en heeft dus wel wat verhalen. De dochter is ook een keer meegeweest en herkent ook het nodige. Helaas was de vrouw niet zo van het varen. Als verrassing krijgen we een echt Birgitte petje en een flesje rum. Die we thuis een mooi plekje geven en natuurlijk `s avonds een slokje rum proberen om de keel even schoon te branden. Ook krijgen we de fotoboeken van de reizen te zien. Waarop we een erg mooie foto van een zeilende Birgitte zien. Iets waar wij die nacht allebei van dromen.

De gezichten zeggen genoeg

De gezichten zeggen genoeg

Een plaatje om van te dromen!

Een plaatje om van te dromen!

Die zondag hebben we echter niet meer de tijd om te dromen, want de dieseltank en de ruimte waar die normaal staat moet geschilderd worden. Met man en macht schuren we eerst alles, waarbij natuurlijk de schuurmachine ermee stopt. Waardoor we op zondag in Rotterdam schuurpapier voor de andere machine moeten halen. En natuurlijk als we deze hebben gaat hij het spontaan na een paar klappen toch weer doen. Maar ja, zo kunnen we uiteindelijk wel samen schuren en redden we het nog voordat het donker is om samen ook nog alles te schilderen.

Doordeweeks schilderen we het `s avonds nog een keer, zodat alles snel weer terug kan.

En dan is het paasweekend daar. Ik weet nog goed dat we vorig jaar op eerste paasdag voor het eerst met de Birgitte voeren. We brachten haar toen van Hellevoetsluis naar Middelharnis. Een avontuur waar wij en volgens mij ook nog wel wat andere nog wel eens aan terug denken. Als ik een kromme lantaarnpaal zie zeker! Maar het meeste komt me deze keer naar boven; het wakker worden op tweede paasdag. We keken toen namelijk vanuit de Siquieres zo recht naar de Birgitte en dat is toch gek wakker worden, wetende dat dat bakbeest van ons is! We vierden dit toen met een paasontbijtje op de Birgitte.

Dit jaar ziet het paasweekend er anders uit. We wonen nu even niet zo dichtbij als vorig jaar bij de Birgitte, dus om onze honger iets eerder te stillen houden we het bij een paasontbijtje in huis en lunchen we dan maar op de Birgitte.

Op zaterdag kan ik `s ochtends in ieder geval niet zoveel doen, omdat ik m`n auto inruil voor een ander. Maar Sebas gaat wel gewoon hard aan de klus.Hij heeft de stuurinrichting nog verder uit elkaar gehaald en de cilinder goed schoongemaakt. Ook schildert hij nog een stukje van zijn nieuw gemaakt dek rond de stuurinrichting bruin. Dan ziet alles er straks weer netjes uit.

Als ik rond de lunch weer met de nieuwe bolide bij de Birgitte aankom moet daar natuurlijk eerst een stukje mee gereden worden. Onderweg zien we Nick en Sophie binnenkomen op een ander schip en we besluiten dus om even te stoppen en te zwaaien. Sophie is geinteresseerd in de lijnolieverf, dus nemen we ze even mee naar de Birgitte. Kunnen ze gelijk zien hoe ons projectje ervoor staat.

Na ze weer te hebben teruggebracht en te hebben geluncht is het voor ons ook tijd om weer aan de slag te gaan. We willen de brandstoftank weer terugplaatsen, maar dan moet het schilderwerk erachter wel klaar zijn. Dus we gaan weer lekker verven. Sebas maakt eerst nog even wat andere dingen af, dus ik begin met het schot. Maar al snel krijg ik versterking. Daarna zijn we moe, door alle korte nachten en drukke dagen van de afgelopen week. Dus besluiten we vroeg naar huis te gaan en nog even de nieuwe auto te poetsen. Want ja dat moet ook gebeuren toch?

Na een lekker paasontbijtje op zondagochtend, zijn we toch nog redelijk op tijd op de Birgitte. Waar ik begin met het achterdek breeuwen. Het is weer eens wat anders een nieuw stuk dek breeuwen. Helaas zijn deze naden wel echt helemaal leeg, dus even vullen zit er niet. Je blijft er breeuwkatoen inslaan. Maar het is dan wel direct goed.

Sebas maakt ondertussen de stuurinrichting weer helemaal compleet. Na veel moeite is er voor de cilinder een nieuwe kop gekomen. Nu moet deze weer even aan de cilinder. We leren echter weer dat op de Birgitte niks even is, want de kop wil niet zo ver op het schroefdraad van de cilinder draaien. Het schroefdraad blijkt net een beetje beschadigd te zijn, dus we gaan aan de slag met miniveiltjes en na wat pielen gaat het met copaslip toch helemaal in elkaar.

Tweede paasdag breeuw ik de laatste naden in het nieuwe dek vol. Sebas maakt de stuurinrichting weer verder op zijn plek. Ook plaatsen we de dieseltank weer terug en denken we samen nog even na over hoe we hem het beste vastkunnen zetten. Dan zit mijn weekend er weer op. Maar Sebas heeft hem lekker nog met een dag verlengd. Dus die gaat op jacht voor nieuwe hydrauliek leidingen met de juiste rvs koppelingen. Dit blijkt bijna een dag vullende bezigheid met een schikbarende rekening aan het eind. Maar zoals met Sebas afgesproken zullen we het daar niet meer overhebben; die wil het graag vergeten. Al hebben we het er al heel vaak over gehad. We pakken de slangen wel in een hoesje, zodat ze mooi blijven. Want dat zijn we wel waard. Als ik ze uiteindelijk zie, verwacht ik toch gouden koppelingen. Maar ja ze zijn echt van RVS…

En dan moeten we toch gewoon beide weer aan het werk en is het wachten op het volgende weekend. Gelukkig komt die snel. Alleen blijkt het voor mij een weekend te zijn waar ook in gewerkt moet worden. Dus de koningsdag gaat aan me voorbij. Gelukkig kan Sebas wel lekker naar de Birgitte en maakt hij de plinten voor langs de opbouw. Zodat we kunnen pekken en dan het achterdek helemaal af kunnen maken.

Zondagochtend vraagt de nieuwe auto even wat aandacht. Maar daarna is het tijd om het achterdek te pekken. Met een zeer mooi resultaat!

Een nieuw achterdek!

Een nieuw achterdek!

Een stukje minder

Dinsdagavond beginnen we met een klusje wat ik persoonlijk toch wat minder vind. We breken de vooringang af. Om meerdere redenen. In eerste instantie omdat we beter bij de ankerlier willen kunnen voor. Daarnaast gaan we deze ingang niet meer gebruiken als echte ingang, maar alleen maar als nooduitgang. Daarnaast is hij gewoon aan vervanging toe. Dit wordt bevestigd als we gaan slopen. Want echt heel veel hout is rot. We breken wel snel af, want met pijn in ons hart zien we ook dat ze wel heel mooi gemaakt was met balken die echt rond waren gebogen. Maar het is ook wel echt slecht, dus we moeten doorgaan. Als de ingang eenmaal weg is zien we pas dat dit eigenlijke een hele grote ingang is. Makkelijk voor de toekomst, want dan kunnen hier dus grote spullen naar binnen! Tot nu toe kon dat niet door de ronding die erboven zat.

Daar gaat ie dan

Daar gaat ie dan

In het weekend gaan we door met ons gebruikelijke werk. Ik breeuw vrolijk naden dicht en Sebas vervangt stukken hout in het dek. Op zondag komt Jan nog helpen. We hebben bedacht dat hij wel kan beginnen aan het maken van een nieuw luik op de ingang voor. We willen hier namelijk geen nieuwe ingang maken, maar een luik met plexiglas voor meer licht binnen. Voor zo`n luik moet wel eerst de fundatie goed zijn, dus gaat Jan eerst aan de slag om nog meer hout weg te halen. Zodat hij vanaf goed hout weer op kan bouwen. Helaas komt hij snel met iets wat heel slecht nieuws lijkt te zijn. Hij vindt namelijk tussen het hout iets wat erg op houtworm lijkt en leeft! Onze harten staan stil. Uit reflex heeft Jan het beest gedood en hem daarbij in drieën gedeeld. We besluiten hier een foto van te maken en dan weg te gooien. We denken allemaal dat het eigenlijk onmogelijk is dat er zo snel alweer houtworm in de Birgitte zit. Dan zou het hebben van een houten boot toch echt hopeloos zijn? Of hebben wij gewoon zoveel pech. We hopen heel erg dat het dus iets anders is. Maar voordat we dat zeker weten zetten we toch alles maar weer op hold. Helaas is het natuurlijk weer zondag als zoiets gebeurd, dus kunnen we eigenlijk niks doen dan opruimen en naar huis en daar op internet kijken. Met lood in onze schoenen ruimen we op en vertrekt Jan naar huis. We zijn er echt stil van en eigenlijk stiekem ook echt wel een beetje ziek. Thuis vergelijken we de foto eerst met die van de vorige keer, die lijken in ieder geval gelukkig niet op elkaar. Dat geeft al iets meer rust. Maar er zijn zoveel verschillende soorten houtwormen, dus echt gerust gesteld zijn we niet. Van googlen wordt je ook niet heel veel beter. Dus we besluiten om de volgende dag contact op te nemen met de firma Van Meijel die ook de Birgitte heeft begast, die moeten dit toch uit kunnen leggen. Zoals je begrijpt slapen we slecht. We sturen `s avonds nog een mail met de foto`s in de hoop de volgende dag vroeg antwoord te krijgen. We realiseren ons echter niet dat het aan die kant van het land carnaval is en dat er dus niet veel mensen werken. Op maandag kan ik de spanning niet langer meer aan en ga ik what`sappen naar alle nummers die ik nog in m`n telefoon had van Van Meijel. Gelukkig reageert er iemand aan het eind van de middag en die belooft zo snel mogelijk te reageren. Net na mijn werk wordt ik gebeld. Gelukkig heel goed nieuws! Dit is geen houtworm. Het voelt of ik spontaan een paar kilo lichter ben (helaas het is niet zo), maar de Birgitte is wel nog houtworm vrij. Wat het precies is kunnen ze zo niet zeggen. Maar ze zijn zeker dat het geen houtworm is. Naast dat het beestje er niet op lijkt wordt mij ook heel duidelijk uitgelegd dat het onmogelijk is en dat we deze zelfs bij een hele slechte begassing (wat het zeker weten niet was) pas over zes jaar terug kunnen vinden. Kijk dat geeft even rust in het hoofd. Want geld voor een nieuwe begassing hebben we niet en het zou ook wel te gek voor worden zijn als we dat jaarlijks zouden moeten doen. We kunnen dus gelukkig weer aan de slag.

Jan nu nog vrolijk bezig

Jan nu nog vrolijk bezig

Het beest wat ons hart even stil deed staan

Het beest wat ons hart even stil deed staan

En dat doen we goed, want we hebben lekker allebei maandag vrij genomen om een lang weekend lekker aan de slag te kunnen. Sebas besluit om aan één van de slechtste stukken van het dek, naast de dekrand, te beginnen; het achterdek. Eerst slopen we samen het zitje, zodat je goed bij het hele dek kan. Daarna haalt Sebas de goot weg voor de hydrauliek leidingen van de stuurkolom. Ook deze is erg slecht. En dan begint hij voorzichtig met het weghalen van rotte stukken hout. Al snel wordt ik geroepen. Ik ben ondertussen weer vrolijk aan het breeuwen. Het achterdek is toch wel voor een heel groot deel rot. De vraag is kunnen we niet beter hele planken vervangen. We kijken samen nog eens goed en besluiten eerst bakboord te doen en hier in ieder geval drie balken weg te halen. Om hier goed bij te kunnen moet eigenlijk eerst de hydrauliek en de bevestiging hiervoor van de stuurinrichting weg. Sebas is hier druk mee bezig als Jaap en Marjolein met de Novatrix langskomen om even te komen kijken en gezellig een visje mee te lunchen. Het lukt Sebas nog niet helemaal om de cilinder los te krijgen. Jaap stelt voor om hier wel even bij te helpen. Dus als snel zit iedereen weer gezellig op ons dek. Ook Marjolein kan natuurlijk niet stil zitten, dus die gaat weer Fein aan de slag met naden leeghalen voor. Terwijl ik het middendek door breeuw. Ik vind het wel weer gezellig zo met z`n allen klussen. We kunnen echter niet al te lang doorgaan, want we hebben beloofd `s avonds bij Jan en Janneke te komen eten. Echter wil de cilinder niet loslaten, dus wat ze even in een uurtje zouden doen wordt een hele middag werk en zelfs dan is de klus nog niet helemaal geklaard. Dus neemt Jaap een stukje mee op de Novatrix om later aan verder te klussen. Want het moet en zal los gaan!

Krijg dat maar even los!

Krijg dat maar even los!

Zondagochtend komt Jan nog even helpen. Hij gaat weer verder voor aan het klaarmaken voor de rand van het luik. Zelf ben ik roeien, dus ik zie hem niet lang. Maar er gebeuren dingen en dat is fijn. Sebas gaat verder aan het achterdek. Alleen wordt het gat steeds groter in plaats van kleiner, want er blijft maar rot hout bovenkomen. Tijd dus om nieuw hout uit te gaan zoeken. Samen stapelen we dus ons gekochte hout om opzoek naar de juiste balken. Het hout moet namelijk in de goede richting zijn doorgezaagd en dan moet ik ook nog kijken waar het zonnetje schijnt om te kijken of er niet te veel knoesten op de verkeerde plekken zitten enzo. Ja zelfs een balkje uitzoeken is nog niet zo simpel. Gelukkig heeft Sebas in de afgelopen tijd veel bijgeleerd en begin ik het nu ook van hem te leren. Na het uitzoeken is het tijd om de balken door de machines te halen. Eerst de van dikte bank. Die zorgt dat alle balken even dik zijn en dan nog even over de zaagtafel. Ik had dit nog niet gedaan, dus wilde deze keer graag helpen. Als snel kwam ik er ook hier achter dat niks licht werk is aan de Birgitte, want het is best een gesjouw met al die balken die meerdere keren door de machines moeten. Maar na een uurtje werk is het allemaal wel geregeld. Aan het eind van de dag komt Ben net voor het donker het kanaal binnenvaren met Slow Motion. Die zal hier de komende maand in de loods staan om een nieuw dek te maken. Dus we zullen m`n broer de komende tijd veel zien.

Een minder stukje achterdek

Een minder stukje achterdek

Toch maar een kuip maken?

Toch maar een kuip maken?

Op maandag hebben we afgesproken om deze extra vrije dag `leuk` te besteden en te gaan pekken. We willen het middendek zo snel mogelijk dicht hebben. En ik ben ondertussen hier uitgebreeuwd, dus we hebben geen excuus meer om ook daar niet te gaan pekken. Kortom we starten de pekketel weer op en gaan aan de slag. De hele ochtend pekken we en dan hebben we het echt even gehad. Ongeveer de helft van dek is gedaan en daar zijn we blij mee. Het is weer goed zo voor vandaag met pekken. Tijd voor wat anders. Dus Sebas stort zich weer op zijn achterdek en je raadt het al ik ga….. nee  niet breeuwen! Ik wil even niet meer breeuwen en ga daarom maar de bilge schoonmaken waar de accu`s komen te staan. Een vies karweitje, waarbij zelfs met handschoenen aan mijn handen weer helemaal zwart zijn. Maar de bilge is weer ietsje schoner. Aan het eind van de middag wil ik moe naar huis en stap ik voorzichtig met mijn handen vol over de balken waar normaal de vloer op ligt. Helaas doe ik natuurlijk iets niet goed en glij ik uit. In een reflex probeer ik mij beet te pakken en grijp ik naar de bak met gereedschap die op de werkbank staat. Terwijl ik dat doe bedenk ik met wel dat dit niet goed is, want als ik die omkeer krijg hamers en schroevendraaiers etc. op mijn hoofd. Dus tijdens mijn val probeer ik deze toch weer omhoog te houden met als gevolg dat ik mezelf niet meer bescherm. Je snapt het al, ik lig weer onderin de bilge. Gelukkig maak ik nogal herrie en komt Sebas gelijk toegesneld. Samen moeten echter eerst even een paar minuten lachen, omdat ik met die stomme bak in mijn handen zat. Daarna kijken we maar of ik niks gebroken heb. Gelukkig niet. M`n hand ligt een beetje open en ik zal hier en daar wat blauwe plekken hebben, maar ik mag weer niet klagen denk ik. Dus vervolg ik mijn tocht naar huis maar.

Op dinsdag werkt Sebas weer verder aan zijn dek en ga ik weer verder met de bilge. Met Ben eten we vrolijk een patatje en krijgen we van Ben zelfs later op de avond een ijsje als toetje. Kijk dat is nou nog eens leuk klussen 😉

Op zaterdag zit klussen er helaas even niet in. Zo nu en dan moet ik er namelijk ook weleens wat aan onze sociale skills worden gedaan. Gelukkig kan dit op zondag weer geheel goed worden gemaakt, doordat we met z`n vieren zijn. Jaap en Marjolein zijn er namelijk weer een dag om te helpen. Jaap bedraadt de motor opnieuw. Zodat we aan het eind van de dag dan wel niet kunnen sturen, maar de motor loopt wel weer. En zelfs na zijn winterslaap is het gewoon weer starten lopen. Helaas denken de oliedrukmeter en de toerenteller daar anders over. Oliesensor doet het namelijk niet meer en de toerenteller wil ook geen toeren meer geven. Maar er klinkt wel weer een stoer geluid in de Birgitte en dat maakt veel goed.

Samen met m`n moeder breng ik de dag door met pekken. We willen het middendek dicht hebben. Dus samen zuigen we de naadjes schoon en starten we de pekketel op. En dan aan de slag. Het is weer een hels karwei, waarbij Marjolein keurig giet. Soms komt er weleens een klontje mee of gaat het borrelen. Maar toch voor de eerste keer zet ik mijn petje af. Ik ga er vervolgens achteraan met de schrapper en zo zwoegen we de hele dag. Tot uiteindelijk rond drie uur echt het middendek dicht is. We zijn kapot en ik heb een blaar op m`n duim van het schrappen, maar het doel is bereikt. Als dat geen girl power is 😉

Marjolein, de gietster

Marjolein, de gietster

Sebas vult de dag met planken maken voor ons open achterdek. Want zo`n open kuip is leuk, maar niet echt praktisch.

Open kuip

Open kuip

Ben is ook op het terrein, dus lunchen doen we gezellig met de hele familie. Aan het eind van de middag gaan Jaap en Marjolein weer naar huis. Omdat het zonnetje schijnt willen we graag nog even doorklussen. Dus schilder ik nog even de balken van de constructie voor de accu`s en gaat Sebas verder aan zijn dek. Daarna zijn wij toch ook echt moe, dus zeggen we tegen zessen Ben gedag en gaan we lekker thuis eten.

Op dinsdag zijn we er weer `s avonds. Helaas is het nu een heel stuk minder weer dan van het weekend en begint het precies op het moment dat we het hout willen gaan afdekken hard te regenen. Dat heeft dus nu ook geen zin meer, dus zetten we de ramen maar weer in het dek. Dit kan natuurlijk niet zonder plaktoffers, dat begrijp je wel.

En zo klussen we verder. En wordt ons dek langzaam steeds mooier en dichter. Het blijft veel werk, maar ooit komen we er wel.

Het begint al ergens op te lijken!

Het begint al ergens op te lijken!

Een Lamborghini

Doordeweeks zijn we `s avonds steeds aan het puzzelen voor een goed kachelsysteem voor in de Birgitte. Een CV met of zonder tapwater en hoeveel liter per minuut warm water moet hij dan geven? Kan je deze kachel aansluiten op een normale thermostaat en wat is het aanbod op markplaats? Zo puzzelen we wat af en uiteindelijk valt ons oog op een Lamborghini. Iets wat we wel grappig vinden, want hoe vaak kan je nu zeggen dat je een diesel Lamborghini gaat kopen? Dit is een iets te grote CV voor in de Birgitte (30kW) met tapwater. Maar ja, de prijs is ernaar om het eens te proberen. Het enige nadeel is dat hij helemaal in de buurt van Sneek te koop staat.

Gelukkig wordt dit probleem deels getackeld doordat vrienden ons vragen om als `expert` op een houten kotter te gaan kijken die te koop ligt in Zwolle. Dus we zijn dan al een stukje opweg. Op zaterdag gaan we dus op reis door Nederland. Waarbij Jan en Janneke voor ons nog even een kastje ophalen dat we ook op marktplaats hebben gekocht als keukenmeubel, voor als we tijdelijk aan boord wonen. Wij halen die dan `s avonds weer bij ze op en krijgen die met moeite in Sebas zijn auto. Niet omdat het kastje nou zo groot of zwaar is, maar de Lamborghini is dit wel! Die krijg je niet zomaar een stukje opzij. Waardoor het keukenkastje uiteindelijk over de voorstoel achterin beland en ik maar achterin ga zitten om alles op zijn plek te houden onder het genot van een heerlijke boederij lucht. Want de CV heeft altijd in de stal gehangen en dat is ook goed te ruiken!

Na de wereldreis op zaterdag willen we op zondag toch graag echt weer iets doen. Te beginnen met het uit de auto halen van de CV. Maar omdat die nogal zwaar is besluiten we dat het toch wel handig is om deze gelijk op een ‘hondje’ te zetten. Helaas ligt deze nog in ons eigen huisje. Dus rijdt Sebas die kant op en ga ik alvast naar de Birgitte om weer een stukje te breeuwen. Als Sebas weer terug is begint het avontuur. Want het hondje is natuurlijk niet zo hoog als de auto, dus we zullen toch even moeten tillen. Na een paar keer proberen en wat draaien, besluiten we dat als we snel tillen het wel moet gaan. En gelukkig dit gaat net en onze ruggen leven nog redelijk.

Dan kunnen we ons kastje ook eens goed bekijken en dat ziet er voor €10,- nog niet zo slecht uit. Maar dan moet die toch echt de Birgitte in. Vol goede moed laat ik hem zakken door de midden ingang en staat Sebas beneden klaar om hem aan te pakken. Maar hij loopt klem. Er zit maar één ding op. Hij moet uit elkaar. Gelukkig gaat dit vrij simpel. Binnen zetten we hem weer in elkaar en vul ik hem gelijk met de borden, bestek en pannen die al aan boord zijn. Opgeruimd staat netjes toch?

Nieuwe keuken ;-)

Nieuwe keuken 😉

De rest van de dag vullen we met breeuwen en Sebas met het maken van een balk voor het stuk dek dat hij er vorige week uit heeft gehaald. Aan het eind van de middag zijn we de harde wind en vooral het klapperen van de tent zat en gaan we naar huis om daar nog wat nuttige dingen te doen. Zo begin ik aan de herziene elektrische tekeningen in AutoCAD en maakt Sebas de Ampere en Volt meters in de elektrische kast die hij heeft meegenomen vanaf de Birgitte. En dan is ook dit weekend weer omgevlogen.

Houtwerkplaatsje Sebas

Houtwerkplaatsje Sebas

En is het al snel weer dinsdagavond, onze vaste klusavond. Deze keer besluiten we iets wat niet zo nuttig voelt, maar wel erg nodig is te doen. De opslag opruimen en voorzien van stellingkasten. We trekken dus kleren aan die stoffig mogen worden, want echt schoon is het daar niet en gaan aan de slag. Eerst ruimte maken voor de stellingen en ze dan in elkaar zetten. Helaas is dat ook deze keer weer een kriem, want sommige lippen zijn zo gebogen dat ze natuurlijk niet in de andere kant passen. Maar na wat harde klappen en veel gemopper zitten ze toch beide in elkaar en ruimen we ze netjes in. En dan hebben we ineens weer vloer beschikbaar en kunnen we zowaar zien wat we allemaal hebben. En ja dat is een boel.

De rest van de avonden vult Sebas met het maken van schakelingen met relais. Want zeg je Sebas, dan zeg je relais. Ik werk ondertussen verder aan de elektrische schema`s. Vrijdagavond worden die nog even door Jaap gekeurd en heb ik weer een lijstje met de nodige aanpassingen. Zaterdag vul ik de dag met naden vullen. Gelukkig kan ik weer een stuk afronden en is de zijrand aan stuurboord nu helemaal gebreeuwd. Behalve de stuiken en het stuk waar Sebas nieuwe stukken inzet. De stuiken vul ik nog zondagochtend. Daarna moet ik helaas aan het werk door mijn weekenddienst. Gelukkig zet Sebas wel vrolijk door en maakt hij mooie nieuwe stukjes dek. Ook installeert hij de meters in de walspanning kast. Iets waar we samen van genieten. Want we hebben nu bewegende dingen aanboord en zetten dus voor de lol licht aan en uit om de standen te zien veranderen. Waar je al niet plezier in kan hebben he?

Kast met meters!

Kast met meters!

Maandagmiddag neem ik vrij om mijn gemiste uren op zondag weer in te halen en begin ik vrolijk met het breeuwen van het `middendek`. Want het werk moet wel af he?

Creatief met breeuwsel deel II

Creatief met breeuwsel deel II

Jarig!

Deze week slaan we onze vaste klusavond even over. Ik ben gesloopt door een Basic Offshore training en Sebas voelt zich ook niet al te best. We stellen de volgende kluswerkzaamheden dus lekker uit tot het weekend. Die deze keer lekker lang is, omdat we maandag vrij hebben genomen. Dit betekent helaas voor Birgitte niet drie dagen klussen. Het doel is namelijk om zelf ook weer een beetje bij te komen. En Sebas heeft Nick belooft zaterdag te helpen met verhuizen. Wat hij graag doet, omdat hij ons ook erg heeft geholpen in het dok. Sebas gaat zaterdag dus naar Nick en ik werk de nodige achterstallige werkzaamheden thuis af. Zoals administratie en huishouden (moet ook weleens goed gebeuren). Zondag zijn we wel lekker op de Birgitte en schilderen we de nieuwe bezaansteun met lijnolieverf en het schot bij de motor. Die stond eigenlijk op het kluslijstje van Marjolein voor afgelopen weekend. Maar ze was zo FEIN bezig dat ze hier niet aan toe gekomen is. Wat wij niet zo erg vinden, want zo kunnen we gezellig verven! Helaas hadden we de vorige keer de verkeerde kleur wit gekocht. Dus mengen we eerst de verf op kleur door er gele lijnolieverf door te doen. Al vrij snel hebben we redelijk dezelfde kleur als waar het andere stuk van de machinekamer mee was geschilderd. Dus kunnen we aan de slag. We doen allebei een helft. Natuurlijk is Sebas weer eerder klaar. Maar al snel begrijp ik waarom. Hij heeft een veel grotere kwast, die echt veel sneller schilderd! Maar ja alle beetjes helpen zullen we maar denken en ik ben lekker bezig. Sebas schildert daarna vrolijk verder aan de steun van de bezaan en ik ga nog een paar breeuwmeters maken. Het dek moet immers toch ook eens af en Marjolein heeft vorig weekend heel wat naden leeggehaald, dus genoeg om te vullen.

Maandag is onze rustdag. We vinden het heerlijk om eens niet op tijd op te hoeven. Maar natuurlijk zijn we op tijd wakker en besluiten we langs het dok te gaan. Ik heb zondag nog snel wat foto`s uitgezocht van de dokperiode die misschien leuk zijn voor het dok om te hebben. Dus deze zetten we op een USB-stick en dan gaan we op stap. Het lijkt ons leuk om weer eens in het dok te kijken. Al is het nog steeds gek dat ‘ons’ dok bezet is. Maar in ons dok staat nu de Buffel en die willen we ook graag eens bezichtigen. Ze schijnt namelijk mooi ingetimmerd te zijn, dus we gaan op pad om ideeen op te doen. Helaas zien we als we bij het dok aankomen dat het wel erg rustig rond de Buffel is. Als we echter het terrein oplopen herkent Hans ons direct en nodigt ons uit voor koffie (thee). Zo kunnen we gezellig bijpraten met alle dokwerkers en door Hans hebben we daarna nog een hele leuke ochtend. Bedankt Hans!

`s Middags moeten we natuurlijk toch iets aan de Birgitte doen, dus Sebas gaat nog even naar haar toe om het schot te plamuren met stopverf. Maar daar heeft hij eigenlijk direct spijt van, want het werkt niet fijn en later blijkt dat het ook niet snel droogt en goed te schuren is. Doen we dus in ieder geval binnen niet meer. Ik werk nog even verder het blog bij en de administratie en samen knutselen we nog aan de electriciteitskasten. En dan begint voor ons toch ook gewoon weer het normale leven en gaan we weer werken.

Deze keer klussen we op woensdagavond, omdat de plamuur nog niet droog is en we dus nog niet kunnen verven. Op woensdagavond schilderen we nog een keer het schot. Omdat we hier vrij snel mee klaar zijn proberen we ook de kleuren die we als test hebben besteld op de balken en het plafond.

Tussendoor worden we nog gebeld door Jan. Rara waar belt hij voor? Ja, hij heeft een nieuwe ra voor ons uitgezocht! Na tijden zoeken in het bos heeft hij de perfecte lariksboom voor ons gevonden en omgezaagd. Er is dus een nieuwe ra in de maak!

foto 1 (6)

Daar staat ie in de zon

En dan ligt ie...

En dan ligt ie…

Op zaterdag houdt Sebas grote opruiming aanboord. Want in de loop der tijd verzamel je toch steeds weer meer dingen aan dek en ligt overal wat. Dus een grote schoonmaak zo nu en dan kan geen kwaad. Als ik klaar ben met werken kom ik aan het eind van de middag ook nog en maken we samen de bilge aan bakboord naast de motor schoon. Hierbij knuffel ik nog even met de motor. Doordat ik zo slim ben om op een vet spant te gaan zitten en zo dus mooi onder de motor glij. Gelukkig is Sebas weer de reddende engel en trekt hij me er weer onder vandaan. De bilge is erg vies en vet en we schrappen hem letterlijk schoon.

Terwijl ik zondagochtend aan het roeien ben schildert Sebas deze ook wit (de spanten, de huid laten we overal onbehandeld) en vervolgens maakt hij ook de andere kant schoon. Als ik terugkom van het roeien ga ik snel weer een stukje breeuwen, want door m`n moeder zijn er heel wat naden leeg en die moeten weer dicht worden! Aan het eind van het weekend is alles dus weer een stuk opgeruimder, de bilge is schoon en deels geschilderd en er is weer een stukje gebreeuwd. Ik zeg, we zijn goed bezig.

Lekker verven!

Lekker verven!

Op dinsdagavond breeuw ik weer verder en schildert Sebas nog een keer de bilge.

En dan is het weer een groot klusweekend. M`n ouders komen weer een weekend helpen, dus we maken weer een flinke kluslijst. Bestellen weer de nodige materialen, doen op vrijdag even het nodige huishouden en dan zijn we weer klaar voor een weekend hard klussen. Marjolein was de vorige keer zo fijn bezig, dat we hebben besloten dat ze dit deze keer vrolijk voort mag zetten. Dit vindt ze zelf ook geen probleem en dat hebben we het hele weekend geweten. Ze is niet te stoppen! Als we willen eten, moet ze nog even een naadje afmaken. En er zit nagenoeg geen overgang tussen het stofzuiger geluid en het Fein geluid. Het gevolg; ze verdwijnt stuurboord vóór nagenoeg uit het zicht. Dus de stuurboord rand is leeg en ook het middendek is grotendeels leeg. Ondertussen probeer ik haar breeuwend een beetje bij te houden, maar dat lukt natuurlijk niet. Wat niet erg is, want zo kan ik me de komende tijd lekker vermaken en hoef ik niet ook tussendoor nog naden leeg te halen.

Weer goed bezig!

Weer goed bezig!

M`n vader wordt ondertussen steeds een stukje dover en stoffiger binnen. Door mijn getimmer komt er namelijk allemaal zwart stof naar beneden en het maakt een rot kabaal. Hij is overigens de mooie kasten die al avonden in het huisje in elkaar zijn gezet door Sebas aan het ophangen en aansluiten. Met als gevolg dat we zaterdag aan het eind van de dag kunnen overschakelen naar een fatsoenlijke walstroomaansluiting die eindelijk netjes is aangesloten. We zijn helemaal blij!

De elektricien aan het werk

De elektricien aan het werk

Op zondag maakt Jaap ook de rest van de bekabeling nog netjes, zodat we ineens een hele hoge machinekamer hebben, omdat hier geen kabels meer hangen en dat we alle verlichting en alle andere dingen netjes met schakelaars op de kasten kunnen uitzetten. Dit weekend beleeft echter nog meer hoogtepunten, want Sebas vervangt het eerste stukje dek en freest en verwijderd nog andere stukken dek.

Aan vervanging toe..

Aan vervanging toe..

Dus even frezen met de nieuwe zelfgemaakte tool

Dus even frezen met de nieuwe zelfgemaakte tool

En dan een nieuw stukje..

En dan een nieuw stukje..

Beetje meer licht binnen, altijd handig ;-)

Beetje meer licht binnen, altijd handig 😉

Jaap kijkt op zondag ook nog naar de generator, want die regelt niet goed als hij belast wordt. Wij zijn een beetje bang dat we toch een te goedkope hebben gekocht. Maar zodra de kap open gaat ziet Jaap het gelijk. Het regelhendeltje loopt vast op een kabelschoentje. Het is dus zo geregeld. Daarnaast regelt hij hem nog wat beter af. Ook Jaap is niet te stoppen en wil nog even het hout opruimen wat voorin ligt. Aangezien mijn arm niet zo erg meer wil breeuwen gaan we samen aan de opruim en maken we een leuk houtzoldertje. Daarna lijkt de Birgitte weer een stukje groter omdat je nu nog verder naar voren kan kijken.

foto 3 (6)

Netjes opgeruimd!

Netjes opgeruimd!

Cees en Finy komen ook nog even langs om de vorderingen te zien.

En dan nog even het grote nieuws. Want zaterdag was het feest. De Birgitte is een jaar van ons! Wat gaat de tijd toch snel. We hebben dit idee nog helemaal niet en bedenken, dus tijdens het drinken `s middags wat er allemaal al is veranderd. We zitten nu in een leeg ruim, dat was een jaar geleden wel anders. Daarnaast zit je nu droog en drupt niet alles meer! Ze is geel ipv zwart en we hoeven niet elke dag meer te kijken of ze nog drijft. Kortom er is nog een heleboel werk te verzetten, maar we hebben ook zeker wat werk verzet! Dit vieren we dan `s avonds ook maar met een appelbol, terwijl we met Jaap nog even door de elektrische tekeningen gaan. Wat nog een heel gepuzzel is om dit goed te krijgen.

En dan doen we op zondagavond onze oogjes weer dicht na een druk klusweekend waarin weer een hele hoop is gebeurd. En dromen we over alles wat het afgelopen jaar is gebeurd en wat er de komende jaren nog moet gebeuren. Want het blijft veel werk, maar we zijn nog steeds gelukkig met dat we het avontuur zijn aangegaan en gaan vol goede moed de komende tijd tegemoet.